Als je denkt van 'wat gaan ze nog allemaal uitvinden?', dan hebben we alvast deze om aan je lijstje toe te voegen: het anti-kibbel-etentje. Slashparent Elke kwam met dit geniale idee aandraven. Zij en haar partner hebben regelmatig zo'n tête à tête en ik kan je al één ding verklappen. Het werkt!

ELKE

Dit wordt een eitje

In de chaos van het gezinsleven raakt een mens al eens het spoor bijster. Het spoor dat je als koppel bij een nakende gezinsuitbreiding samen grondig hebt uitgedacht, uitvoerig besproken en vervolgens goed gepland. De conclusie ‘Sowieso beslissen we alles samen en zijn we altijd consequent’ (hah!) wordt daarbij langs beide kanten erg vastbesloten uitgesproken. En daar houden beide partijen zich zo lang mogelijk angstvallig aan vast, ware het niet dat de kleine koter(s) op het moment van die vastberadenheid meestal nog in de maak zijn.

De omvang van hun impact is nog verre van gekend. Er is (nog) niets aan het handje: met een onderschattend oog op hoe het leven met kotertjes zal verlopen, zit je op je gemak in de zetel en gebruik je een fractie van je zeeën aan tijd voor een gezellig moment van ouderlijk overleg, liefelijke opvoedkundige discussies en vredevolle compromissen met een (zeer occasioneel) glas Pinot Noir aan je lippen.

‘Dit wordt een eitje, we zitten helemaal op dezelfde golflengte. Andere ouders maken er soms een boeltje van, maar dat zie ik bij ons niet gebeuren!’ Het is werkelijk aandoenlijk, het zelfvertrouwen straalt ervan af. De barsten in de vastberadenheid en het besef dat er blijkbaar onbewust werd voorbijgegaan aan een melkweg aan factoren om dat eitje te bewerkstelligen, komen echter al snel opzetten.

De zetel ruimt plaats voor de badkamer, het kleine hoopje verse kots op je schouder maakt de Pinot Noir tot slechts een verre herinnering en in plaats van rustig gepalaver, wordt er heen en weer gebruld om boven het geluid van krijsende koter te komen, die er met zijn doordringende kreten in zijn uppie in slaagt twee volwassen mensen volledig te ontkleden van enig zelfvertrouwen, geduld of logisch verstand. 

Work work work work work

Baby’s, peuters, kleuters, tieners, … - kortom alle klein grut – zijn een aanslag op je leven. En zoals in iedere oorlog, moet je je af en toe terugtrekken in de loopgraven om even op adem te komen, een nieuw plan te beramen en je verdere strategie te bepalen. Precies daar komen Anti-Kibbel-Etentjes ten tonele! Liefde is immers een werkwoord en dat moet je concretiseren.

Een gezin is zoals een klein bedrijfje: je moet samenwerken om de boel te laten draaien en onvoorziene omstandigheden het hoofd te bieden, je moet je personeel (kids) en hun planning onder controle zien te houden, zorgen dat de uitgaven de inkomsten niet overschrijden én ondertussen je hele administratie bijhouden.

Dat alles verloopt bovendien in pure chaos: kleine en grote dingen lopen verkeerd, kinderen vallen over hun eigen voeten op de meest onfortuinlijke momenten, ontelbare sjaals en mutsen lijken in een zwart gat te verdwijnen, regels worden doelbewust gebroken omdat het nu eenmaal makkelijker is als de kids even op de Ipad spelen terwijl je nog snel het avondeten op tafel probeert te krijgen en het enige waar je consequent in kan zijn, is overal te laat komen.

wel hallo, anti-kibbel-etentje

Als je leven zich afspeelt in zo’n bijennest is het dus broodnodig om met je partner af en toe eens stil te staan, adem te nemen en te overlopen hoe de zaken ervoor staan, niet alleen in het bedrijfje, maar ook vooral op het vlak van jullie samenwerking (en mentale gezondheid). Hierdoor herontdek je het gevoel dat je als koppel aan hetzelfde zeil trekt, de controle terugkrijgt en dàt doet wonderen. Het doel van een Anti-Kibbel-Etentje is het voorkomen van dagelijkse ergernissen die leiden tot steeds dezelfde ruzies.

Het is simpel: je neemt een avondje tijd voor elkaar als koppel en je trekt daarvoor naar een gezellig restaurantje. Je bereidt op voorhand elk evenveel puntjes voor waarvoor je vindt dat er een oplossing moet komen. Zolang je het constructief benadert, komt bijna alles in aanmerking. Alles wat in jullie gezin geregeld ergernis, problemen of ruzie veroorzaakt, zijn mogelijke onderwerpen.

Zo gaf mijn man ooit aan dat hij er gek van wordt als ik in zijn auto mijn handen insmeer met handlotion en vervolgens het portier dichtgooi met mijn handen op het raam, zodat zijn raam vol vettige vlekken zit. Ikzelf haalde nog niet lang geleden aan dat ik het erg frustrerend vind als hij mijn voorstellen voor activiteiten met de kids telkens afbreekt wegens te ver rijden of te duur, want zo lijkt het alsof ik maar moet zorgen dat ik een arsenaal klaar heb aan een leuke, originele én budgetvriendelijke zondagnamiddagactiviteiten die meneer zijn goedkeuring kunnen wegdragen.

Ook onvrede over de huishoudelijke taken en de frequentie tussen-de-lakens passeerden al de revue. Enfin, je snapt ondertussen wel dat de mogelijkheden legio zijn.

Onder het genot van een lekker hapje en drankje, leg je elk om de beurt een van je puntjes uit en verduidelijk je waarom jij er zoveel belang aan hecht. Door meer uitleg te geven of bepaalde voorbeelden aan te halen, kan je samen een mogelijke (haalbare en realistische) oplossing zoeken. Dat kan erg voor de hand liggen (de klink van het autoportier gebruiken en niet het raam), soms is het even zoeken (activiteiten mogen enkel geweigerd worden als er een alternatief wordt gegeven binnen het kwartier), maar het kan ook een kwestie zijn van onderhandelen (we spraken enerzijds een haalbare frequentie tussen-de-lakens af en lijstten anderzijds alle huishoudelijke taken op en kozen elk om beurt eentje dat we wel zagen zitten om wekelijks te doen).

Pick your battles en hou het haalbaar: gooi niet van eerste keer àl je grieven op tafel! Belangrijk is ook dat je elkaar erop aanspreekt als de ander zich niet aan de afspraak houdt (daar kan natuurlijk ook iets leuks aan gekoppeld worden). Alright then, reserveer een avond én een tafeltje en laat de onderhandelingen beginnen!