Vermoedelijk kent ieder van ons het gevoel wel: opstaan de dag nadat een beslissing of gebeurtenis ons leven op z’n kop heeft gezet. Misschien nog heftiger dan de dag zelf, is de dag nadien. Wanneer alles onmiskenbaar ‘waar en echt’ is, en het leven misschien voor altijd anders is.  We zetten iedere maand zo’n bijzonder verhaal in de kijker. Annelies De Vuyst (33, en mama van Jules en Cilou), beviel onverwacht op iets meer dan 33 weken van haar zoontje Jules, en struggelde met het mama-gevoel. 

ANNELIES

De dag na...ik onverwacht onze zoon Jules op de wereld zette, na een zwangerschap van 33 weken en 3 dagen, werd ik wakker zonder het besef dat ik intussen mama was geworden. Mijn buik was weg, ik lag op de materniteit, en toch drong het niet tot me door.

Onverwachte weeën 

Alles was de dagen voordien ook zo snel gegaan. Na een dagje shoppen in Sluis met mijn ouders ben ik thuisgekomen met best wat pijn. Ik voelde me niet goed, ik kon moeilijk zitten en bewegen, en ging slapen met een Dafalgan. 

’s Morgens vertrouwde mijn lief Stefan het toch niet, en hij spoorde me aan om naar het ziekenhuis te gaan. Toen ik daar aankwam, bleek bij onderzoek dat de slijmprop reeds weg was en ik had bovendien al ontsluiting. 

In eerste instantie was er geen al te grote paniek en leek alles wel goed te komen. De baby deed het goed, en er werd medicatie opgestart om een vroegtijdige bevalling te vermijden. 

De dokter zei ons niet al te veel zorgen te maken, en Stefan vertrok met een relatief gerust hart maar toch met wel wat lood in z’n schoenen met de bus naar Duitsland, op z’n gepland voetbaltripje met kameraden. Ik zag niet in waarom hij dat moest cancelen, ik geloofde immers op dat moment ook nog dat ik snel weer thuis zou zijn. 

Daar was hij dan: onze zoon.

Het liep anders, de weeënremmers deden niet wat ze ervan verwachtten en niet lang nadat Stefan in Duitsland was aangekomen, zag het er naar uit dat onze zoon toch geboren zou worden. Te vroeg, en als prematuurtje. Het ziekenhuis in Deinze, waar ik op dat moment verbleef, had geen neonatologie waardoor er niets anders op zat dan te verhuizen naar een ander ziekenhuis. Voor ik het goed en wel besefte lag ik alleen in een ambulance richting Kortrijk. Ik wist eigenlijk nauwelijks wat er aan het gebeuren was.  

Eens geïnstalleerd in Kortrijk, contacteerde ik Stefan. Dat al vroeger doen, leek me nutteloos. Ik wou hem in eerste instantie de voetbalmatch nog gunnen en er zat toch niets anders op dan te wachten tot hij met de bus, waarmee hij was afgereisd, terug naar België kon komen. Die trip naar huis moet voor hem de hel geweest zijn. Ik kon hem nauwelijks goed uitleggen wat er aan de hand was en hij kon niet snel genoeg bij mij zijn. Hij haalde het tegen 5u ’s ochtends. Diezelfde woensdagochtend kregen we te horen dat ons zoontje geboren zou worden. Er was geen ontsluiting bij gekomen, maar ik was na twee dagen volop weeën en stress echt doodop. Om 14u45 is Jules geboren. 6f82f819-eef1-4dd5-a8a8-320c7427c463.jpg

Surreëel scenario

Toch verliep de bevalling best vlot, en op het eerste zicht leek ook alles goed. Al kreeg ik Jules amper één minuut te zien. Ik herinner me heel goed hoe de vroedvrouw hem vasthield, hem even toonde en me hem een kus liet geven, en dan was hij weg. 

Daar lig je dan: helemaal uitgeput en totaal niet klaar om dat moment al mee te maken. 

Stefan stond er ook wat verweesd bij. "Ga ik mee met Jules, of blijf ik bij jou?", vroeg hij me. Uiteraard wou ik dat hij mee ging met onze zoon. 

