Wij slashparents lezen ons een ongeluk op zoek naar handvaten en oplossingen voor de dagelijkse kleine issues in het huishouden. En af en toe gaat Maison Slash zelf op onderzoek uit. We vonden het plots een prima idee om wat dingen in het leven van een slashparent te halveren en te ontdekken welk effect dat heeft. Slashparent Jente schoof zichzelf naar voor als vrijwilliger en werd zo wild enthousiast van dit experiment 'de helft' dat ze het zowat op alles probeert toe te passen. Vorige maand deed ze het met haar keukenkasten, deze keer is het speelgoed allerhande aan de beurt.

JENTE

Een tijdje geleden verscheen er een oproep op Facebook van de Maison Slash-redactie wie er wou meedoen aan een experiment, een experiment waarbij je de hele week alles in de helft zou doen. Wij zagen zo’n halve (gare) week wel zitten, of correcter: ik zag dat wel zitten, en zonder nadenken reageerde ik al met: “Ja!”. Gelukkig reageerde de familie nadien ook enthousiast, althans zolang we het over het plan hadden. 

En dan nu de uitvoering. Het was even zoeken. Als een dolenthousiaste zot wou ik alles in de helft doen van tandpasta tot autorijden maar een en ander moest ook wel praktisch blijven en vooral niet vanaf dag 1 man en kinderen de deur uitjagen. 

hartjes voor de restjes

Voor de kinderen was de grootste verandering dat hun speelgoed én schermtijd gehalveerd werd. We leven al redelijk minimalistisch op veel vlakken maar de kinderen mochten tot nu toe zelf altijd beslissen hoeveel speelgoed ze bijhielden of kochten van hun spaargeld. Zo leren ze tenslotte de waarde van geld kennen, nietwaar?! Met hun verjaardagen in september en oktober net achter de rug en de kadootjeslawine die ongetwijfeld in december nog op ons af kwam, was mijn opdracht duidelijk.

De speelhoek kende 2 meubels met opbergboxen met speelgoed. Moeder haalde 1 kast weg en de kinderen mochten kiezen wat in de speelhoek mocht blijven en wat tijdelijk de zolder op ging. Moeilijk klusje? Laat ons zeggen dat moeder meer heeft afgezien met het versjouwen van de kasten (in haar uppie want gril power en al) dan de kinderen met het scheiden van hun speelgoed. De rest van de week werd geen kik meer gegeven over het verlaten speelgoed. Uit het oog, uit het hart. Het speelgoed dat wel bleef, kreeg echter wel dubbel zo veel liefde. De speelhoek stond meer op zijn kop dan tevoren maar zolang er ook effectief een kind tussen dat speelgoed zat en lekker aan het spelen was, was ik content. 

What about schermtijd?

Schermtijd was moeilijker.

Vooral de zoon is nogal een beeldschermfan. TV, Netflix, Playstation, Youtube, Ipad, … Het kind kent zijn technologie. Hij gaat er ook erg in op wat hier thuis regelmatig de rust verstoord. Toen hij vlak voor het experiment begon een spelletje Fortnite verloor, gooide hij het PS-bakkie richting de TV met een kapot scherm als gevolg. (Jep, trots moment als moeder. Realiseren dat de uitkomst van je dracht en opvoeding de Tazmaninan devil himself is). Als straf geen PS meer, was toevallig wel een meevaller. PS-bakkie werd verstopt en schermtijd gehalveerd. Reactie bij de zoon? Jammeren, onderhandelen, verhuisplannen maken, kniezen, stiekem gedoe, … Het kind heeft zijn trukendoos boven gehaald. Het duurde meestal wel even vooraleer hij over ging tot spelen en hij was het spelen ook weer heel snel moe. Het oneindig herhalen van dezelfde boodschap – meer spelen, minder schermen - had richting het einde van de week echter wel het gewenste effect. Babysteps.

Halve hippie-dochter ging hier beter mee om.  Minder speelgoed en minder schermen, dat is heel de week crea bea knutsel frutsels maken. No problemo! She likes. En o ja, leuke bijkomstigheid: ik kreeg die week tot 2 maal toe een ontbijt geserveerd. Duidelijk teken dat ze meer tijd hadden. En dat ze me nog niet zijn gaan haten. Geslaagd dus!

Daar gaat de me-time

Raar en onverwacht neveneffect van bovenstaande: introverte mama had het best wel lastig de eerste dagen. Een introvert moet even alleen kunnen zijn om terug op te laden. Als ik thuiskom, betekent dit dus een momentje voor mij alleen zonder anderen te woord of te hulp te moeten staan. Schermen (Buurtpolitie, anyone?) zijn dan best wel een handig hulpmiddel. Kind content en moeder kan zich even terugtrekken om nadien met opgeladen batterijtjes terug onder de gezinsleden te komen. Nu de schermen uit bleven, werd de vraag gesteld: Mama, spelen we een spel (of 6, 7, …) vanavond? Tuurlijk zei ik ja, maar het vroeg onverwacht wel veel energie en geduld van me. Minder schermen dus. Prima, maar nog een beetje werken aan het goed afstemmen van de family- en me-time momenten om iedereen happy te houden. 

(PS: Na het experiment mocht de zoon terug, beperkt, met zijn Playsation spelen. Moeder heef het bakkie echter zo goed verstopt dat ze het niet meer vindt. Hij heeft tot de dag vandaag nog steeds niet terug op zijn PS gespeeld - want technisch onmogelijk - en vraagt er bijna niet meer naar.)