Slashparent Glenn liet ons vorige keer al weten dat zijn titel van papa, hem spontaan een identiteitscrisis bezorgde. Dat hij nu ook dingen begint te doen, die hij beweerde NOOIT te gingen doen als ouder, baart hem lichtelijk zorgen. Want wij slashparents weten dat het uiteindelijk al-tijd het kind is dat de strijd wint, zelfs na één, twee, tweeënhalf, eeeeeen drie tellen. Ai. 

Het is gebeurd. Dat waar ik altijd hardop om moest lachen wanneer ik het zag gebeuren bij ouders en hun ongehoorzame koters. Dat waarvan ik altijd zei dat ik het nooit zou doen als mijn kinderen niet zouden luisteren. Ik zou het immers nooit zo ver laten komen. En steeds kordaat optreden als dat al nodig zou blijken. En toch. Nu dus. ‘Ik tel tot drie.’

Eerste schooldag 

Kleren de avond voordien al klaargelegd, de tafel gedekt voor het ontbijt en Rosalie’s rugzakje vertrekkensklaar voor haar eerste schooldag. Helaas, we deden niets van dit alles, met een hectische ochtendspits als gevolg. Vergeef ons, we zijn nog nieuw hier.

We wonen op amper een kilometer van de school. Sofie zou Rosalie dus met de fiets brengen, afzetten aan de schoolpoort en stiekem hopen dat het afscheid dochterlief toch wat zwaar zou vallen. Maar uiteindelijk teleurgesteld terug op de fiets springen, omdat de frisse kleuter als de wiedeweerga en zonder omkijken de speelplaats ophuppelt met haar boekentasje op halfzeven.

Een staaltje vakmanschap

We zijn erin geslaagd om het einde van het ontbijt te halen met maar één enkele outfit. Op zich een prestatie als je weet dat er blauwe bessen, een puntkaasje, confituur én chocomelk naar binnen werden gesmikkeld. Waaghalzen, wij. Maar tot zover de euforie. Wat volgt is een soort rodeo tussen vader en kind om diens mond terug proper te krijgen. Met als extra rode lap op de stier, mama die fier met dochters fietshelm komt aandraven. Het is stilaan tijd om te vertrekken.

Met de helm op haar hoofd vertrekt ze in lichte draf naar buiten, richting fiets. Ik roep nog dat ze haar jas moet aandoen, maar ik word steilorig genegeerd en ze zet haar tocht ongestoord voort. Omdat het echt hoog tijd is inmiddels en ik zelf ook richting werk moet, is het tijd voor wat deftig pedagogisch vakmanschap.

‘Papa telt tot drie!’

Point of no return. Ik sta voorovergebogen met Rosalies jas al opengespreid en het lijkt heel even of mijn woorden effect hebben. Ze stopt, draait zich om en kijkt fronsend mijn richting uit. Hét moment om mijn woorden kracht bij te zetten en te tonen dat het menens is.

‘Eén!’ Ik wapper even met haar jas om haar duidelijk te maken wat ook alweer de bedoeling was. De frons maakt plaats voor een grijns en ze zet twee stappen in mijn richting. Haar goede wil is slechts van korte duur. Ze gooit het roer onmiddellijk weer om en lijkt haar oorspronkelijke plan, enigszins weifelend, te willen verderzetten. Richting mama en fiets op de oprit.

‘Twee!’ Achteraf bekeken is deze tel belangrijker dan de volgende. Bij drie is het kwaad immers geschied. Ik steek dus ook wat extra overtuiging in mijn stem. Rosalie is niet onder de indruk. Wat autoritair is bedoeld in gedachten, blijkt waardeloos in de uitvoering. Verdorie, en nu?

‘Drie!’ Ik bespaar mezelf de verdere afgang. Papa weet wanneer hij de jas in de ring moet gooien en laat ‘tweeënhalf’ achterwege. Ze trekt ‘r schouders op en gooit er een schel kreetje uit. Alsof mijn woorden het startschot waren voor de zestig meter horden, schiet ze als een speer richting meet. Ik blijf verweesd staan. Rugzakje in de ene hand, jasje in de andere. Sofie kijkt toe, glimlacht en haalt haar schouders op. Rosalie vs. papa: 1-0.

Glenn Brepoels
Papa

*Zoek je nog andere herkenbare fail-momenten?
Koop dan zeker ons "KAK dat wist ik niet voor ik kinderen had-boek" in onze eigen shop!
Gewoon hier klikken op de knop 👇