En ik zou vandaag opnieuw hetzelfde zeggen, maar ineens is iedereen weg uit die verloskamer, op een verpleegster na die je wat ‘oplapt’, en lig je daar. Alleen. Helemaal onwetend. Voor mij een surreëel scenario, als ik eraan terugdenk.  

Ik kreeg Jules wat later toch nog eens te zien, en hij bleek het goed te doen. Hij had een mooi gewicht, woog 2,300kg en was 47cm groot. Ik daarentegen begon op automatische piloot te functioneren. Ik belde iedereen op, ik maakte me druk in het geboortekaartje. Achteraf gezien denk ik dat het mijn manier was om niet bij de feiten te moeten stilstaan. 

Shit, ik ben mama!

De dag erna ben ik niet wakker geworden met het gevoel dat ik een kersverse mama was. Door heel het gedoe vooraf was ik ook, puur uit onwetendheid en snel handelen, op een tweepersoonskamer beland waardoor ik ’s nachts wakker werd op het ritme van andermans kind. Het mijne was nergens te bespeuren. 

Stefan kwam me de ochtend na de bevalling ophalen om naar de dienst neonatologie te gaan en Jules te bezoeken. Doordat er voor ons aan de parlofoon ouders stonden die zich aanmelden als ‘de mama en papa van…’, daagde het bij mij pas. ‘Shit, ik bén mama.’ Ik heb me naar Stefan gedraaid en hem dat ook letterlijk gezegd. Ik had in de uren die gepasseerd waren nog niet eens het gevoel gehad dat ik het was. Dat besef toen maakte me zo enorm triest, en voelde als een soort falen aan. Misschien maak ik het groter dan het is, en is het een utopie te denken dat elke kersverse mama zich instant moeder voelt.

956d7ac4-0773-40bf-a926-350cb0e723dc.jpg

Jules verbleef vier weken in het ziekenhuis, we hebben kerst en nieuw zonder hem moeten vieren. Ik heb nooit de angst gehad dat het met hem niet goed zou komen. Hij was te klein, maar hij deed het goed. We hebben die weken, opnieuw deels op automatische piloot, goed doorgesparteld. Een roze wolk was het daarentegen wel niet, maar er waren moeders die een zwaardere tocht hadden dan ik. 

Ik kan er nu, vijf jaar later, zonder problemen over praten, maar dat ene moment blijft nog vaak door mijn hoofd spoken. 

Een tweede kind? Of niet?

Ik heb lang gezegd dat ik geen tweede kind wou. We wisten immers de oorzaak van de vroegtijdige weeën niet, en ik wou dat niet nog eens meemaken. Maar eens duidelijk werd dat Jules een beer van een vent(je) was en hij daar werkelijk niets heeft aan overgehouden, durfde ik ervoor te gaan.

Onze dochter Cilou deed het volgens het boekje en kwam zonder enig probleem twee dagen voor de uitgerekende dag ter wereld. 

De bevalling liep perfect, al moet ik toegeven dat ik enkele seconden overmand ben geweest door paniek wanneer de dokter me kordaat toesprak dat er ‘nu’ geperst moest worden. In een flits dacht ik: ‘Oh nee, straks nemen ze die gewoon weer mee, en ik zie ik haar niet.' Stefan heeft me er dan doorgesleurd en na drie keer persen was ze er. Het was een heerlijk gevoel om ze bij mij te mogen hebben en houden. Ik had het gevoel dat ik de wereld aankon. Van twee uitersten gesproken! (lacht) 

100% mama

Vandaag ben ik een echte mama. Een echte jongensmama die luid staat te roepen aan de zijlijn van het voetbalveld, én een echte meisjesmama die graag meegaat in glitter, rokjes, en haarspeldjes. Ze zijn allebei een verrijking in mijn leven. 9389eed4-9ca7-4cbc-9e62-123bf6cb7f0a.jpg

De geboorte van Jules beheerst gelukkig mijn leven en denken niet, we kunnen er ook al eens om lachen, denkend aan hoe onwaarschijnlijk het scenario was waarin we verzeild waren; ik puffend, mijn lief op het voetbal in Duitsland. Maar als Jules tegen me aankruipt en ik besef dat ik voor altijd zijn mama ben, dan gebeurt het wel eens dat de emoties me overmannen. Maar da’s ok, mama’s mogen al eens een traantje laten. (lacht)