In het leven zoals het met kinderen is, verschuiven de dagelijkse besognes zich al eens grondig naargelang het faseke waar je kinderen zich in bevinden. Kleine kindjes, kleine zorgen, grote kindjes, grote zorgen en zo nog van die dingen ... is dat echt zoals ze het zeggen? Slashparent Jenni heeft toch al wat veranderingen de revue zien en voelen passeren.

JENNI

't Is duidelijk, sinds vorige zomer eigenlijk al: de tropenjaren zijn voorbij. We hoeven geen 100 keer per nacht meer op te staan, nachtelijke zoektochten te ondernemen naar fopspenen, zijn bijna helemaal uit de pampers en daar waar het vroeger gissen was waarom mijn jongste zich op grond gooide en tierde zegt hij het nu wel gewoon ('omdat je een stomme mama bent, mama'). Enerzijds is het leven met twee schoolgaande kinderen wat smoother geworden, maar anderzijds ook weer helemaal niet. Want er zijn zo wel wat wetmatigheden verbonden aan ouder wordende kinderen. Een overzichtje.

1. Hoe ouder de kinderen, hoe voller de wasmanden

Maar echt, het lijkt wel alsof die wasmanden zichzelf dupliceren hier. Ok, vroeger had je melkkots en speeksel (en diarreefonteinen, dat ook soms) maar voor de rest bleef de vuiligheid best wel binnen de perken. En voor 400 euro kribbegeld per maand kregen we elke avond een heelhuids kind met propere kleren terug. Sinds August en Felix allebei naar school gaan vliegen echter elke dag volledige outfits in de was: elke dag een broek vol grasvlekken, t-shirts met stift of ander onbestemde gedroogde vloeistoffen en kousen die precies in een beerput gedropt zijn. Om nog maar te zwijgen over de tippen van de schoenen die blijkbaar dagelijks afgevijld worden en de gaten in de knieën. Ik die toch wel knikkende knieën krijg van mooie kinderkledingmerken heb al gezworen nooit meer Bobo Choses broeken te kopen. Zonde van het geld. En de schoonheid. 

2. Hoe ouder de kinderen, hoe vuiler

Past volledig in het rijtje hierboven. Vroeger kwamen we er wel met 2 à 3 badbeurten per week. Een beetje ecologisch proberen we toch te zijn, weet je wel. Heden ten dagen moeten die kinders elke dag gewassen worden, correctie, proper geschrobd worden, inclusief manicure en pedicurebeurt. Want hoe krijg ik in godsnaam anders het mengsel van aarde en plasticine van onder die nagels? Elke.Dag.Opnieuw. Ik heb trouwens ook een leuke anekdote in dit verband: de dag dat de onwetende ik zich een hoedje schrok omdat ze in het haar van haar blonde jongste allemaal zwarte puntjes aantrof. Luizen, ik hoor het u al denken (ik ook trouwens toen). Neen hoor, bleek gewoon het resultaat van een spelletje 'we-kappen-zand-en-aarde-in-elkaars-haar' tijdens de bewaking.

3. Hoe ouder de kinderen, hoe vulgairder het taalgebruik

Het begon met de redelijk onschuldige pipi, kaka en andere lichaamssappen/fecalien in de kleuterschool. Dat kon ik nog wel aan. Later kwam daar 'what the heck' bij of de variant 'what the hell'. Bon, ik kon me niet herinneren die uitspraken te kennen tot ik pakweg tien jaar ouder was dan de zoon nu, maar de wereld is altijd in verandering zeker? Hup met de geit, vooruit met de tijd. Sinds August echter in het eerste leerjaar zit leert hij naast lezen en schrijven een hele resem scheldwoorden die ik hier niet ga opnoemen uit vrees van het internet gezwierd te worden. Laat het ons erop houden dat het oa. gaat om de Franstalige variant van meisjes van plezier of de Engelstalige gevulgariseerde versie van kindjes maken. 101 keer per dag gebruikt, in alle mogelijke contexten, en het liefst in combinatie met draaiende ogen. 

