Welkom in de darkroom van Maison Slash. De enige plek in ons huis waar een slashparent anoniem en doodeerlijk zijn of haar verhaal kan doen. Zoals dit aangrijpende verhaal van een moeder die, omwille van een vechtscheiding, haar kinderen amper bij haar heeft.

[Slashparent]

Vijf jaar geleden is het nu dat ik vertrok bij mijn man, na 13 jaar huwelijk en 20 jaar samen. Ik trok wel de deur niet achter me dicht: ik ging – om de agressie te stoppen die zich voor de ogen van onze drie kinderen (6, 8 en 11) voltrok – voor mijn eigen veiligheid een nachtje bij mijn ouders slapen.  Ik zou de dag erop terugkomen om rustig te praten over waarom het voor mij niet meer ging. De dag erna waren de sloten veranderd, en kon ik niet meer binnen. Nu, vijf jaar later, staan al mijn meubels er nog steeds en ligt heel mijn administratie daar nog in de kast. Inclusief alle foto’s van mijn kinderen van voor 2013. Ik kreeg enkel mijn kleren en schoenen, zes weken nadat mij de toegang werd ontzegd. Er werd een spons geveegd over mijn leven tot 2013.

Alles was letterlijk weg

Laten we het vooral niet hebben over de slechte werking van het gerecht. Daar kan ik een heel bos over opzetten en dan ben ik even bezig. Ik wil het nu vooral hebben over het meest pijnlijke van allemaal. 

Er werd mij niet enkel de toegang tot het huis ontzegd. Ik was ook mijn job kwijt – want ik werkte voor mijn man. Hij nam me daarnaast ook mijn auto af. En mijn laptop en smartphone. En tot overmaat van ramp, bleken ook de gezamenlijke spaarrekeningen leeggehaald. Huis weg, meubels weg, job weg, auto weg, spaargeld weg. Leven weg.

Ik vond vrij snel een huis. Mijn papa moest wel borg staan, want een huis verhuren aan een alleenstaande mama van drie doet niet iedereen zomaar. Dat deed pijn, op je 40ste de hulp van je ouders moeten inroepen, maar zo weet je ook weer hoe belangrijk familie is. Een heel goeie vriend gaf me onmiddellijk een job, waardoor ik kon overleven.

De eerste week in het nieuwe huis was ontzettend lastig. Ik had niks. Geen bedden voor de kinderen, geen tafel, geen stoelen. Ik kreeg van vrienden wat meubels, en kocht een paar zaken met het beetje spaargeld dat ik op een eigen rekening had staan. Ik moest letterlijk alles opnieuw kopen, ook speelgoed. Want het speelgoed “mocht niet over en weer gaan” – orders van mijn ex-man.

"Ik zou liever in één huis wonen, mama."

Eerst was er co-ouderschap. Gedurende een jaar. Dat liep goed. Althans voor mij en mijn dochter en oudste zoon. Maar mijn andere zoon kon niet aarden in het co-ouderschap.  Hij ontwikkelde een soort van schizofreen gedrag. “Ik zou liever in één huisje wonen mama. En dan verkies ik papa’s huis. Met de honden. Mijn eigen kamer. Het zwembad. Oma en opa als buren. En de oppas, die ervoor zorgt dat we om half vier al naar huis mogen. Ik zie jullie even graag, maar ik kies voor het huis dat ik ken.”

Mijn andere twee kinderen vonden het eender. Maar volgens hen moesten ze hun broer volgen. “Want we mogen niet gesplitst worden mama. Dat heeft papa gezegd.”

Natuurlijk heb ik me verzet. De grond zakte weg onder mijn voeten. Het kwam zelfs voor de rechtbank, en ik kreeg mijn gelijk. Maar nadien werd mijn jongste zoon steeds ongelukkiger. En dat kon ik niet aanzien. Tijdens de herfstvakantie van 2014 stond mijn ex met de kinderen voor mijn deur. Onze jongste zoon weende. Hij wou niet blijven. Ik wou hem niet dwingen. Ik wou gewoon dat ze gelukkig waren. Alle drie. Dus ze vertrokken. En vanaf dan veranderde alles. Nog maar eens.

