Ze worden zo snel groot, meneer, mevrouw. Voordat je het weet heb je opgeschoten pubers in huis met alle gevolgen vandien. Zo ook slashparent Erika. Zij laat maandelijks achter haar deur kijken hoe dat precies gaat dat #goedgepuber.

Den tand

Eerder deze week moest kind 1 onder het mes. Blijkt dat we hem, in ons wild enthousiasme 16 jaar geleden, een tand teveel hebben gemaakt. Keisympathiek van ons, maar we zijn er aan voor de moeite, want die tand moest er uit. Samen met een paar wijsheidstanden die al wat aan het tegenwerken waren. 

Dus staan wij daar, gepakt en gezakt, om half 7 's ochtends, ons aan te melden aan de balie van het kinderziekenhuis. Want dat is het op dat moment nog heel hard voor jou, een kind. Met snor en al. We krijgen een kamer met bed en bijpassend flatterend ziekenhuishemd. Gelukkig neemt mijn zoon het niet nauw met de mode, een stijlcrisis hebben we bijgevolg niet gehad.

Bieppp

Wat later krijgt het kind een kalmerend siroopje (wat bijzonder snel en efficiënt werkt) en rijden we hem naar het operatiekwartier. Heel fijn dat je als ouder tegenwoordig mee mag tot in de operatiezaal. Maar bij het zien van al die machinerie had de moeder ook wel wat van die siroop gewillen. En mijnen deodorant. Zo'n (verplichte) groene jas en muts en allerlei vreemde biepkes rond mijn oren doen mijn zweetklieren hard werken.

Je geeft je kind helemaal gezond af in handen van vijf onbekenden om dan maar hun ding te kunnen laten doen en er als ouder vanuit te gaan dat alles goed loopt. Op zo'n moment draait mijne radar weer op volle toeren. De verpleger was al effekes mis met links en rechts. Hahaha, waar zit ik toch met mijn hoofd?! Duuuuhhhh?!?!

De chirurg ziet er degelijk 'Grey's Anatomy' materiaal uit, maar is dat dan wel nen echte? Ik zeg vriendelijk 'Goeiemorgen!' en voeg daar heel kordaat en duidelijk 'Gij zijt toch wel al goed wakker?' aan toe. Naar zijn leeftijd heb ik binnensmonds gevraagd. Die zoon van me beseft het gelukkig al niet meer. Die zit met plezier de anesthesist in zijn wang te porren met de boodschap dat zo'n operatietafel wel heel comfortabel ligt en met de vraag of er ook een mogelijkheid is om zo'n bed aan te kopen. 

Daar is ie weer

En dan moet je wachten. En wachten. Een uur kan dus wel degelijk een hele ochtend duren. Meer dan staren naar je laptop, gsm, boek en Nickelodeon Jr. zit er op zo'n moment niet in. Alleen maar opluchting en veel liefde als je dat kind uiteindelijk weer terug ziet, nog zwaar onder de verdoving (we kunnen nu wel zeggen dat hij al minstens één keer onder invloed is geweest), een paar tanden minder, maar voor de rest helemaal ok. Een kleine operatie, maar potverdikke, het is me toch wat. Alleen maar veel gejuich voor ouders die echte stormen door moeten met hun kinderen! 

We hebben nu een hamster in huis. Die operatietafel hebben we toch maar niet gekocht. Wel veel pijnstillers. En chocomousse. Om te delen.