4. Hoe ouder de kinderen, hoe groter de rommel

Akkoord, voor baby's heb je veel meer uitzet nodig, maar het is controleerbaar: de luiertafel in de badkamer, het park in de living. Simpel en overzichtelijk. Tegenwoordig is het een schoen van August in de gang, de andere in de keuken, kousen in de zetel, een kraanwagen aan de eettafel, stiften onder zetel, puzzelstukken tussen de kussens en met wat geluk zelfs legoblokken en teddyberen in het ouderlijk bed (helemaal feest). Twee keer raden welke kamer de meest opgeruimde is? Inderdaad, de kinderkamer, de enige plek in huis waar die twee nooit vertoeven. En ik weet dat ik het zou moeten loslaten, maar eerlijk: ik word er zot van. Ken je zo iemand die echt rustig wordt van een opgeruimd huis? Jep, aanwezig. I will have my sanity back. Binnen een jaar of twintig;-) 

5. Hoe ouder de kinderen, hoe meer de ouders met de mond vol tanden staan

August & Felix zijn altijd goeie praters geweest met een vrij uitgebreid vocabularium, maar met ouder worden keert deze kennis zich deels ook tegen ons. Want waar ik onszelf vroeger een pluim gaf omdat we van bij baby af verder waren gegaan dan 'koetsjie koetsjie',  vraag ik me nu soms af waarom toch ik zulke mondige kinderen wou. Van de 'ik moet just niks' van Felix als we hem zeggen dat hij zijn groenten moet opeten over de 'mama is weer gestresseerd zenne' van August als ik voor de duizendste keer vraag om schoenen en jassen aan te doen, sta ik heel vaak met mijn mond vol tanden. Want ergens hebben ze wel een punt, die kinderen van mij: ik vind het goed dat ze assertief zijn - een mooie kwaliteit voor de toekomst vind ik - alleen niet tegen mij ;-). En ja, ik ben gestresseerd als we nog maar 5 minuten hebben om tijdig in de zwemles te geraken. Dan zijn we maar eens te laat, daar vergaat de wereld niet van. Toch?

6. Hoe ouder de kinderen, hoe groter de zorgen

Iedereen kent die uitspraak wel 'Kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen'. Wel, ik gruwde daarvan vroeger - net als van veel andere clichés trouwens. Toch was het achteraf gezien soms best makkelijk in die tropenjaren: naast voeden, pampers verversen en veel liefde geven was het toch bitter weinig een kwestie van opvoeden. Nu denk ik bij veel dingen 'fak....ben ik nu de juiste richting uit aan het gaan of niet?' Als ik August tegen de buurjongen hoor zeggen 'mijn ouders praten Frans als ik het niet mag horen' dan denk ik: is dat iets waar hij later gaat om lachen of gaat hij denken dat zijn oudjes best wel veel geheimen voor hem hadden? Soms heb ik het gevoel helemaal de mist in te gaan. Ik troost me met de gedachte dat mijn bloedjes ogenschijnlijk ongecompliceerd bloeien. Maar toch.

7. Hoe ouder de kinderen, hoe meer ruzie in huis

Toen Felix nog een baby was, had August nog het rijk voor zich alleen. Speelgoed, boeken en de teevee dienden nog niet echt gedeeld te worden. Ze schelen echter maar 2,5 jaar, waardoor ze nu behoorlijk in elkaars vaarwater komen. Toevallig willen ze allebei net op hetzelfde moment met die specifieke auto spelen (en niet met 1265 andere die op dat moment beschikbaar zijn) of mama knuffelen. Verbaal ('ik ga je dood doen, kakasnoetje' dixit de jongste) noch fysiek geweld worden geschuwd. Nijpen, slaan en stampen: het passeert hier helaas dagelijks de revue. Het conflict wordt hier ook heel vaak sans gêne opgezocht (lees: het kleinste kind dat voortdurend met blote voeten in het gezicht van het oudste, Ninjago kijkende dus opperst geconcentreerde, kind wrijft.) Gewoon. Omdat het kan.

En dan moet de pubertijd nog komen.