"Er mòet zoveel", vindt slashparent Tineke. Daar heeft ze het helemaal mee gehad. Weg met weegschalen, fitbits en goede voornemens. Dit jaar belooft ze niets meer aan niemand, en plant ze gewoon om simpel te genieten. (En effectief wat dingen gedaan te krijgen, dat ook)

TINEKE

Oef. We hebben het weer overleefd, die pijnlijk lange maand januari. Het feestkleedje dat ik enkele jaren (en kinderen) geleden kocht -maar dat nu net iets te strak aan mijn heupen kleeft-, mag terug in de kast verdwijnen. Wie weet past het ooit wel weer? De halfvolle fles fletse cava in de frigo en de bijna lege zak taai geworden chips zijn de laatste getuigen van het laatste nieuwjaarsfeestje. De nieuwjaarsbrieven mogen tot ieders geluk ergens achterin een schuif verdwijnen. En de zatte nonkel die aan de feestdis net iets te luid zijn politieke visies verkondigt, hoeven we tot Pasen niet meer te zien. Het is niet langer sociaal aanvaard om je “beste wensen” te lopen verkondigen of om mensen die je amper twee keer in een jaar ziet met drie zoenen te begroeten, hoera!  En eindelijk, eindelijk, hoef ik van niemand meer de vraag te krijgen wat mijn goede voornemens zijn dit jaar...

Beikes goede voornemens!

Want ik heb wel wat mensen moeten teleurstellen toen ik de afgelopen maand op familiefeestjes en nieuwjaarsrecepties toegaf dat mijn ambities op dat gebied onbestaande zijn. Dat ik geen halve marathon beloofde te lopen heeft weinigen verbaasd, maar dat ik zelfs geen start-to-run of hippe bootcamp overwoog, stuitte toch op wat onbegrip. En oké, een heel jaar alcoholvrij is misschien wat veel gevraagd, maar die ene maand februari, dat lukt je zeker wel! Een kledingmaatje kleiner of een kilootje minder, met wat hulp van Sandra of Pascale is dat toch zo gepiept? En anders doe je toch wel, zoals elke normale mens met een Instagram-account, mee met de nieuwe internationale hobby die declutteren -een fancy-schmancy woord voor opruimen- heet? We hebben toch allemaal nood aan een masterplan, een doel in ons leven en in onze bullet-journal waar we een heel jaar lang en een volledige brushpen vol naar toe kunnen werken?

inconsequent én inefficient

Neen, ik niet. Voor mij geen goede voornemens dit jaar. Ik heb immers de neiging beloftes te maken waar ik me niet kan aan houden. Aan mijn kinderen- het dreigement om zonder verhaaltje naar bed te worden gestuurd, werd hier de afgelopen maanden meermaals loos geuit tijdens menig temper tantrum. En ook aan mezelf -hoezeer ik het me tijdens mijn laatste zwangerschap ook beloofde, die babykilo’s zijn er zes maanden na de bevalling in de verste verte nog niet af. Ik verkondigde jarenlang dat ik voor mijn dertigste mijn rijbewijs zou halen maar ik moet me op een zucht van mijn tweeëndertigste nog steeds laten rondrijden. En na de zomer beloofde ik mijn gezin nog dat we voortaan nog nauwelijks vlees zouden eten, om minder dan een week later bij gebrek aan tijd en zin om te koken naar Mc Donald’s te trekken.

Mijn inconsequentie en ineffeciëntie zijn om ellendig van te worden. En met elke niet-ingeloste belofte, elk niet behaald doel- hoe klein ook- voel ik mezelf inboeten aan street cred als verantwoordelijke vrouw en moeder. Elk goed voornemen confronteert me alleen maar met mijn imperfecties en met mijn onvermogen om daar in deze fase van mijn leven iets fundamenteels aan te veranderen. Daarom heb ik besloten om dit jaar eventjes niets meer te beloven. Niet aan anderen, en al zeker niet aan mezelf.

Er mòet zoveel

In mijn vijfkoppige gezin lijkt het alsof ik constant en vanuit alle richtingen met ballen wordt bekogeld die ik niet gewoon mag proberen te ontwijken, maar moet opvangen en in de lucht houden. Werk, het huishouden, de hobby’s van mezelf en de kinderen, de nieuwbouwwoning die nog lang niet de afwerkingsfase heeft bereikt maar binnen enkele maanden al intrekkensklaar moet zijn, onze sociale verplichtingen, individueel en als gezin...

Van ’s morgens tot ’s avonds moet er zoveel.  Ik heb constant het gevoel dat ik handen en uren te kort kom om alleen maar dat hoognodige te verwezenlijken. De dag goed doorkomen, met iedereen op tijd de deur uit en terug in, de buiken vol en de wasmanden leeg, is een soort van mini-voornemen dat ik me quasi elke dag maak en waar ik met wisselend succes in slaag. En na zo’n dag heb ik enkel zin om de teugels wat te vieren- niet om ze nog wat harder aan te trekken omdat ik koste wat kost mezelf, mijn gedrag, mijn gezin of mijn huis wil veranderen. De extra druk van potentieel niet-nageleefde beloftes of langetermijndoelen die als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangen, heb ik dan echt niet nodig.

Hallo comfort food

Bij dezen worden alle Fitbits, stappentellers en weegschalen toch minstens voor een jaar verbannen en wordt er hier in huis een gedoogbeleid gevoerd ten aanzien van comfort food en witte wijntjes. En, hoewel het stuk voor stuk sympathieke madammen lijken, zijn Evy Gruyaert, Sandra Bekkari en Marie Kondo dit jaar niet welkom bij ons in huis. Ik zie wel wat er gebeurt. Ik laat het jaar op me af komen en roll gelaten met de punches. En misschien ben ik op het einde van dit jaar wel een paar kilo lichter. Misschien heb ik een paar keer wekenlang geen wijntje aangeraakt. Misschien woon ik tegen dan wel in een opgeruimd huis. Misschien. Maar ik beloof niets.