De vraag van Marianne(*) kwam enkele weken onze redactiemailbox binnen. Ze is dringend op zoek naar lotgenoten, en wilt graag een oproep doen via Maison Slash. Wie herkent zich in dit verhaal? Wie kan haar tips geven? De contactgegevens van Marianne(*) zijn gekend bij de redactie. 
Als kind droomde ik reeds van een groot gezin en in vriendenboekjes schreef ik steevast "mama" bij de vraag wat wil ik later worden. Toen ik mijn man leerde kennen, wist ik heel snel dat ik met hem samen verder wilde gaan. We droomde allebei van een roze toekomst samen, en ook bij hem speelden kinderen een hoofdrol in zijn toekomstplannen. Na ons huwelijk was het dus geen verrassing dat wij meteen aan kinderen dachten. We kregen een dochtertje: het liefste, knapste en geweldigste kind werd geboren en met haar mochten wij onszelf eindelijk mama en papa noemen. We hadden het erg goed met ons drie. We genoten samen en waren een ongelooflijk goed team. We besloten dan ook snel om voor een tweede baby te gaan. Maar toen. 

Als bliksem bij heldere hemel


Toen sloop kanker ons leven binnen. De dokters waren aanvankelijk redelijk positief. We kregen daarom het advies om zaad te laten invriezen zodat we na de chemokuren verder zouden kunnen met onze kinderwens. Vol vertrouwen in onze toekomst begonnen we aan het hele proces. Helaas draaide het anders uit. Het leven gunde het ons niet, want mijn man stierf aan de smerige ziekte.

Ik dacht dat ik me er had bij neergelegd dat er nooit nog een tweede baby zou komen. Maar steeds meer merk ik hoe verdrietig ik word als mensen in mijn omgeving zwanger zijn. Niet omdat ik anderen dat geluk niet gun, helemaal niet. Maar ik merk dat ik steeds meer gevoelens van jaloezie ervaar. Ik wil ook een baby, en het zaad is er. Al besef ik ten volle dat in je eentje voor een kind gaan niet alleen rozengeur en maneschijn is. Mijn hart hart en mijn verstand zijn daarom op dit moment keihard aan het vechten. 

Help me kiezen


Ik zoek naar antwoorden, raad en advies. Wanneer ik online op zoek ga naar gelijkaardige situaties, vind ik niet meteen lotgenoten. Het zou zo fijn zijn om in contact te kunnen komen met anderen die na het overlijden van partner toch kiezen voor (nog) een kind van die partner. Ik zou willen horen of ze spijt hebben? Welke zaken ze onderschat hadden?  Of wat ze op voorhand niet wisten? Maar ook praktische dingen wil ik weten, zoals krijgt het kind nog steeds de naam van de partner? Wat als jij in het ziekenhuis ligt, wat doe je dan met de oudere kids, enzoverder.

Ik hoop echt dat mensen zich herkennen in mijn verhaal en met me contact willen opnemen.

(*) De naam van Marianne is een schuilnaam om de anonimiteit te garanderen.
Naam en gegevens zijn bekend bij de redactie.