In 'Slashparentland' zijn we al eens op zoek naar perfecte oplossingen voor de meest uiteenlopende, maar wel specifieke noden.  In 'Tinternetland' krijg je sowieso alle mogelijke reddingsmiddeltjes in je schoot geworpen. Of ze dan ook perfect en doeltreffend zijn laten we even in het midden, en dat deed slashparent Sara ook.

SARA

Ik pak het uit de doos. Het ruikt naar...kleuterklas, Ik zet het op mijn eigen hoofd. Ik zie plots mijn eigen reflectie in het raam: waarom heb ik in godsnaam een gele hoed zonder bovenkant besteld op een weirde webwinkel?

Wel, dat zit zo.

Sinds ik een kind kreeg, voel ik een opperste fascinatie voor wat ik ‘de derde ouder’ noem. Die derde ouder is het internet. Het internet is door de band genomen geen goede ouder. Het internet is een combinatie van zowat de bangste én de meest roekeloze ouder die je kent. Maar, jij weet het net zo goed als ik, het internet is waar je stiekem gaat zoeken hoe luid babies ademen, hoe je groenten moet verstoppen in eten dat eruit ziet alsof het zonder groenten is en op welke manier je de dood uitlegt aan iemand van 3.

We doen het allemaal. Geef toe, kom. Maar...wat levert het ons op?

TEST

Wel, ik ga het testen. Ik ga eerlijk mijn (ouderlijke) zoekopdrachten met jullie delen. Samen gaan we kijken wat het internet ons te bieden heeft.

Op dit moment hebben wij nog niet veel problemen (en wij zijn ons daar terdege en dankbaar van bewust, wees maar zeker). De meest prille babyfase is achter de rug (die van internetsearches naar snotzuigers en YouTubevideo’s over teennageltjes knippen en nachtelijke zoektochten naar de meest helende tepelzalf) en de beruchte peuterpuberteit moet zijn intrede hier nog doen.

“KIND HOUDT NIET VAN WATER OP HOOFD”

Er is eigenlijk maar 1 ding waar ons kind een hekel aan heeft en dat is: dat zijn hoofd nat gesproeid wordt.

Wanneer ik dat google word ik meteen bang. Want volgens paniek-internet heeft mijn kind dan zeker en vast sensory processing disorder. Ik ben geneigd om dat meteen te geloven. Want wanneer ik zelf ziek ben en mijn symptomen google, dan heb ik altijd kanker, of een tumor of een heel erge genetische afwijking die nu pas de kop opsteekt.

Maar ok, het is geen sensory processing disorder. Mijn kind toont geen van de checklist-tekenen, dus zoek ik verder naar een oplossing, een trucje, een hack voor ons probleem. En met ruim 46 miljoen hits op google is ons broodje gebakken. DENK IK.

OUDERFORA, PODCASTS, RARE GADGETS

Ik beland op ouderfora. Waar mede-ouders mij het volgende aanraden:

  • In bad gaan moet een soort van live action gebeuren worden, suggereert iemand: ik moet dan WOOW en SPLASH roepe,n en in dat geval gaat mijn kind het niet erg vinden dat er water op zijn hoofd komt. Mijn zoon is verbaasd én kwaad wanneer ik WOOW en SPLASH roepend water over zijn hoofdje giet. Hij kijkt alsof ik gek geworden ben. Nee, deze werkt niet voor ons.
  • Ik moet mijn zoon mìjn haar laten wassen. Ik moet doen alsof ik dat ook niet leuk vind, maar ik moet ‘een twinkel in mijn ogen behouden’ zodat mijn kind weet dat ik het niet écht erg vind. Dat lukt (enfin, nee, dat lukt voor geen meter, maar hij vindt het wel een leuk spel). Maar hij vindt het daardoor nog steeds even verschrikkelijk dat we zijn hoofd wensen te bevochtigen.
  • Veel mensen raden ook een product aan: een soort van open plastic hoed die je op het hoofd van je kind zet waardoor ie nooit water in zijn gezicht krijgt. Zodra ik 1 keer doorklik naar een website waar je het ding kan bestellen, begint het mij te achtervolgen.


Ik hoor in een podcast dat ik van badtijd een soort van rave party kan maken: met glow sticks en beats. Want dan wordt badtijd funnnnn. Ben je gek? Ik ben hier te moe voor. En daarbij, het bad zelf vindt mijn zoon het einde, het is alleen dat haar wassen dat voor drama zorgt. En aangezien mijn kind erin slaagt immense korsten van snot in zijn haar te verzamelen, is dat een activiteit die maar beter grondig gebeurt.

Ik zoek nog wat verder en ontdek dat ik het kind ook zou kunnen leren een washand voor zijn gezicht te houden zodat er geen water over zijn gezicht loopt. Makes sense. We proberen dat. En merken dat ons kind de washand prompt loslaat wanneer het water over zijn kop gaat.

NIETS IS WAT HET LIJKT

Dan toch de plastic hoofdloze hoed? Het ding blijft terugkomen, op websites met parent life hacks, in lijstjes van “de nuttigste gadgets in een leven met kinderen” en in een miljoen advertenties die mij achtervolgen. Ok. Ik doe het. Ik bestel zo’n ding. Het kost mij 12 euro, verzending inbegrepen. Want het moest maar eens een wonderding zijn.

Punt één. Hij is gemaakt van het soort rubber waar in de kleuterklas mee geknutseld wordt. Punt twee. We zijn met beide ouders nodig om hem op onze zoon zijn hoofd te krijgen. Punt drie. Onze zoon detecteert de hoed binnen de seconde als een vreemd voorwerp en rukt hem genadeloos af.
We proberen het nog eens: we wringen de hoed weer op zijn hoofdje en proberen zijn hoofd nat te maken, want op YouTube ziet het er zo evident uit.

En laat ik meteen to the point komen. De gele hoed is...niet wat hij lijkt. 


In het echt...niet. Onze zoon schrikt zo dat hij zichzelf voorover werpt in het bad en een enorme hap water binnenkrijgt, het op een brullen zet en zelfs tijdelijk uit het bad gehaald moet worden. Deze test is niet onze beste parenting moment. Terwijl we hem troosten, bedenk ik me dat ik met deze hoed zijn haar ook helemaal niet gewassen krijg. Ahnee, want er staat een HOED op zijn kop. (slaat zichzelf voor het hoofd)


BALANS

Eindresultaat van deze test: onze zoon is nu bang van de douchekop én van gele dingen, gek genoeg vindt hij een bekertje water over het hoofd plots niet meer zo erg. Zo zie je maar, alle angsten zijn relatief. Nee serieus, misschien organiseren we hier nog wel eens een badrave, of proberen we het ‘samen haren wassen is zo funnnnn’ nog wel eens.

STAY TUNED, slashparents, binnenkort probeer ik een nieuwe opvoedkundige kwestie te tackelen met behulp van het internet.