Welkom
in de darkroom van Maison Slash. De enige plek in ons huis waar een
slashparent anoniem en doodeerlijk zijn of haar verhaal kan doen. Want ook
al kan een verhaal herkenbaar zijn, het delen met je naam eronder kan soms een
stap te ver zijn. Een scheiding is voor niemand een pretje. Je stapt niet in
het huwelijksbootje met het idee om er na een aantal jaar weer uit te stappen. Zeker
niet als er ondertussen kinderen zijn. En dan gaat het leven plots als
alleenstaande ouder verder. Tot je iemand nieuw leert kennen en het leven je
opnieuw toe lijkt te lachen. Deze keer is het echter anders: door de scheiding
heb je momenten waar je even ouder af bent… Maar dan sterft je ex-partner plots
en stort alles weer in. Een getuigenis van een gescheiden vrouw, een alleenstaande
moeder en bovenal een vrouw zonder meer.

Van scheiding tot nieuw samengesteld gezin

Zeven jaar geleden ben ik gescheiden. Een nachtmerrie voor velen, was voor mij een enorme last van mijn schouders. Ik hoefde me niet meer te ergeren aan een man die zijn verantwoordelijkheden als vader niet opnam en nu stond ik weer eens op de eerste plaats, zoals hij zichzelf tijdens ons huwelijk ook altijd op de eerste plaats zette. Het voelde bevrijdend. Om de zoveel tijd even mama-af zijn. Enkele maanden nadien leerde ik mijn huidige partner kennen. Hij had ook al kinderen, maar we zagen elkaar in het begin enkel op de momenten dat we beiden de kinderen niet in huis hadden. Dat werd al snel twee weekends per maand. Het lijkt misschien niet veel, maar hoewel we beiden kinderen hebben en dus een nieuw samengesteld gezin vormen, kregen we op die manier veel meer couple time dan een gewoon gezin. En dat was, in alle eerlijkheid, heerlijk en echt wat ik nodig had. Even het full-time beroep van moederschap on hold en zorgeloos genieten van onze tijd samen als koppel. Samen uitstapjes maken zonder de kinderen, genieten van elkaar en van de kleine dingen in het leven. Telkens weer een hoogtepunt om naar uit te kijken. We hadden er allebei veel baat bij: we hadden meer energie en waren gelukkiger. Dat vormde dan weer brandstof om er in te vliegen als de kinderen bij ons waren. Wat ons deugd doet, doet ook onze kinderen deugd.

Na ongeveer drie jaar werden de kinderen aan elkaar voorgesteld en we gingen samenwonen. Stap per stap kennis maken met elkaars wereld, maar we gaven hen ook ruimte en respecteerden ieder lid van ons nieuw gezin. Elk kind had z’n eigen slaapkamer, elke ouder en kroost een eigen badkamer en elke ouder was verantwoordelijk voor z’n eigen kinderen. Iedereen kreeg de tijd en ruimte om aan elkaar te wennen, naar elkaar toe te groeien en een evenwicht te vinden in ons nieuwe leven. Zoals voordien hadden wij als koppel nog steeds onze twee weekends per maand om bij te tanken en tijd met enkel ons tweetjes door te brengen. Broodnodige tijd om de relatie te versterken.

Noodlot

Maar toen sloeg het noodlot toe. Na maanden samenwonen kwam mijn ex-man om het leven in een verkeersongeval.  Mijn kinderen hadden plots geen vader meer en mijn partner en ik plots een pak minder tijd met ons tweetjes. De kinderen waren nu permanent bij mij en niet meer tien op veertien dagen.

Alsof dat niet erg genoeg was, was ik ook verantwoordelijk voor het regelen van het nalatenschap. Dat waren moeilijke maanden waarin ik elke week bezig ben geweest met papierwerk, bezoeken aan de notaris, vrederechter, post en noem maar op. Ik moest ook het huis van mijn ex-man laten leegmaken en verkopen. Dat was op emotioneel vlak enorm belastend en nog eens een extra druk op mijn relatie. Bovenop de shock van het hele gebeuren kreeg ik plots een heleboel nieuwe verantwoordelijkheden. Op slag waren wij onze tijd als koppel kwijt en was er een grote ongelijkheid tussen de kinderen, maar ook tussen ons als ouder.

