Ze worden zo snel groot, meneer, mevrouw. Voordat je het weet heb je opgeschoten pubers in huis met alle gevolgen vandien. Zo ook slashparent Erika. Zij laat maandelijks achter haar deur kijken hoe dat precies gaat dat #goedgepuber. 

ERIKA

Vorige week besloot mijn onderrug er plotseling de brui aan te geven. Burnout? Midlife? Verveling? Who knows, who cares, maar ik kon geen kant meer op buiten horizontaal te gaan op de harde vloer. De ene ligt huilend op de bank bij de therapeut, ik lag huilend op de bank bij de kinesist. 

Welke soep is 't vandaag?

Paniek alom in huis want: 'Houston, we have a situation over here, the mother is down!' maar vooral: 'Komt er dan geen soep deze week?' Dé soep. Een simpele soep, ja u leest dat goed, vormt één van de belangrijkste hoekstenen van ons huishouden. Doordat de jongste zoon een gewoontediertje is, in combinatie met een vastberadenheid waar zelfs Greta Thunberg nog een puntje kan aan zuigen, is het ons nooit gelukt om de kinderen warme maaltijden te laten souperen op school. Met als gevolg dat ik, sinds we de Babycook op een tweedehandssite zetten, met dezelfde vastberadenheid (jep, het zijn wel degelijk de kinderen die op hun ouders trekken!) quasi elke avond een versgemaakte maaltijd onder hun neuzen schuif. Van stoemp met 'sossis' tot Thaïse curry's, zolang het maar geen koud schotelke is. Tussen wat garnalen en de tomaat vinden ze mijn moederlijke liefde niet terug.

Die eerdergenoemde soep, die is een eigen leven gaan leiden. Omdat we geen fanatieke fruiteters (buiten de man) in huis hebben, staat er ook elke week een pot soep te garen, voor de extra vitamientjes én de gezelligheid. 'Die Suppegemütlichkeit' heeft sinds vorig schooljaar een extra dimensie gegeven aan de soep.

Vanaf het vijfde middelbaar mogen ze bij de zonen op school hun campus verlaten over de middag. Naast het feit dat de oudste zoon al eens tegen zijn vrienden praat over mijn schrijfsels, is ook die soep ter sprake gekomen. Het mag gezegd, die jeugd van tegenwoordig snijdt al eens wat beduchte onderwerpen aan. Onder het motto 'eerst zien en dan geloven' of in dit geval 'eerst proeven en dan geloven' kwamen er plots over de middag enkele melkmuiltjes dé soep eten.

Ondertussen komen ze al het 2de schooljaar op rij soep eten over de middag. Afhankelijk van welke soep, uiteraard. Want afgezien van het feit dat het heel welopgevoede, propere mannekes zijn: tafel proper afgeruimd, kommetjes in de vaatwas, 'dankjewel, de soep is heel lekker', weet ik ondertussen ook al bij deze neuzen welke soep er in de ketel mag en welke niet. Gezelligheid in huis, daar spring ik voor en kan ik alleen maar aanmoedigen, dus ik pas me graag aan aan de smaken van dat gepuber. 

Eat that dr phil

En zo dus vorige week wat zorgen omwille van die geknelde zenuw in mijn rug (dat hoeven ze mij geen 2 keer te lappen!) én de aanlevering van soep en warme maaltijden die in het gedrang kwam. Mijn man, die geweldig goed kan koken, kreeg zich niet in de juiste bochten gewrongen om elke weekdag te koken.

En daar, net zoals ik me de verschijning van de heilige moeder de maagd Maria haar eigenste zelve voorstel, wierp die jarenlange opvoeding één van zijn schoon gerijpte vruchten af. Als een gesofisticeerde blender met uitgebreide opties hebben die zonen van ons dat huishouden hier gerund. Er is gekookt, opgeruimd, de vaatwas in- en uitgeladen. Zonder gemor. Zonder gediscussieer.

Heel wat jaren opvoeding vol gewroet en geduld zijn hier aan te pas gekomen, veel vragen en twijfels aan en over onszelf of we het wel goed deden of niet, zijn we niet te streng of niet streng genoeg, blablabla... Er is geen enkel opvoedingsboek de revue gepasseerd, enkel veel liefde en een instinctief gevoel dat we gedwee volgden. Ik zie nu elke dag opnieuw dat we goed werk geleverd hebben en dat maakt me blij en gerust. Volgend schooljaar gaat de oudste zoon al op kot (mens, wat gaat het snel, worden we oud en krijgen we last van bobo'kes en geknelde zenuwen), en Joris en ik zullen hem daar op het perron richting studentenleven vrolijk uitzwaaien en naar elkaar glimlachen met een blik die zegt dat het goed is. 

En de soep? Die zal klaarstaan in een grote pot. Om mee te nemen. En te delen.