Pubers, slashparent Elke heeft ze het voorbije halve coronajaar net iets beter leren kennen. Ze overweeg zelfs een handleiding te schrijven voor toekomstige puberouders, want soms is de techniek om ermee om te gaan zelfs niet zo heel moeilijk, je moet het gewoon weten.

Food is what they need

Neem het onderwerp ‘eten’. Je kunt eigenlijk stellen dat dat prioriteit nummer één is voor iedereen die zich ergens tussen de 11 en de 16 jaar bevindt. Ik blijf me er nog elke dag over verbazen: HOEVEEL KAN EEN PUBER ETEN! Ik heb er dan ook veel etend naast gezeten. Die ganse lockdown periode deelden ik en mijn opgroeiende dochters drie maal per dag een tafelmoment, teveel is teveel, ik moet er geen tekening bij maken.

Maar ik ontdekte wel dat de dagen waarop ik kon zeggen ‘er is nog brood van gisteren’, achter ons liggen. Een brood dat 's ochtends bij de bakker gehaald wordt, is tegen de middag  met choco en confituur bestreken en opgegeten. De avonden dat ik hen uit luiheid en gemakzucht elk een Oetker pizza kon voorschotelen, zijn ook voorbij. Een Oetkerpizza is een voorgerecht.



Maar behalve de kwantiteit is ook de kwaliteit van dat eten heel belangrijk bij de jonge garde. Laat ons zeggen dat de sfeer in huis hier grotendeels afhangt van wat er 's avonds in mijn kookpotten zit. Tegen tien uur ‘s morgens is de vraag zeker al twee maal de revue gepasseerd: ‘Wat eten we vanavond’?’ . Behalve dat ik er tegenwoordig allergische reacties van krijg, heb ik ook geleerd dat het uitspreken van het woord ‘pasta’ me kan helpen de dag betrekkelijk easy door te komen, het woord 'asperges' daarentegen spreek ik enkel uit wanneer ik weet dat ik de rest van de dag buitenshuis ben.

Een laatste tip. Een slimme meid begint op tijd… met haar eten. Niets irritanter dan hongerige pubers die in je potten komen kijken terwijl je erin staat te roeren. Hongerige pubers, dat heeft immers niet veel nodig om de sfeer te verzieken. En let op, als ze echt voldoende honger hebben, kan het hem in de details zitten, ik heb de voorbije weken al verzoenende gesprekken gevoerd over de vorm van de pasta.

Problemen

Had ik me daar eens schromelijk vergist die 13de maart toen ik mijn dochters vertelde dat dat wel ging lukken dat thuisonderwijs en dat we alle problemen die zich voordeden wel gingen oplossen. Een puberprobleem is er immers niet om op te lossen. Een puberprobleem is vooral iets wat moet uitgesproken worden, liefst luid en met de nodige dramatiek en als het even kan met een duidelijke boosdoener die kop van jut is, die van Engels bijvoorbeeld, of de poetsvrouw. Helaas kostte het me 8 weken om dat min of meer door te hebben.

Mijn hersenen heb ik gepijnigd om oplossingen te vinden voor verdwenen atlassen, verbetersleutels die online moesten staan maar er niet stonden, en prisma’s die niet wisten hoe groot hun oppervlakte was. Maar dat bleek niet nodig. Hoe meer logica en pragmatiek ik aan de dag legde, hoe erger het probleem werd. Tot ik doorhad dat de erkenning van het probleem, met evenveel dramatiek als de puber, eigenlijk de sleutel tot succes was. Dan bleek de oplossing achteraf wel te komen uit de eigen hersenen.

De ‘socials’

Geef het op om ze te begrijpen, de regels rond sociale media. Er is geen snappen aan, aan het feit dat je elke morgen ‘GM’ zou sturen naar al je contacten in je telefoon. GM staat voor ‘Goedemorgen’ en het fenomeen heet een ‘streak’.  Tot zover mijn Snapchat kennis.

Het is absurd en fout, maar er bestaat dus ook een hiërarchie in taggen. Er is ergens een onzichtbare instagramladder waar iedereen opstaat, degene onder je mag je taggen, van die erboven blijf je af. Ik probeerde al discussies te voeren maar bon, dat is er één die ik toch niet win.

De enige regel die hier heilig is, is dat sociale media enkel dienen om vrolijke, lieve en grappige dingen te posten. Ben je boos of gefrustreerd, dan blijf je ver weg van je smartphone en gebruik je je mond.  

De mode

Ook hier geldt mijn advies ‘choose your battles’. Zolang ze niet met hun gat bloot naar school lopen, mag er hier veel. Wat niet wil zeggen dat ik geen commentaar geef. Drie dikke wollen truien in uw broek proppen, dat vraagt om gefronste wenkbrauwen, zeker als hun broek tot onder hun oksels getrokken is waardoor de helft van hun scheenbeen zichtbaar is. Al een geluk dat hun winterjas net niet in die broek past. Net voor corona roet in het eten strooide, schuimden ze alle kringwinkels af op zoek naar verschrikkelijke coltruitjes uit de jaren 70. Ik zou veel geld moeten krijgen om dat aan te doen, alsook een borstverkleining.

Tegenwoordig zijn de witte T-shirts hun favoriete items die ze vervolgens batikken, al heet dat tegenwoordig tye dye. Het principe is hetzelfde, de techniek wel iets verfijnder als deze die we meekregen in de scouts 25 jaar geleden. Hun laatste aanwinst is een gebatikte coltrui. 

Die lockdown, dat was dus echt wel een leerrijke periode, maar vooral ook lachen.

Je zou het bijna jammer vinden dat ze weer naar school kunnen.... said no one ever!