Het is niet al goud dat blinkt, ook al toont Instagram ons vaak het tegendeel. Want ja, we willen toch allemaal het mooiste moment op de meest mooie manier tonen aan onze framily en de rest van het universum. En net op dat moment zit uiteraard de zon verkeerd, loopt er snottebel uit de neus van je kind of staat je smartphone ingesteld op video. Weg picture perfect! Maar misschien geven net die beeldjes dat onverwachte tikkeltje meer punch aan je verhaal of omgekeerd. Slashparent Laura gaf er een naam aan, #realstagram, en deelt er vanaf nu maandelijks eentje met ons.

Tot als mijn kinderen pakweg acht zijn, zitten de tafelkleden veilig weggeborgen in de linnenkast. Ik mag dan wel driemaandelijks overrompeld worden door oude exemplaren van moederlief (dank u mama ;-)), ze blijven bewust ondergedoken.

Want met de monsters die dagelijks bij ons aan tafel kruipen, komt een mooi stuk stof hier niet aan zijn trekken.

“Placemats?”, denk je misschien, om het toch ietwat deftig te houden?

“Nein danke.” Een hippe rubberen placemat poes en walvisstaart passeerden ook al de revue. Helaas worden die door een kinderbrein al vlotjes gebombardeerd tot flapperend tapijt, of nog beter, fancy verrekijker, om al die bergen aangekoekt vuil onder en boven tafel wat beter te kunnen analyseren.

Overlaatst floepten er tijdens een doodgewone pastamaaltijd maar weer eens  enkele penne uit het bord, een trapje lager op de Tripp Trapp stoel. Robert nam de duik, verdween onder tafel om iets later terug boven te komen met “Hé, vis!”.

Ocharme, die rakker van twee dagen terug lag nog altijd ongedurig op Roberts kiezen te wachten.

Dus vandaar, zolang de couscous de vloer bedekt, en havermout, melk en confituur als taartlaagjes de tafel versieren, houd ik het voor bekeken, die 22 tafelkleden.

HOUT, it is!