Wij slashparents lezen ons een ongeluk op zoek naar handvaten en oplossingen voor de dagelijkse kleine issues in het huishouden. En af en toe gaat Maison Slash zelf op onderzoek uit. We vonden het plots een prima idee om wat dingen in het leven van een slashparent te halveren en te ontdekken welk effect dat heeft. Slashparent Jente schoof zichzelf naar voor als vrijwilliger en werd zo wild enthousiast van dit experiment 'de helft' dat ze het zowat op alles probeert toe te passen. Deze maand een ietwat we-kunnen-er-niet-van-tussen-ding: social distancing.

JENTE

Mwatjee/mwatjee: het experiment dat ik sinds enige tijd aangegaan ben met mijn gezinsleden. Van alles in de helft doen en zien wat dat doet. Maar wat in coronatijden? 

Cavakes

Aanvankelijk hadden de coronatijden geen al te grote impact op ons. Ok, ik werkte meer van thuis uit en ook de kinderen en mijn man waren thuis maar eigenlijk ça va nog wel. De man en kinderen gedroegen zich. Ik kon lekker werken. En ik plukte de voordelen van mijn eerdere acties. De keuken bleef gemakkelijk opgeruimd te houden, de berg was bleef redelijk onder controle en de kinderen maakten hun taakjes of speelden buiten (dank u, weergodin!) zonder al te veel achter een scherm te zagen of te kruipen. 

Buiten het thuis werken is de grootste verandering allicht het sociale contact. Want ja, dat is nu ook (willens of niet) zowat gehalveerd. Ik spreek bewust van gehalveerd. Want volledig 0 is het ook niet geworden. Af en toe moet ik nog eens op het werk zijn, en met de collega’s die er dan zijn, heb ik wel even contact. Keeping all the rules in mind, off course. Met de vriendinnen doet de Zoom app momenteel overuren. En dankzij ons cohousing verbouwproject zie ik (van ver) mijn vader, zus, schoonbroer en nichtjes nog wel eens. 

Maar toegegeven, het is toch niet hetzelfde. Niet dat ik mijn vriendinnen continu knuffelde of zoende, maar als we samen op vadrouille waren of aan het eten en/of drinken zaten dan deden we dit meestal toch binnen een kleinere straal dan de minstens 1,5m afstand die we nu moeten eerbiedigen. De lekkere blote beentjes van mijn 1-jarig nichtje vragen om in genepen te worden telkens ik haar zie en dat mag nu ook niet. En het zijn vooral die dingen waar ik vroeger totaal niet bij stil stond die nu het grootste gemis betekenen. 

Dikke vette njet

Het doet me ook concluderen dat ik op sociale contacten niet wil bezuinigen na coronatijd. Ik doe met volle overgave het mwatjee/mwatjee experiment omdat ik ervan overtuigd ben dat er van veel zaken te veel is in onze huidige maatschappij. Of toch voor mij persoonlijk. Te veel chaos, drukke agenda’s, schermen, etc. vrat aan mijn gevoel van voldoening en plezier. Vandaar dat ik graag kijk of het met minder kan. En ik was en ben nog steeds voorstander van agenda’s niet te vol te duwen met afspraken, zelfs al lijken ze allemaal leuk, omdat me-time of gewoon lazy time ook zo belangrijk is. Maar mijn mama die eens spontaan langskomt en om de zoveel tijd eens een avondje doorzagen met de vriendinnen… Not giving up on that! 

Dus voor het eerst zeg ik nee tegen mwatjee/mwatjee. Het experiment is niet geslaagd. Ik ben best wel een positivo dus ik geniet van de rust die deze periode ons brengt. De focus op het gezin en de simpele dingen des levens maak ik graag mee. Ik hoop het zelfs vast te kunnen houden na de coronacrisis. Maar dan wel met af en toe eens een girls night en op visite bij de familie.