Welkom in de darkroom van Maison Slash. De enige plek in ons huis waar een slashparent anoniem en doodeerlijk zijn of haar verhaal kan doen. Zoals dit pakkende verhaal van een moeder die een abortus liet uitvoeren bij haar vierde zwangerschap. 

Ik ben 33 jaar, ik heb drie gezonde kinderen en een goede relatie. Het perfecte plaatje eigenlijk.  En toch draag ik sinds maart een groot geheim met me mee. Toen stortte mijn wereld in, want ik ontdekte dat ik onverwachts zwanger was.  Hoe had ik zo stom kunnen zijn? Iedereen weet je dat de pil niet mag vergeten. Het overkwam me en ik zou de gevolgen moeten dragen.

Kan ik? Kan het? 

Ik heb gehuild, geschreeuwd, gegild, ik wou het niet laten weghalen. Ik heb altijd geroepen hoe hard ik tégen abortus ben. Maar kon mijn lichaam nog wel een vierde zwangerschap aan na drie zware zwangerschappen? Kon ik nog eens zo weinig slaap aan? Onze jongste begon eindelijk wat door te slapen. We begonnen een beetje uit de pampers te raken, en stilaan sloeg ik niet meer in blinde paniek als we een uitstap deden samen. Het begon nét een beetje makkelijker te gaan.
Een kindje laten wegnemen, dat doe je toch niet? Dat dacht ik altijd. Zoveel mensen die geen kinderen kunnen krijgen, of een kindje verloren hebben. Hoe kon ik zelfs over abortus nadenken? Ik voelde me verschrikkelijk, ik had soms gewoon zin om er even niet meer te zijn. Dagen en uren hebben we erover gepraat en gehuild. 

Fysieke en mentale pijn

Begin maart toen ik ongeveer 5 weken ver was, had ik een afspraak bij een abortuscentrum, de weg daarnaartoe beleefde ik in een roes. In de wachtzaal zaten er nog vrouwen te wachten, ik was niet alleen. In het abortuscentrum had ik een gesprek, ik voelde me begrepen maar ik had het heel moeilijk om erover te praten. Bij de dokter daar, heb ik een foto van de echo gevraagd, misschien gek maar ik was bang dat ik achteraf zou spijt hebben als ik geen enkel tastbare herinnering had.
De dag na de afspraak, werd ik ziek, ik was kapot. We hebben na het gesprek opnieuw veel gepraat thuis en alles op een rijtje gezet. Het leek ons de beste beslissing om door te gaan met de abortus, het deed enorm veel pijn maar een vierde kindje zou ook alles overhoop gooien, zowel financieel, als aandacht verdelen, qua werk en huis.
Ondertussen, gebeurde er vanalles, ons land ging in lockdown en we besloten een week na de afspraak om een zuigcurretage te laten uitvoeren. Ik was bang dat als ik er nog langer over zou nadenken, het niet meer zou kunnen door Corona en ik voelde me ook heel zwanger, was heel misselijk, het is heel vreemd om zwangerschapsverschijnselen te hebben, als je eigenlijk al een besluit hebt genomen.
Mijn ouders hadden we gevraagd om op de kindjes te letten, samen reden we naar Gent, het was de vreemdste autorit ooit. De curretage zelf was pijnlijk, zowel fysiek en mentaal. De dag erna was ik gewoon weer thuis aan het werk alsof er niets was gebeurd.

Schuldgevoel versus dankbaarheid

We hebben er met onze ouders over gepraat, ze begrepen ons maar eigenlijk zeggen we er nu niets meer over. Het is niet evident, ik wil niet dat de kinderen het horen en als ik er over wil praten, kan ik alleen maar huilen. Ergens voel ik me ook schuldig tegenover hen, ze hadden het moeilijk om kinderen te krijgen. De afgelopen maanden waren heel zwaar, ik heb de echo en de zwangerschapstest in een envelop gestoken en er een tekstje opgeschreven en een mooie vlinder opgetekend. Het blijft onderdeel van mij, er gaat geen uur van de dag voorbij zonder ik eraan denk. Soms lijkt het 1 grote nachtmerrie en schaam ik mij enorm. Ik ben niet meer mezelf, door de situatie ben ik acht kilo bijgekomen en slaap ik slecht. Maar ik ben dankbaar om wat ik wel heb, drie gezonde kinderen en daarvoor heb ik het gedaan.