Het is nu 4 jaar dat ik mijn kinderen slechts 1 weekend op de 2 heb. Als ik dat aan mensen vertel, bekijkt iedereen me raar. Want ja, welke moeder heeft nu de kinderen minder dan de vader? “Is er soms iets mis met jou?”, zie ik ze dan denken. Neen, ik ben perfect normaal. Ik heb gestudeerd, heb ondertussen een heel goeie job, super fijne vrienden en een fantastische familie. Natuurlijk ben ik geen slechte moeder. Ik heb het zwaar gehad, dat wel. Ontzettend zwaar. Wat ik heb meegemaakt, tart alle verbeelding. Ik wil het zelfs niet neerschrijven.

En de tijd tikt verder

Mijn zonen zijn ondertussen 13 en 16, mijn dochter is 11. Ik heb sinds 3,5 jaar een nieuwe vriend, die een geweldig goeie “kadopapa” is voor mijn kinderen – de beste van de hele wereld.

Als ik de kinderen ga halen, is het altijd aanpassen. Zowel voor ons als voor hen. Het acclimatiseren duurt tegenwoordig maar een paar uurtjes meer. Dan is alles super fijn en hebben we geweldig veel quality time samen. Routine en sleur, dat kennen we niet. Moeilijke momenten dan weer wel, omdat ze toch wel wat vervreemden van ons en we dat telkens weer moeten bijstellen.

Het is iedere keer loodzwaar om ze terug af te zetten na een superfijn weekend. Dan ben ik twee dagen ontzettend prikkelbaar, zelfs bij momenten diep ongelukkig. Naarmate de week vordert, gaat het beter. Dit stuk neerschrijven vraagt al enorm veel kracht van mij.

Ik heb mijn kinderen bijna nooit op hun verjaardag. De kans dat ze jarig zijn in een weekend is al klein, laat staan in een weekend dat ze bij mij zijn. Dat is heel hard. Moederdag: ook zo’n dag waarop ik meestal dikke pech heb. De vorige moederdag was opnieuw zonder hen, en ik heb nu beslist om aan mijn advocaat te vragen om te eisen dat ik ze altijd heb op moederdag. Dat zou gewoon standaard zo moeten zijn in de wetgeving vind ik. Maar wat nog erger is, is dat je ze eigenlijk amper ziet opgroeien. Telkens ze bij ons zijn, lijken ze weer een centimeter gegroeid. En is er vanalles gebeurd waarvan je geen deel uitmaakte.

Doorbijten en genieten van elk moment

Hoe ik het overleef? Door te appreciëren wat ik wel heb. Ik heb een fantastische vriend, en die maakt mij heel gelukkig. We hebben het heel goed samen, en veel tijd voor elkaar, wat koppels met fulltime kinderen veel minder hebben. We kunnen ons beiden focussen op onze job, die we heel graag doen. We hebben tijd om te sporten, vrienden te zien, te reizen. En als de kinderen er zijn, gaat alle aandacht naar hen. Alles draait dan om hen.

Vrienden zeggen me geregeld dat ze naar me opkijken. Omwille van mijn kracht. En mijn doorzettingsvermogen. Ik vind dat bullshit. Je staat ervoor en je moet erdoor. Ik heb ontzettend veel geleden, maar ook geleerd in die vijf jaar, en ik blijf bijleren. Ik heb een kracht in mezelf ontdekt waarvan ik niet wist dat ik ze had. Ik heb vrienden gemaakt voor het leven, en ook vrienden verloren die het niet waard waren om te hebben.

Het leven gaat heel erg snel. Ik geniet van elk moment. Ik kan emotioneel worden van een zonsondergang, en intens gelukkig van een zelfgeknutseld moederdag-met-een-week-uitstel-kadootje van mijn dochter. Ik kreeg vorig jaar een grote kaart van mijn zoon voor mijn verjaardag, met daarop “voor de liefste mama”. Het hangt in de keuken en ik haal het nooit meer van de muur. Ze houden van mij, en ik zielsveel van hen. Het zal nooit makkelijk zijn. Maar moeilijk gaat ook, dat heb ik allang ondervonden.