Al die veranderingen wogen enorm zwaar door, maar niemand in onze omgeving heeft er begrip voor. De mensen vragen naar het verdriet van mijn kinderen, maar dat is er eerlijk gezegd haast niet. Mijn partner en ik lijden er eigenlijk meer onder. Onze tijd als koppel kreeg door de situatie een flinke knauw, maar als ik anderen erover aanspreek, lijkt niemand ons leed te begrijpen. Zelfs familie niet. Ik krijg steeds te horen dat andere koppels met kinderen die extra tijd ook niet hebben. Dat gaat bij mij door merg en been. Ja, ik zie mijn kinderen doodgraag en ja, ze staan op de eerste plaats, maar zelfzorg is minstens even belangrijk. Als het met mij niet goed gaat, kan ik ook niet goed voor mijn kinderen zorgen. Of als mijn partner en ik ongelukkig zijn, dan heeft dat ook effect op de kinderen, net zoals zij er ook baat bij hebben als wij ouders gelukkig zijn. Aangepraat schuldgevoel dat ik mijn kinderen tekort doe, daar heb ik niets aan.

Onbegrip

We zijn nu een paar jaar verder sinds de dood van mijn ex-man. Mijn partner is lang ontgoocheld geweest in mij. Hij had het gevoel dat ik niet genoeg gevochten had voor tijd samen en hem niet duidelijk gemaakt heb hoe belangrijk hij voor mij is. Er was ruzie over de aanpak, er werd geweend en gevloekt, er kwam gezinstherapie en individuele therapie aan te pas. Want er was frustratie, erg veel frustratie en dat knagende gevoel van oneerlijkheid. En die frustraties blijf je meedragen. Waarom ik? Waarom wij? Waarom, waarom? Kwaad op mijn ex-man, op het leven, op de (ex-schoon)familie. Maar ook een groot gevoel van onzekerheid. Ik ben een prille veertiger, die nog niets gemaakt heeft van haar leven. De toekomst, een groot vraagteken. Drie jaar geleden zag de toekomst er nog zo mooi uit en dat hele beeld was plots aan diggelen geslagen.

Uiteindelijk is mijn partner wel tot het besef gekomen dat ik gewoonweg geen ondersteuning kreeg. De situatie had heel anders kunnen uitdraaien. Voor beide grootouders had dit een uitgelezen kans kunnen zijn om meer tijd door te brengen met hun kleinkinderen. Diezelfde weekends dat de kinderen bij hun vader waren, hadden zij kunnen benutten om de band met hun kleinkinderen op te bouwen en te versterken.

Het wordt als vanzelfsprekend gezien dat mijn partner plots de verantwoordelijkheden voor mijn kinderen ook op zich neemt. Dat is wat de maatschappij verwacht, maar zo simpel is dat helemaal niet. Het is niet omdat je als nieuw samengesteld gezin samenwoont dat je ook samen alle kinderen opvoedt. Elk gezin zijn eigen regels en aanpak. De hulp, steun en vooral het begrip waar we op hoopten, is er niet gekomen. Gelukkig heb ik wel enkele vrienden en collega’s bij wie ik mijn hart af en toe kan luchten.

Stap achteruit om weer vooruit te gaan

Een paar maanden geleden hebben we een stap achteruit gedaan en zijn we beiden opnieuw alleen gaan wonen. Ik zat in een groot dilemma. Alsof ik steeds moest kiezen tussen mijn kinderen en mijn partner. De weg samen was nog maar net begonnen en nog niet solide genoeg om zo’n inslag aan te kunnen. Fysiek en mentaal kon ik het niet meer aan. Ik had nood aan rust.  Daarom een oproep aan iedereen: oordeel niet te snel en wees eens nieuwsgierig naar een ander. Laat gescheiden ouders genieten van de tijd dat ze even ouder af zijn, al begrijp jij dat misschien niet. Wij voelden ons alleen in onze strijd. Een gedeelde ervaring, meer info of blogs of artikels over gelijkaardige situaties hadden ondersteunend kunnen zijn. Wij delen ons verhaal in de hoop dat iemand die zich hierin herkent, zich er ook aan kan optrekken. Dat er wel degelijk begrip is. Dat het ok is om woede, verdriet en pijn te voelen. Dat het ok is om voor jezelf en je relatie te willen zorgen. Tenslotte zijn wij naast ouders ook maar mensen met noden en gevoelens en moeten we op ons best zijn als we het beste van onszelf aan onze kinderen willen geven.