Een nieuw samengesteld gezin, een blended familie, plusouders ... Het kind heeft verschillende namen, maar één ding is zeker: gemakkelijk is het niet. Na twee jaar als alleenstaande mama durfde ik eindelijk de stap te zetten. Ik  ging weer een relatie aan. En niet zomaar één. Ik werd smoorverliefd op één van mijn beste vrienden, en samen namen we een tijd geleden de grote stap: we zijn een koppel. Eén probleem, het klikt niet met mijn kinderen.
Dit bericht kregen we binnen op de redactie. Heb je zelf een verhaal te delen? Laat gerust een bericht achter via de DM's op onze social kanalen of via redactie@maisonslash.be

Als mijn beste vriend kent hij mijn leven door en door. Mijn nieuw lief wist dus perfect waar hij instapte. Ik heb namelijk twee dochters en wij zijn onlosmakelijk verbonden. Zelf heeft mijn vriend geen eigen kinderen. 'Dat is het beste, het gemakkelijkste', zeiden mensen uit mijn omgeving. 'Jij hoeft er niet nog kinderen bij te nemen'. Wel, vraag ik me nu af, is dat effectief het gemakkelijkst? Weet jij nog hoe jij over kinderen dacht voordat je ze had? Dat beeld was sowieso stukken romantischer dan de realiteit.

Expectations vs reality!

Voordat je kinderen hebt, denk je dat zoon of dochter heerlijk rustig in slaap valt na het voorleesverhaaltje in de prachtige gedesignde kinderkamer. Maar de werkelijkheid is anders. 'Mijn deken ligt niet goed. Ik heb dorst. Ik wil niet slapen. Is het bijna ochtend?' Of in pré-kinderen zie je in je hoofd taferelen van een heerlijke groenteschotel en iedereen verzameld aan tafel, en maar smullen en danku zeggen omdat het zo lekker is.  NOT! Je moet eerst al tien keer vragen om aan tafel te komen. Vervolgens trekt iedereen zijn neus op en heeft niemand nog honger. Dit terwijl je al uren gezaag achter de kiezen hebt, want 'ze stierven van de honger' en 'wanneer gaan we eindelijk eten?'.   

Met al deze rozige verwachtingen en potentiële misverstanden start de pluspapa dus aan zijn nieuwe functie. Algauw ziet hij die twee schattige meisjes veranderen in bloedzuigende aasgieren. Vermits hij in zijn leven nog nooit met een mama of papa gepraat heeft over hun gebroed, denkt hij al snel: waarin ben ik verzeild geraakt? Hij geeft mij als mama het gevoel dat ik faal en dat mijn kinderen abnormale monsters zijn. Terwijl wij allemaal beter weten, beste slashparents. Elk kind is soms een monster, en dat is ok. Het is niet nodig om van alles een strijd te maken, en kinderen mogen kinderen zijn. Alleen zijn kinderen niet de kinderen uit de films of uit je dromen en irreële verwachtingen.

Ik weet het niet meer

Jammer genoeg zorgt deze heel situatie voor snijdende spanningen tijdens de weken dat de kinderen bij mij zijn. Misschien is het woord 'spanningen' zelfs te zacht uitgedrukt. Ik ben namelijk een mama en een mama is een leeuwin. Ik word er doodmoe van, want zelden kan mijn vriend nog iets positief zeggen over mijn dochters. Al het goede wat ze doen voor hem ziet hij eerder als vanzelfsprekend. Dit zorgt voor een moeilijke band tussen hen, en vervolgens ook met mij. Als ik het gesprek wil aangaan, neemt hij het doorgaans meteen verkeerd op en volgen er een aantal dagen in stilte omdat hij kwaad is. Wat kan ik doen? Hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn relatie ook goed uitdraait voor de kinderen? Dat we een gezin kunnen zijn? Want hoe langer hoe meer krijg ik het gevoel dat ik moet kiezen.