Vermoedelijk kent ieder van ons het gevoel wel: opstaan de dag nadat een beslissing of voorval ons leven op z’n kop heeft gezet. Misschien nog heftiger dan de dag zelf, is de dag nadien. Wanneer alles onmiskenbaar ‘waar’ is, en het leven misschien voor altijd anders is. We zetten vanaf nu iedereen maand zo’n bijzonder verhaal in de kijker. Slashparent Ellen (30, en mama van Gabriel (4)) besliste heel impulsief dat ze weg wou uit haar getrouwde leven. Haar man Lieven (35) en zij gingen in communicatietherapie en dat gaf een bijzonder nieuw verhaal. 

ELLEN

De dag na…

Ik Lieven had laten weten dat ik weg wou uit ons gezin, voelde ik alleen maar ‘relief’. 

Ik werd wakker en zei tegen mezelf: ‘ok, de zwaarste periode in mijn leven komt er wellicht nu aan. Maar hou vol want het zal het waard zijn’. 

Ik wist totaal niet waar ik zou belanden, maar ik voelde wel heel intuïtief dat dit een tak van mijn boom was die moest afgeknakt worden, om mijn boom weer gezond te krijgen. 

 De beslissing was heel impulsief, maar vooral heel intuïtief genomen. Ik heb er nauwelijks drie seconden over nagedacht. Naar de buitenwereld toe leken wij picture perfect; we waren anderhalf jaar getrouwd en hadden een mooie zoon. 

Toch was ik mezelf niet. Aan mijn beslissing zijn geen ellenlange discussies voorafgegaan, ik besloot dat ik weg moest en wou scheiden. Zo simpel als het klinkt. 

Mijn man Lieven zat op dat moment voor het werk in San-Francisco. Ik heb hem opgebeld en gezegd dat ik weg zou gaan. Praten zouden we doen van zodra hij terug in het land was. Lieven bekeek alles heel rationeel; hij moet trouwens op dat moment zowat de meest rationale man geweest zijn die ik ooit ontmoet heb. Al een geluk, want op dat moment was ik echter uiterst emotioneel. De beslissing was er in mijn hoofd, en ik kon ze ook niet meer uit de weg gaan. 

Had ik dat anders moeten en kunnen aanpakken? Ik wil het in het midden laten. Het gaf me wel even de ruimte om alles te laten indalen. 

Leren praten

Ik vond bijzonder snel een appartement, en een week later kwam Lieven thuis. Wat we beiden niet wilden, was drama. Gelukkig was er toen opnieuw die rationele kant van Lieven. Had hij op mijn emotie ingespeeld dan was ik als een pudding in elkaar gezakt. Maar integendeel. Lieven hielp om alles te regelen en te verhuizen, en stelde me keer op keer gerust dat we er beiden zouden uit geraken. 

We besloten samen om niet in relatietherapie, maar wel in communicatietherapie te gaan. Ik wou onderling kunnen blijven communiceren, en ik kende mezelf. Ik ben uiterst emotioneel, dramatisch en theatraal. Noem me op sommige momenten gerust een heks. (lacht) Maar ik besefte heel goed dat we een zware periode tegemoet gingen, en ik wou Gabriel drama besparen. Dus het was cruciaal om te gaan kijken hoe we dat zouden aanpakken. 

Tegen de psycholoog hebben we bij aanvang gezegd: ‘We komen niet om over onze relatie te praten, we willen leren communiceren met elkaar, om vooral als ouders op dezelfde lijn te blijven staan.'

Anderhalf jaar hebben we de therapie gevolgd. Er waren momenten waar het met ons allebei heel goed ging alleen. Lieven is in die periode bij wijze van spreken ‘de Tinderkoning van Antwerpen’ geweest, en ik heb ook een langdurige nieuwe partner gehad. Noem ons gerust losgeslagen en volledig op ontdekking in die periode. Maar we bleven goede vrienden en konden (met periodes) bij elkaar terecht. 

