Akkoord, het vermogen om zichzelf te entertainen, duurt welgeteld 47 seconden bij kleuters, maar ge kunt er wel nog iets of wat creatief mee aan de slag. Pubers verstaan onder zelfentertainment: 47 uur in een dag hangen met een wel geïnstalleerd scherm voor hun neus und wat schnabbels dabei. Dus om hun soort op een veilige manier eventjes uit hun kot te halen, kan je maar beter goed voorbereid zijn. Is het niet, slashparent Elke?

ELKE

Dat ik er even genoeg van had, van dat thuiswerken combineren met mijn kinders entertainen. In de paasvakantie zou ik verlof nemen, het ging van quality time  zijn met de kinderen en samen dingen doen zoals wandelen, fietsen, wandelen en fietsen.

Heeft iedereen er zin in?

Was ik wel even vergeten dat mijn kinders ondertussen pubers zijn. En pubers die wandelen en fietsen niet graag en dat is nog zwak uitgedrukt. Pubers kun je ook niet meer vermaken met beren tellen, schatten jagen, laat staan dat je ze kunt vastbinden in je fietskar en hopen dat ze in slaap vallen. Op zich snap ik dat wel, die haatgevoelens voor fietsen en wandelen. Ik had ze ook toen ik hun leeftijd had. Maar begrip voor hun situatie wil nog niet zeggen dat ik me erbij neerleg. Ondertussen ben ik veertig en wandelen en fietsen staan bovenaan op mijn lijstje van favoriete dingen in corona-vakanties.

Ik had natuurlijk ook alleen mijn wandel- en fietsplannetjes kunnen uitvoeren maar dat ging niet. Ergens 14 jaar geleden tekende ik heel onbewust dat onzichtbare moedercontract waarin ik beloofde dat ik me altijd in onmogelijke bochten ging wringen om dingen samen met mijn kinderen te doen.

Maar dus betekende dat dat die gezellige fietstocht, zoals die er in mijn hoofd uitzag, wat voorbereiding nodig had.  

Een stappenplan

STAP 1: Onderhandelen

Dat ze niet akkoord gingen, merkte ik al aan de vooravond van het fietsplan. Het onderhandelen begon, al is afdingen op kilometers misschien een betere term. Een fietstocht onder de 30 km is mijn inziens de naam fietstocht niet waardig. Ik ging voor de 60 km. We eindigden op 31 km.

STAP 2: Zoek het trauma

Toen de dag van de fietstocht aanbrak en ik het gemekker en gezeur niet langer kon aanhoren, besloot ik de therapeutische tour op te gaan. Wat was dat toch, wat ze zo verafschuwden aan dat fietsen? Welk onverwerkt trauma lag aan de basis? Na wat drogredenen zoals ‘ mijn fiets is lelijk’ of ‘ ik ben eigenlijk moe’ bleken we tot de kern van de zaak te komen. Mijn oudste dochter vond fietsen zonder doel gewoonweg zinloos, aan fietsen moest een doel en vooral eten op een terras gekoppeld worden. Daar voegde ze nog fijntjes aan toe dat een quatre quarts cake van den Aldi en een blik Ice-Tea dat terras NIET kon compenseren.

STAP 3: Emotionele chantage

Stap 3 had ik evengoed kunnen overslaan en dat wist ik ergens wel nog voor ik eraan begon, maar ik had het gehad dus werd ik gewoon boos. Uiteraard werd die boosheid doorspekt met het nodige zelfmedelijden en de emotionele chantage, genre: "Kunnen jullie dan gewoon ook eens iets voor jullie moeder doen?"

STAP 5: Negeren

Ondanks mijn stappenplan bleken we eigenlijk niets te zijn opgeschoten. Dus besloten we de kinderen gewoon te negeren. We vertrokken en ze volgden. De eerste 5 km uiteraard op een veilige afstand van minstens 200 m, maar die afstand was kort genoeg om hun minachtende opmerkingen en spot ten opzichte van hun ouders te horen. Rebellie van pubers, het is gezond.

Uiteindelijk bleek het dan toch gewerkt te hebben. Fietsen onder de zon is dus echt wel heilzaam, ook voor pubers. Eerst dacht ik even dat ze alsof deden, maar na 10 km glimlachten ze en bleken ze echt te genieten van de omgeving.

Ik heb het hen nog niet vertel, maar overmorgen gaan we opnieuw fietsen, misschien sla ik stap 1 tot 4 dan wel over.