Op het werk aan het koffiemachien zouden we zeggen: "Het begint nu toch wel lang te duren, hé." Slashparent Kathy kroop in haar pen en geeft ons een inkijk in hoe het er dezer dagen bij haar thuis aan toe gaat. Namelijk herhaling herhaling herhaling. Let op: elke gelijkenis met waargebeurde feiten uit je eigen situatie berust niet op toeval. 

KATHY
Een schooldag duurt niet lang, lieve mensen. Het is dus doorwerken geblazen tijdens die thuiswerkdagen. Want voor je ’t weet, hoor je de poort piepen en weet je, yep, daar zijn ze weer. Vol verhalen, vol energie, barstend van de honger, hungry for more.

En dat jij ’s morgens nog je neus in de confituurpot hebt gestoken omdat je zeker wilde zijn dat je nog goed kon ruiken, daar hebben je kinderen hoogstens vaag iets van meegekregen. En dat je ondanks alles 1.000 keer liever op school lesgeeft waar je je leerlingen echt kan zien en inschatten, stiekem blij bent dat je vorige week ’s morgens wat langer kon slapen omdat je woon-werkverkeer ingekort is tot de ruimte tussen de keuken en het bureau. Ook dat hebben ze niet opgepikt.

Altijd maar #repeat

Ondertussen morsen en kliederen ze lustig verder, eentje tiert, eentje oefent een vette lach. Een ander zoekt een gom, een potlood, een geodriehoek, whatever. Zolang het maar iets is wat niet op de plek ligt waar het zou moeten liggen. De hond blaft, de tafel verandert in een samengooisel van dozen. Lege verpakkingen, stukjes wol, kapotte stickers, knikkers, duploblokkken, bestekmapjes en schoolagenda’s overgoten met een sausje van quinoabolletjes en papiersnippers . Plots ben je er niet meer zo zeker of je dag echt wel zo productief is geweest en weet je dat er voor kinderbedtijd nog veel #repeat op je zal afkomen.

Er is hulp nodig bij de Franse werkwoorden. Er is geen enkel leuk bibboek te vinden in het hele huis waardoor er bij gebrek aan beter gezeurd moet worden om schermtijd, gevochten moet worden, gerommeld moet worden, gehangen moet worden aan tafel of in de zetel, geverfd moet worden (we doen het netjes, beloofd) , vuil gemaakt moet worden. Uiteraard laat iedereen ook de deur achter zich open waardoor de winterkou zich naast de verveling nestelt aan de keukentafel …

Maar we kunnen wel gaan wandelen

Dan heb je zin om te zeggen ‘Vanavond gaan papa en ik op restaurant en krijgen jullie een bakje avondeten dat we hupakee gewoon in de microgolf pleuren. Je legt jezelf om 20h30 in bed. Oké?' je hoopt op een zondag met een waaier aan antwoordmogelijkheden: ‘Weet je wat. Ik ga een uur in de kerk zitten en daarna drink ik koffie met oma en opa en wie mee wil, die krijgt een zakje chips. De rest blijft bij papa.’ Of: 'We gaan zwemmen en daarna een hapje eten en ik kook helemaal niet en ik ruim ook niet af en ik vul ook geen vaatwasser. ' Of misschien wel deze: 'Nichtje x of neefje y is bijna jarig. Jey, er is een feestje. Je kunt praten met mensen, kinderen kunnen spelen met kinderen, je kunt over een afgestofte versie van je leven vertellen en je kunt praten over hoe jij dat doet, dat leven leiden, die job uitoefenen, dat moederen over die kinderkens.'

Damn. In plaats daarvan zeg ik ‘Nee zoetjes, het kan niet, het mag niet, maar we kunnen wel gaan wandelen’. ‘Sorry, mijn inspiratie is op', gooi ik er nog achterna ... 

Meer lezen van slashparent Kathy kan op haar blog, Juffrouwkat