Welkom in de darkroom van Maison Slash. De enige plek in ons huis waar doorgaans een slashparent anoniem en doodeerlijk zijn of haar verhaal kan doen. Want ook al kan een verhaal herkenbaar zijn, het delen met je naam eronder kan soms een stap te ver zijn. Deze keer heeft iemand echter zonder kinderen een boodschap voor ons, de ouders.

[Niet- Slashparent]

Laat me maar meteen met de deur in huis vallen. Ik ben niet geïnteresseerd in jouw kinderen. Dat is niks persoonlijk. Kinderen in het algemeen doen mij eigenlijk echt niets. Het mag dan ook niet verbazen dat ik zelf bewust geen kinderen heb. Ik doe ook actief mijn best om een kind in de buik te vermijden. Zo loop ik altijd met een grote boog rond mannen met een kinderwens, en moest ik niet nog te jong bevonden worden door elke gynaecoloog, had ik me al laten steriliseren.
Op één of andere manier doet die keuze echt heel vaak wenkbrauwen fronsen. Nog erger, mensen nemen best vaak aanstoot aan mijn bewust kinderloos bestaan. Geloof mij, aan de kerstdis bij vrienden mét kinderen zeggen dat je kinderen niet echt leuk vindt, en er zelf absoluut geen wilt, dat verpest de sfeer, om één of andere reden. Trouwens, ik heb al ondervonden dat niet alleen mijn kindvrij bestaan reden tot commentaar geeft. Heb je als vrouw té veel kinderen? Ecologisch onverantwoord! Heb je kinderen met verschillende mannen? Slecht voorbeeld! Eerlijk gezegd, het lijkt wel alsof de vruchtbaarheid van vrouwen iedereen zijn zaak is behalve die van … wel ja, de vrouw in kwestie.

Echt echt niet?

Ik heb ook het gevoel dat ouders me vaak willen overtuigen van het concept "kinderen krijgen", of zelfs hun kind aan me willen opdringen. Als ik zeg dat ik kinderen niet leuk vind, dan moet ik bijvoorbeeld kei vaak horen: “Maar je bent zelf toch ook een kind geweest?” Euh ja, daar ben ik me echt wel bewust van. Maar ik vond mijn kindertijd niet bepaald een pretje. Integendeel, zelf was ik eerder een verlegen, introvert en braaf kind. Ik gruwde van die hoop ongemanierde brulapen in mijn klas. Mijn plan om zeker en vast geen kinderen te willen, is dus jong begonnen. En ik ben ook nooit meer van gedacht veranderd, en daar is niks verkeerd mee. 

Gelieve uw kind bij te houden

Een andere reden waarom ik deze brief in jullie darkroom deel, is een bizarre trend die ik de laatste maanden steeds vaker vaststel. Namelijk, ouders die hun kind aan me opdringen in het openbaar. Begrijp me niet verkeerd: ik heb echt wel begrip voor een huilende baby of een kind met een woedeaanval. Ik wil er gewoon niet mee in interactie gaan, als ik daar geen zin in heb. En ik heb daar eigenlijk nooit zin in. Het begint altijd hetzelfde, met kinderen die mijn aandacht proberen te trekken. Ze staren naar mij, wijzen of beginnen vanuit het niets tegen mij te roepen. Eén keer kwam er zelfs een wildvreemd kind mij knuffelen in de trein. Maar nu komt het: ouders lijken dat soort gedrag ook helemaal prima te vinden, aan te moedigen en verwachten dat ik sowieso interesse heb in hun kind. Leren we kinderen niet meer dat je niet met wildvreemden hoort te praten of hen niet moet lastig vallen? Want, hallo, ik was wel rustig aan het lezen hé. 

Als ik het kind dan negeer, heb ik al meermaals verontwaardigde blikken gekregen of zelfs al een boze opmerking van de ouders in kwestie. Sorry maar dat snap ik niet. Om maar een parallel te trekken. Als je een hond hebt, laat je die toch ook geen mensen bespringen of lastig vallen? Ik hoef honden niet leuk te vinden, en kinderen dus ook niet.

En dan nog dit

Ik wens kinderen geen kwaad. Ik vind kinderen gewoon erg vermoeiend. Daarom dat ik er geen heb. Ik heb ook geen job gekozen waar kinderen aan te pas komen. Dat zou pas helemaal een marteling zijn. Ik respecteer volledig dat jij all the way voor jouw kinderwens bent gegaan. Ieder zijn geluk! Maar ik zou het enorm appreciëren moest niemand meer doet alsof kinderen krijgen ook voor mij het hoogste goed zou moeten zijn. En dat ik er spijt van ga krijgen, zonder kinderen. Jouw kinderen mogen in jouw ogen wel geweldig zijn. Voor mij zijn ze dat niet. Snappie?