Wij slashparents lezen ons een ongeluk op zoek naar handvaten en oplossingen voor de dagelijkse kleine issues in het huishouden. En af en toe gaat Maison Slash zelf op onderzoek uit. We vonden het plots een prima idee om wat dingen in het leven van een slashparent te halveren en te ontdekken welk effect dat heeft. Slashparent Jente schoof zichzelf naar voor als vrijwilliger en werd zo wild enthousiast van dit experiment 'de helft' dat ze het zowat op alles probeert toe te passen. Deze maand: de helft minder werken, want dat besliste corona zo halvelings zelf voor Jente.

JENTE

Mwatjee/mwatjee: het experiment dat ik sinds enige tijd aangegaan ben met mijn gezinsleden. Van alles in de helft doen en zien wat dat doet. Maar wat in coronatijden?

Druk in mijn huis, druk in mijn hoofd

Aanvankelijk hadden de coronatijden geen al te grote impact op ons. Ok, ik werkte meer van thuis uit, en ook de kinderen en mijn man waren thuis. De man en kinderen gedroegen zich. Ik kon lekker werken. En ik plukte de voordelen van mijn eerdere acties. De keuken bleef gemakkelijk opgeruimd te houden, de berg was bleef redelijk onder controle en de kinderen maakten hun taakjes of speelden buiten (dank u, weergodin!) zonder al te veel achter een scherm te zagen of te kruipen.

Het ging dus allemaal wel lekker. Althans in week 1. Week 2 ook nog wel. Week 3 daarentegen… Ik begon het allemaal te druk te vinden. Continu met zijn allen thuis zijn, thuiswerk en schoolwerk combineren, etc. Te druk in mijn huis en te druk in mijn hoofd. En dus werd moeder al eens wat lastiger. En zo ook de kinderen.

Ik weet wel dat ik veel geluk heb dat ik momenteel nog mag en kan werken. Mijn man heeft zijn zaak moeten sluiten, dus ik weet als geen ander wat voor een impact de maatregelen kunnen hebben. Maar toch overviel me een gekke vorm van FOMO. Niet de FOMO die je krijgt wanneer je een feestje of leuke activiteit zou missen, maar FOMO omdat heel de wereld lijkt te vertragen terwijl het bij mij alleen maar drukker leek te worden. Deze hele crisis heeft toch iets van ‘once in a lifetime’. Als je ooit je kinderen beter wilt leren kennen, een nieuwe skill wilt leren zoals fotograferen of gewoonweg hele dagen in je luie tuinstoel wilt hangen zonder dat iemand er iets van zegt, dan is het nu hét moment. En daar kon ik dus niet in mee.

Is everybody happy?

Ik nam een beslissing. Ik zou minder gaan werken. Jep, je raadt het al: de helft minder. En zo geschiedde. Ik maak nu ’s ochtends tijd voor een rustige start van de dag en het schoolwerk van de kinderen. Hiermee is het grootste discussiepunt tussen de kinders en yours truly al meteen voorbij en is er de rest van de dag minder kans op gezeur en geruzie over wanneer ze nu eindelijk hun werk eens zouden afmaken. Vanaf 10u begin ik te werken en dit tot ongeveer 14u – 15u met een lekkere lunch als pauze. Doordat ik bewust meer tijd vrij maakte in mijn agenda voor de kinderen, laten ze me beter met rust tijdens de uren dat ik werk. Ze weten dat ze niet vergeten zullen worden.  Minder afleiding dus voor mij en dat werkt prima. Na 15u gaat de laptop weer uit en is er terug tijd voor de kinders. Niet dat ik hele middagen met hen aan het ravotten ben. Nee, dat nu ook weer niet (introverte moeder, remember). Soms zit ik gewoon in de tuin te lezen terwijl zij buiten spelen. Maar het feit dat ik in de buurt ben (en vooral niet meer heel de tijd loop te zeuren), lijkt hen een fijn gevoel te geven. En hey, als de koters happy zijn dan de moeder meestal ook, right?!

Vet/Njet

Voor mij is dit experiment het zoveelste bewijs van ‘less is more’. Het gekke is zelfs dat ik niet aan productiviteit lijk ingeboet te hebben. Een halve dag met superfocus werken versus een hele dag met continue afleiding en gezeur geeft quasi hetzelfde resultaat. Of toch niet, de halve dag superfocus en nadien relaxen geeft meer een gevoel van voldoening en plezier dan het andere scenario. Zeker, omdat ik nu begonnen ben met die cursus fotografie. Contacteer me binnen een paar weken om te vragen of ik nog steeds hetzelfde kraai, maar voorlopig vind ik dit mwatjee/mwatjee experiment wederom geslaagd.

O ja, voor zij die zich afvragen hoe ik juist de helft minder ben gaan werken. Heel simpel: ik nam verlof op (hoewel er ondertussen ook zo iets is als corona-ouderschapsverlof). Ik kan trouwens iedereen aanraden om zijn verlof gewoon in te plannen en op te nemen in deze tijden. Ten eerste, omdat ik er niet van overtuigd ben dat we binnen één maand weer massaal voor 3 weken naar Italië op reis zullen vertrekken. Allicht zullen de komende maanden nog heel gematigd zijn en je verlof gematigd opnemen sluit daarbij aan. Ten tweede, – en dit is waarschijnlijk mijn beroepsmisvorming als HR partner dat spreekt, please forgive me - betekent het oppotten van je verlof ook dat veel bedrijven tegen het einde van het jaar met onderbezetting te maken gaan krijgen doordat iedereen zijn verlof nog moet opnemen. En dit kan weer een opdoffer voor de economie betekenen. De meesten onder ons nemen verlof op om van het mooie weer te genieten en/of tijd door te brengen met de kinderen, toch?! Wel, now is a good a time as any.