Kom jij ook telkens uit vakantie met een ellenlange lijst aan de beste voornemens waar je je zeker en vast gaat aan houden vanaf 1 september? Want zo moeilijk zijn ze toch niet?! En gaat het dan in week 1 van: "We gaan dat hier vanaf nu eens anders doen hè!", naar week 2:" Alé ja, we hebben het dan toch geprobeerd!" Kendet? Slashparent Elke ook. Dat het overal 't zelfde is, en dat telt geweldig goed als geruststelling.

Eén september dat is hier bij ons een beetje gelijk 1 januari. Elk jaar ben ik van plan om het vanaf die datum anders aan te pakken. Anders aanpakken betekent niet dat ik me fitness abonnementen ga aanschaffen of ga beginnen trainen voor een marathon, de creatieve voornemens bevinden zich vooral in de zone hoe-kan-ik-dat-huishouden-hier-gaan-runnen-met-minder-stress.

Ondertussen denk ik dat ik het gouden recept gevonden heb, met name… wachten. Het enige dat helpt, is wachten tot je kinders ouder worden, zelf boterhammen smeren, zelf weten wanneer ze hun zwemzak misschien nodig hebben en vooral hoe zich op eigen kracht naar de schoolpoort slepen.

Maar omdat wachten en toekijken een beetje uit mijn comfortzone ligt, blijf ik wel nog voornemens maken. En dit keer ben ik ervan overtuigd dat mijn beperkte lijst wel haalbaar moet zijn.

Ik stop met die broodjes

Boterhammen smeren voor mezelf, hoe moeilijk kan het zijn. Heel moeilijk dus. Maar daar komt nog bij dat ik boterhammen saai en, om het in een Sergio bewoording te zeggen, het meest onsexy gerecht van de wereld vind. Dus smeer ik ze niet. En dus heb ik geen lunch om twaalf uur, maar wel honger. En dus moet ik naar de broodjeszaak, waar ik elk broodje al tig keer geproefd heb. Ik stop ermee, ik word dik van die broodjes en die kosten eigenlijk best veel geld. Een echte mealprepper ga ik niet worden, maar zo lastig kan het toch niet zijn om een zak rucola in een pot te strooien, een tomaat in blokjes te snijden en daar een blok feta in te gooien.

Ik stop met bibliotheek boetes betalen

De bib, dat is toch een fantastische uitvinding. Dat denk ik dus telkens opnieuw als ik daar buitenkom met minstens 20 romans, kookboeken en tijdschriften.

Die "stomme f* bib",  klinkt het dan telkens 8 weken later als ik mijn boeken binnenbreng en boetes betaal die me evenveel kosten als een restaurant bezoek. Maar zo moeilijk kan dat toch niet zijn om gewoon 4 weken eerder die boeken terug te brengen. Ik word zelfs heel vriendelijk gewaarschuwd als het tijd is.

Ik laat de auto staan

Op dat vlak ben ik op zich al goed bezig maar er is ruimte voor verbetering. Het probleem zit hem, zoals zo vaak, bij die kinders van mij. Die hebben allerlei activiteiten die zich niet in mijn huis afspelen bij gebrek aan de juiste infrastructuur, met name een tennisveld of een turnzaal in mijn tuin.  Met veel poespas wordt er in september aangekondigd dat voor de verplaatsing naar tennisvelden en turnzalen vanaf nu enkel de fiets gebruikt wordt, en meestal lukt dat wel even . Maar dan wordt het eind oktober en is het opeens al donker om 7 uur ‘s avonds. En die turnzaal ligt dan ook nog eens ergens op een plaats die enkel bereikbaar is via een weg zonder fietspad. Ja, dat bestaat dus nog, straten zonder fietspad. Maar dus durf ik mijn dochter niet alleen laten gaan. De enige optie is dat moederlief meefietst. De eerste keer is dat plezant en voel ik me weer even de duurzame supermoeder die alles altijd onder controle heeft. Maar in november heb ik het meestal gehad en begin ik te rekenen hoe snel dat dat gaat met de auto. En eens die berekening gemaakt is, is het verdomd moeilijk om dat te vergeten en is het meestal wachten tot de zon weer pas na zeven uur ondergaat om dat kind alleen met de fiets te sturen.

Ik denk nog even na over een gepast beloningssyteem want naar het schijnt zou dat helpen om die voornemens vol te houden. Tips zijn welkom.