Op een bepaald moment kreeg ik toch een burn-out of een depressie, omdat ik voelde dat ik wel juiste beslissing had genomen, maar Lieven toch miste. Daarboven voelde het nog steeds niet of het klopte. De mensen rondom mij klopten niet, mijn leven klopte desondanks alles niet. 

Vallen en herrijzen 

Via mijn lifecoach kwam ik bij mijn osteopaat Peter terecht, die niet alleen de man is met de magic hands, maar ook op veel diepere niveaus bij mij ‘genezing’ bracht. Hij deed me soms helemaal uiteenvallen en twijfelen, om me daarna sterker dan voorheen terug te doen herrijzen. Ik heb mezelf steentje per steentje terug voelen opbouwen. In die ontdekkingstocht naar mijn ware ik vond ik Lieven terug. 

Lieven was intussen al lang de man niet meer waarvan ik weggegaan was. Zijn rationaliteit had hij overboord gegooid, net zoals de druk om carrière te moeten maken. Hij gaf zijn ontslag in een topfunctie, want hij besefte dat hij zijn gezin én zichzelf had opgeofferd voor wat hij dacht dat de maatschappij van hem verwachtte. Ik deed hetzelfde, ik stopte met mijn job.

Je kan privé wegstappen van wat je voelt dat niet bij je hoort, maar als je dat zakelijk wel laat gebeuren, dan verandert er niets. We mogen niet vergeten dat we het grootste deel van onze tijd in zakelijke context doorbrengen. 

Dat we beiden wegstapten ook uit dié race, heeft ervoor gezorgd dat wij vandaag de dag terug samenwonen. Wij zijn geen koppel, en willen ver wegblijven van stempels.

‘Wat zijn jullie dan nu?’, vragen mensen ons vaak. Dat weten we niet. We zijn partners. En nee, wij delen geen passie en seks, maar vinden wel veiligheid, geborgenheid en openheid bij elkaar. Laat net dat zijn wat wij nodig hadden.  

Een nieuwe definitie van liefde 

Wij spelen niet van ‘koppeltje’, er zijn duidelijke afspraken gemaakt van hoe alles moet verlopen. Er zijn dagen waarop we iets als gezin doen, er zijn dagen waarop we elk ons ding doen. We hoeven niet alles bij elkaar te vinden. Gabriel vindt dit ook uiteraard fantastisch, hij hoeft ons niet te missen. Hij weet dat mama en papa geen duizend kusjes geven, maar elkaar wel graag zien. Ik ben blij dat we hem op deze manier leren dat niet alles hoeft te zijn zoals je het rondom jou ziet. Lieven is mijn allerbeste vriend, hij is familie. 

Op dit moment werkt dit voor ons. Net omdat we open blijven communiceren. Er zijn andere mensen in mijn leven, er zijn andere vrouwen in dat van hem. Hoe dat wordt vormgegeven is aan ons als persoon om te bepalen. Maar hiermee stappen we in eerste instantie weg van de verwachtingen van de huidige maatschappij en creëren we een partnershap dat werkt voor ons. Met een open hart én verbinding in zijn puurste vorm.  

Als wij de dag van vandaag spreken over een relatie, dan denkt iedereen logischerwijs dat je seks hebt, of elke avond samen slaapt of eet. Dat is net de definitie waar wij van weggestapt zijn. Wij zien een relatie als een verbinding en partnershap, en ieder is vrij om daar een invulling bij te verzinnen. We merken uiteraard dat het voor de omgeving niet simpel is. ‘Dertig jaar en geen seks met de man met wie je samenleeft, dat is toch raar?’ Ik hoor dat vaak, maar nee, voor mij voelt dit juist en authentiek.

De kans bestaat dat ik dit niet meer wil binnen vijf jaar, of misschien net wel. Ik wil daar nu niet over nadenken. Als jij morgen jezelf verbindt om te trouwen, ben jij dan zeker dat je binnen vijf jaar nog achter die keuze staat? 

Als we morgen beiden klaar zijn om een nieuwe weg te bewandelen, dan zullen wij dat kunnen. Met heel veel respect en heel veel liefde voor elkaar.