Acht peuters en een berg Duplo-blokken, wij waren benieuwd hoe dat zou aflopen.  Want hoe vaak horen we niet: 'kinderen spelen steeds minder" of "mijn kind kan niet alleen spelen". Is dat zo? We deden de test met het speelgoed der speelgoed: Duplo-blokken!

Acht peuters tussen 2 en 3 jaar, en een lege ruimte met daarin een hoop Duplo-blokken - dat was de inzet van ons experiment. Hoelang zou ons testpubliek flink aan de gang kunnen blijven? Spelen ze samen, of eerder alleen? Maken ze ruzie om net datzelfde blokje of figuurtje? Apen ze verhalen na uit het echte leven, of zijn ze eerder van het slopers-type? Wij waren benieuwd. 

13:00

De deuren openen zich van ons dedicated Duplo-lokaal en de bende enthousiaste peuters stuift op de berg blokken. Eerste zorg voor hen: hebben, zoeken, vinden! Elke peuter grabbelt enthousiast in het rond en zoekt zijn/haar speelgoed uit. Teo selecteert met zorg alle dier-figuurtjes en bouwt zijn imaginaire zoo. Billie is meteen vrienden met zijn grote vliegtuig. Alexander en Wies gaan druk aan de slag met de sporen en de trein. En de meisjes..? Die sorteren met plezier soort bij soort. Weird. Maar ze zijn gelukkig en met de hoopjes blokken bouwen ze torens en bedenken ze verhaaltjes. 


13:15

De fantasie in de hoofden van de peuters draait op volle toeren. Iedereen gaat op in zijn spel en creëert zijn eigen wereld. Af en toe zien we een position switch, volgt de ene en leidt de andere, of omgekeerd. Wauw, wat een geweldig rustig samenspel. Onverwacht (voor ons) is er geen spoor van ruzie te bekennen en de wereld lijkt peis en vree. Wij kijken met plezier naar de wondere wereld van de peuters waar alles lalaland en meta is. 13:30

We hebben onze eerste halve opgever gevonden. Sepp wandelt en slentert door de Duplo-berg uit pure verveling. Maar hadden we niet ooit gelezen dat je van verveling creatiever wordt? Klopt, want hoppaa, meteen daarna zien we hem alweer opgaan in een nieuw verhaal. De rest van de groep is still going strong. Al een VOLLEDIG half uur wordt er druk en intensief gespeeld. (We moeten je niet vertellen wat jij allemaal in een half uur zou kunnen doen thuis indien er rustig gespeeld zou worden!!)



13:40

Pats. Een klein incident in de hoek van de kamer. Kleine Elise heeft de dierentuin van Teo ontdekt en beslist dat het over en uit moet zijn. Met een paar rake meppen, veegt ze de hele scenery op de grond. Teo blijft er rustig bij. Hij sluit zich gewoon aan bij team sporenbouwers. This kid is going places. 

Sommige peuters beginnen intussen contact met ons te zoeken. De eerste kleine tekenen van verveling steken de kop op. Maar we zijn zelf ouders en zijn dus perfect getraind in het negeren van onnodige signalen. De kinderen trekken dan maar zelf hun plan en gaan verder met eigen spelletjes te bedenken. Een toren bouwen en dan kapot smashen? Dikke pret heet zoiets.




13:50

Het is officieel genoeg geweest voor Anabel. Met een half oog op ons gericht, pakt ze zwierig de blokken af van andere kinderen. 'Keet schoppen', denkt ze duidelijk, 'zo gebeurt er hier nog eens wat.' Ze krijgt er alleszins Alexander huilend mee in de hoek. Dat wij niet ingrijpen, snappen de peuters niet. Maar wij doen van wij zijn hier niet. Gewoon voor het experiment hé. Want we hebben gelezen dat hoe meer kinderen zich onbespied voelen, hoe intensiever ze spelen. En dat is hier keihard het opzet.

14:00

Terwijl de helft van de kinderen vrolijk verder speelt (en het duidelijk nog superlang zou kunnen volhouden!), komen er toch stiekem enkele opgevers bij. Ook Alexander is nog niet over de onrechtvaardigheid van daarnet heen. En wij hebben ook maar een simpel moederhart. Dus we komen tussen. Ergo: het experiment is afgelopen. 

Maar hoe trots zijn we op onze groep testers?! Een volledig uur hebben ze flink met de berg Duplo-blokken gespeeld zonder zware incidenten. Voor ons het bewijs dat deze blokken nog steeds na al die jaren hét speelgoed der speelgoed is voor peuters!