Welkom in de darkroom van Maison Slash. De enige plek in ons huis waar een slashparent anoniem en doodeerlijk zijn of haar verhaal kan doen. Zoals deze slashparent die stiekem zélf ook gek is op K3 (en bij uitbreiding alles van Studio 100) Er openbaar voor uitkomen doet ze wel, al is het meestal ingehouden. In deze darkroom moet ze de rem niet inhouden, en uit ze zich als ware en enthousiaste fan.  Slashparent 'Ik ben zelf óók gek op K3!' Said. No. Mother. Ever. Wel euhm... ik wel. Stiekem dan toch. Je mag het als jezelf respecterende mama anno 2017 niet zeggen. Tegenwoordig moet je openlijk je afkeer uitspreken voor Studio 100 en commerciële consorten als je een béétje ernstig wilt genomen worden. Is het dan zo erg dat ik de liedjes van dat kauwgomballenroze meisjestrio meezing. Vaak nog tien keer luider dan mijn dochters?

Hoe de verslaving begon

Het begon bij Bumba. Vréselijk, dat gekke net-geen-Nederlands-taaltje, die felle kleuren en stompzinnige verhaaltjes. Dat verkondigde ik in het openbaar. Maar mijn dochters waren er gek op. Stiekem verdacht ik de makers ervan samen te werken met een stel doortrapte psychologen die verborgen hypnotiserende boodschappen in de doldwaze avontuurtjes stopte. Hoe kon het anders dat mijn anderhalfjarige wervelwind minutenlang naar het scherm bleef staren? Ik kon hem wel waarderen, die gekke clown, zelfs 's nachts, als dat het enige was wat haar kon kalmeren na een oorverdovende huilbui. Tja, was da na?

Bumba als stepping stone

Bumba bleek een stepping stone... Stilletjes aan sijpelden al die bekende figuurtjes onze huiskamer én ons leven binnen. Kabouter Plop, Heidi, Mega Mindy... Noem maar op. Ik ben nooit zo'n mama geweest die zei dat al die dingen 'uit principe' zouden worden gebannen. (Principes zijn er voor mensen zónder kinderen.) Eerlijk, ik telde de dagen af tot we voor de eerste keer naar Plopsaland konden. Om de brede glimlach op de gezichten van mijn meisjes te zien, natuurlijk, maar ook omdat ik hun helden haast als vrienden ben gaan beschouwen. Wie er blijer was om met Wicky de Viking op de foto te gaan - mijn dochter of ik? Ik durf het niet te zeggen. En ja, de shop heeft goed verdiend aan ons die eerste keer. Zo'n kaboutermuts van Plop is to die for. En een Prinsessia-knuffel moet élk meisje hebben. Moesten we dichterbij wonen, hadden we misschien zelfs een jaarabonnement, wie weet.

Ik ben wie ik ben

Voor iemand twijfelt aan mijn intellectuele capaciteiten: ik heb een masterdiploma en was steeds geslaagd met onderscheiding, dankjewel. In een ver verleden heb ik zelfs het hele muziekschooltraject aan de academie doorlopen. Ik ga naar festivals (vroeger tentje en al) en in de auto staat de radio op Studio Brussel. Doorgaans hou ik van rockmuziek en hiphop - of dát goede smaak is, laat ik in het midden. Maar af en toe blijft de cd van K3 spelen láng nadat ik mijn dochters op school heb afgezet. Per ongeluk? I think not. Serieus, níémand kan toch ontkennen dat de liedjes goed gemaakt zijn? En geen rechtgeaard mens die slechtgehumeurd kan worden van hun boodschap van liefde, vriendschap en verdraagzaamheid.

Een échte fan gaat ervoor

Dus zit ik elk jaar vol spanning aan mijn computer om tickets te boeken voor de Sinterklaasshow zodra die in verkoop gaan. Droomstoelen, ah ja! Doet K3 een optreden in de buurt, dan zou het toch zonde zijn dat te missen. Als mijn dochters een nieuw kleurboek willen, grijp ik haast automatisch naar een van hun tv-favorieten. En uiterlijk zien mijn meisjes er netjes uit, soms misschien zelfs een beetje hip, durf ik te beweren. Maar onder die coole kleren van de juiste merken schuilen knallend kleurige onderbroeken, hemdjes en sokken van... Studio 100.

Waarom in de darkroom?

Waarom ik er dan niet openlijk voor uitkom? Soms doe ik het wel, zij het in ingehouden versie. Misschien om me tegen mezelf te beschermen.  En als iedereen weet dat ik fan ben, is de fun er eigenlijk ook wel een beetje af. Ik zie het als een guilty pleasure is, eentje alleen van mij. Als een groot glas wijn na het eten, als de kinderen eindelijk in bed geraakt zijn. Een family pack pralines, die je één voor één savoueert, gewoon omdat het kán. Het beloven in ieder geval nog mooie tijden te worden voor mij, want mijn dochters worden stilaan oud genoeg voor Ghost Rockers. Help mij? Ja, graag!