Welkom in de darkroom van Maison Slash. De enige plek in ons huis waar een slashparent anoniem en doodeerlijk zijn of haar verhaal kan doen. Want ook al kan een verhaal herkenbaar zijn, het delen met je naam eronder kan soms een stap te ver zijn. Zoals dit verhaal gericht naar 'ondankbare', of liever 'onwetende' pubers. Want hallo, ouders hebben ook gevoelens!

SLASHPARENT

Pubers. Soms krijg je hen gewoon niet uitgelegd dat ze een beetje begrip voor hun ouders mogen hebben. Dat ze misschien eens ‘dank u’ kunnen zeggen, of hun eigen rommel opruimen. Het is om gék te worden. Maar empathie kan je leren, dus daarom dit verhaal.

Misschien kan je onderstaand verhaal aan zoon of dochter vertellen om wat inzichten te verschaffen? Belangrijk tip: Als je dit laat lezen aan je puber, haal dan bovenstaande intro weg : hij werkt als een rode lap op een stier.

De parabel van de symbolische bergtocht

Hallo puber. Stel. Je hebt je beste vriend meegenomen op tocht in de bergen, wanneer hij plots z’n enkel verzwikt. Het is meteen duidelijk dat hij niet kan stappen, maar rust is geen optie. De tocht is lang, het daglicht schaars. Je doet wat noodzakelijk is. Je laadt al zijn spullen in jouw rugzak, bindt die op je buik en je vriend klimt op je rug.

Na enkele lastige uren ben je doodmoe. Jullie rusten even aan een beekje. Je vriend wil nu toch zelf proberen te stappen, dus help je hem om zijn enkel in te tapen. Op de verdere tocht hou je zijn arm voor de zekerheid stevig vast. Jullie hebben best veel plezier. Tegen de avond gaat het al iets beter.

Na een goede nacht in de tent ontwaakt je vriend als herboren. Zijn voet is nog niet tip-top, maar hij heeft meer zelfvertrouwen en wil zonder hulp verder stappen. In het begin lopen jullie op hetzelfde tempo, maar na een paar uur loopt hij al een stuk voor je uit, soms balancerend op een richel waar een mooie uitkijk is, of fluitend om vogeltjes te lokken. Hij roept je plots en vraagt of je wat brood kan brengen uit de rugzak, zodat hij de vogels kan voederen. Je haast je met de rugzak, waar nog steeds al jullie spullen in zitten, en neemt het brood. Dat strooit hij rond, en loopt al verder naar het volgende prachtige uitzicht.

Op de middag eten jullie samen soep uit een gamel. Hij vertelt dat hij wil gaan zwemmen in de beek. Jij zegt dat je de rugzakken wil herorganiseren zodat hij in de namiddag toch al zijn eigen slaapzak kan dragen. Hij trekt een gezicht alsof je zaagt. Als je klaar bent met de reorganisatie van de zakken kijk je op. Jullie vuile gamel ligt nog in het gras. Je ziet dat je vriend aan de beek nieuwe vrienden heeft gemaakt. Het zijn boeiende mensen en hij zit zich geweldig te amuseren. Ze delen hun pot heerlijke pudding met hem. Je vriend is zo vriendelijk om de lege pot af te wassen in de beek. Je vriend is wel van goede wil, want hij helpt zijn nieuwe vrienden. Maar hij lijkt amper te merken dat jij nog steeds bijna alle bagage draagt.

Misschien word je droevig of boos dat hij liever nieuwe vrienden maakt, dan jou te helpen met de afwas van de gamel? Deze tocht loopt af in ruzie, zoveel is wel duidelijk.

Wacht even… wat was dat allemaal?

Je hebt misschien al door dat dit verhaal symbolisch is. Wat als je “vriend” een zoon of dochter is, en “jij” zijn vader of moeder? Akkoord, als ouder hebben wij beslist om jou mee te nemen op tocht, dus zijn we verantwoordelijk voor jou. Toen je klein was hebben we je dan ook gedragen, en alle taken die dat met zich meebracht. Intussen kan je al heel wat op eigen benen, maar nog niet alles. Die dingen doen wij voor jou, vaak onzichtbaar. Tegelijk wordt jouw wereld altijd maar boeiender en groter. Overal dienen zich potentiële nieuwe vrienden aan, en dat is echt oké. We willen dat je die ontdekt.

Ouders hebben òòk gevoelens!

Maar geloof het of niet, ouders hebben ook gevoelens. Als je je daarin af en toe eens probeert in te leven (dat heet dus empathie) en dan eens niet naar ons kijkt alsof we zagen, of eens wel afwast,  dank je zegt of die smartphone vijf minuten weglegt, zal je verbaasd zijn over het resultaat. Believe me, ouderhanden zijn gauw gevuld. Door een beetje empathie vermijd je gekwetste ouders en ruzies die je schermtijd of een fuif kunnen kosten. Of, als je wat ouder bent, een bergtocht met een vriend. Al zou ik voor vertrek toch checken of die vriend wel empathisch is.


Wil jij ook graag jouw verhaal eens ongezouten en anoniem kwijt? Dat kan! Stuur gewoon een mailtje naar darkroom@maisonslash.be en wij behandelen jouw post met de grootste discretie.