Welkom in de darkroom van Maison Slash. De enige plek in ons huis waar een slashparent anoniem en doodeerlijk zijn of haar verhaal kan doen. Want ook al kan een verhaal herkenbaar zijn, het delen met je naam eronder kan soms een stap te ver zijn. Zoals praten over ZIJN LIEF, de vriendin van de ex in dit geval.

[Slashparent]

Tis beter dan niets, zei zij. Zijn lief. Beter gekend als de niet-moeder van mijn kinderen. Ik word zelden kwaad. Politiek raakt me niet meer (te oud voor geworden), vrienden doen soms iets stoms en dan zeg ik: “tiens, dat was stom” en ga ik verder. Ooit zag ik een kind mijn kind pijn doen op de speeltuin, mijn woede kalmeerde toen ik de mama boos zag worden en al helemaal toen het kind na aandringen van de mama ‘sorry’ zei. Het is niet dat ik onverschillig ben, maar als iemand iets doet dat niet ok is, dan trek ik mijn conclusies en ga ik meteen weer verder.

Geen controle

Maar ik blijf een mens en sommige dingen raken me wel, heel hard. En dit gaat over een situatie waar ik helemaal geen controle over heb en waar ik niets (maar echt niets) aan kan veranderen en dat is: de vriendin van mijn ex. De vrouw die week om week het privilege heeft om voor mijn kinderen te zorgen, ze eten te geven, in bad te steken, huiswerk mee te maken en in bad te steken. Ze brengt ze naar hobbies en gaat voor hen winkelen. Ze zorgt er fenomenaal goed voor. En uiteraard haat ik dat. Mijn hoofd is iets minder dom en weet heel goed dat ik me gelukkig kan prijzen dat er daar iemand is die zo goed voor mijn kinderen zorgt. Mijn kinderen, moet u weten, zien haar doodgraag (ja, dat haat ik ook) en ik hoor daar zeer blij mee te zijn. Ik ben dat ook, want voor haar komst was ik bijzonder op mijn ongemak toen ik de kinderen naar hun papa bracht, vertrouwde het allemaal niet zo. Zij heeft mij dat vertrouwen en die gemoedsrust teruggegeven (het kreng!). Het is niet rationeel, dat is duidelijk – ook voor mij, maar zoals ze dat zeggen “téwataté”.

Nieuwe gezinnen hebben nieuwe gewoontes

Klein beetje achtergrond, mijn ex en ik zijn omwille van 101 redenen uit elkaar gegaan, maar de opvoeding van onze kinderen was niet één van die redenen. Het was net één van de dingen die ons nog samenhield, dat we daarin zo goed overeen kwamen. Maar nieuwe gezinnen zorgen voor nieuwe gewoontes en stilaan begin ik dat goed te merken. Bij papa wordt er nu ubergezond gegeten, daardoor lijkt het alsof mijn huis een Mc Donald’s drive in geworden is. Nochtans heb ik nooit chips in huis (toch niet dat de kinderen weten), eten ze speltbrood en groentjes en fruit en geef ik zelfs nooit koekjes mee naar school. Wat ik echter niet doe, is fruitsla geven met verjaardagen. Serieus, dan eten we taart of pannenkoeken of puree met appelmoes (op de dochter haar verzoek). Ik slik en ik aanvaard mijn stempel van ongezonde moeder. Bij papa hebben ze huisdieren en daardoor vinden ze het daar “net ietsje leuker”. Ik slik en aanvaard mijn stempel van dierenhatende moeder. Dat moeder haar gat eraf werkt om een bedrijf gaande te houden en daarom zelfs niet in staat is om voor een straatkat te zorgen, hoeven ze nog niet te weten.

Een confrontatie(tje)

En toen kwam een heel klein momentje, een akkefietje als het ware. Ze stonden aan mijn voordeur: de ex, zijn vriendin, mijn kinderen. Ze kwamen een hele zak kerstvakantie-prullen halen (cadeau’s, poppen, een lichtgevende beyblade…), teveel om mee te geven naar school, te nieuw om ze een hele week niet mee te laten spelen. De vraag kwam waar de jongste zijn andere schoenen waren. Die had ik niet, ze stonden nog bij mijn lief. Dat hij ze nodig had, want het ging heel koud worden deze week. “Oh echt?”, dacht ik bij mezelf, “dan had ik ze misschien beter geen sandalen aangedaan deze ochtend?”, dacht ik gelukkig ook bij mezelf. Maar ik slikte en zei: “Ik kan ze morgenvroeg naar de school brengen?”. “Ja, dat is beter dan niets.”, zei zij. Zij. Zijn lief. Beter gekend als, de niet-moeder van mijn kinderen. Alsof zij ook maar enige mening hoort te hebben over mijn kinderen of hun schoenen! “Maar wat dan met jouw schoenen?”, was de ongelooflijk evidente vraag die daarop volgde. “Ik kan ze ineens wisselen en mijn schoenen terug meenemen?” Ah, daar leek iedereen zich goed bij te voelen.

Sarcastische rancuneuze bitch

Ik ben niet achterlijk, ik weet wel veel beter dan mijn kinderen mee te sleuren in de wel heel absurde denkpatronen van hun ouders. En dus ging ik deze morgen – toen ik dus verondersteld was om de bizarre schoenenwissel te gaan doen – gaan lopen. Een mooi loopje zelfs, 5 km op 32 minuten. Nadien nam ik een douche en een ontbijtje, checkte ik mijn mails, werkte wat en toen ging ik naar school. Ik stak de bewuste schoenen in mijn kind zijn rugzak en stuurde mijn ex een berichtje: “Ik ben niet op tijd op school geraakt voor de schoenenwissel, dus heb ik de schoenen in zijn rugzak gestoken. Maar hé, tis beter dan niets.” Mijn klein momentje van wraak, zo passief agressief dat hij er onmogelijk iets op kan zeggen. Net voldoende voor mij om dat akkefietje achter me te laten. Want zo ben ik, ik laat dat gewoon achter mij en doe alsof ik niet heel af en toe een sarcastische rancuneuze bitch ben!


Wil jij ook graag jouw verhaal eens ongezouten en anoniem kwijt? Dat kan! Stuur gewoon een mailtje naar darkroom@maisonslash.be en wij behandelen jouw post met de grootste discretie.