Wij slashparents lezen ons een ongeluk op zoek naar handvaten en oplossingen voor de dagelijkse kleine issues in het huishouden. En af en toe gaat Maison Slash zelf op onderzoek uit. We vonden het plots een prima idee om wat dingen in het leven van een slashparent te halveren en te ontdekken welk effect dat heeft. Slashparent Jente schoof zichzelf naar voor als vrijwilliger en werd zo wild enthousiast van dit experiment 'de helft' dat ze het zowat op alles probeert toe te passen. Ze ging al halveren met haar keukenkasten en het speelgoed. Lukt het haar ook in dé kleerkast?

JENTE

Sinds eind vorig jaar voeren wij in ons gezin het experiment ‘mwatjee/mwatjee’ uit waarbij we onze rituelen scannen om te kijken waar we te veel tijd of kwaliteit verliezen en hoe dit beter kan. Dit leidde al tot een wat legere keuken die de ochtendspits thuis vergemakkelijkt, een quasi lege speelhoek die het spelen én opruimen stimuleert en de helft schermtijd die vooral het gezeur over schermtijd halveert. Kortom, we hebben de smaak te pakken. Next up: de kleerkast. 

the wear is everywhere

Kleding betekent iets om aan te doen, je te beschermen tegen de weersomstandigheden en - als het even kan – iets om je persoonlijkheid mee uit te drukken. Maar in ons huishouden betekent kleding ook rondslingerende sokken en onderbroeken die ter plaatse uitgetrokken worden en daar permanent residentie nemen, vuile was die vooral naast de wasmand ligt in plaats van in (wie doet da?), propere was die maar niet terug in de kleerkast geraakt, kleding die te klein is en klaarligt voor één of ander goed doel of tweedehands winkel, zo veel jassen dat de kapstok het begeeft, ...  

Ik kreeg er grijs haar van! Tijd voor actie. Als een echte Marie - it is my middle name after all - Kondo ging ik aan de slag. Eerst alles de kasten uit. Alle seizoenen, alle maten, alles, alles, alles op een hoop. Dit was gemakkelijk. De kinderen vonden het geweldig. Nadat ze ongeveer een half uur tussen hun kleren hadden gezwommen en ik de hond uitgelaten had, konden we verder. Alles wat te klein was, weg. Alles wat we gekregen hadden maar we eigenlijk niet zelf zouden kopen want toch net niet onze stijl, weg. Alles wat er te afgedragen uitzag maar nog goed kon zijn als speelkleding, weg.

Bullshit

I kid you not, dit zorgde al voor 1/3de van de stapel kleding. Ik begon een aantal patronen te zien. We hielden nogal veel afdankertjes vanuit de familie bij die wel mooi waren maar niet 100% bij ons kind paste of toch al wat te afgedragen waren. Dit deden we onder het mom ‘kledingbudget onder controle’ houden of ‘goed om in te spelen’. Bullshit. Uiteindelijk koop je toch nog altijd wat kleding voor je kind dat je zelf leuk vindt, ongeacht hoeveel afdankertjes het al gekregen heeft. Expressing personality, remember.

Wat dan echt sneu is, is dat het geld dat ik uitgegeven had in de kast lag terwijl de afdankertjes gedragen werden. Want ja, die waren goed om in te spelen. Maar een kind speelt altijd. Op school, tijdens de hobby’s. Nieuwe kleren bijhouden voor een ‘speciale’ gelegenheid is opnieuw bullshit. Dat is dan basically wachten op Pasen en Kerst en hopen dat ze er tussentijds niet uitgegroeid zijn. No more, zeg ik u.

De capsule wardrobe

Maar goed we gingen voor de helft (mwatjee) dus ik had nog wat meer werk te doen. Ik dook in de materie van capsule wardrobes (check Pinterest voor mucho inspiratie). Ik nam een schriftje en noteerde daar per kind volgende zaken:

  • Welke basiskleuren staan mooi bij mijn kind of blijkt mijn kind veel te dragen? Maximum 3.
  • En welke accentkleuren? Zijn deze onderling combineerbaar? Maximum 3.
  • Wat soort activiteiten doet mijn kind het vaakst? Hoeveel van zijn tijd op school, sport, playdates, gala-avond, etc.
  • Welke stijl heeft mijn kind? Waar staat die leuk mee? Wat draagt het zelf graag.

En daarmee trok ik terug naar boven. Ik filterde de overgebleven stapel op de juiste kleuren en de juiste stijl en zorgde ervoor dat alle items onderling te matchen waren. Twee bijkomende vuistregels: elk item moest minstens met 3-5 andere items te combineren zijn én copy cats vlogen eruit. Zoon draagt 1x per jaar een hemdje maar we hebben er 3 in zijn kast hangen, 2 weg. Dochter had 3 mooie zwarte jeansbroeken gekregen over de kerstperiode heen, maar who needs 3 zwarte jeansbroeken, 2 weg. Et voila: nog maar de helft kleding.

Een zegen zeg ik u!

En dan nu het verdict. Ook dit experiment bewijst dat we het met de helft minder kunnen doen. Met het wegdoen van de kleding ging ook het schuldgevoel over de niet gedragen kleding weg. Het is uiteindelijk zo veel leuker én duurzamer om een paar heel bewuste, kwalitatieve keuzes te maken en de rest niet te kopen of verder door te geven. Shoppen is gemakkelijker geworden, ook als je zelf niet meegaat. Mijn mama ging winkelen met mijn dochter en kreeg het notitieblaadje mee. Alles wat ze kochten was geslaagd én ze hadden het met tweeën heel leuk gevonden. Doordat we nu meer aandacht hebben voor de matching, past alles goed bij elkaar. De kinderen zijn daardoor veel zelfstandiger geworden in het klaar leggen van hun eigen kleding. Ik hoef me geen zorgen meer te maken dat mijn zoon 2 minuten voor vertrek aan de achterdeur staat in één of andere Borat-outfit met faux fur-jas. Een zegen!

Ik heb het experiment ondertussen ook op mijn eigen wardrobe toegepast (toegegeven niet enkel de kinderen hadden verschillende maten in hun kast hangen) en ook hier voel ik het effect. Kiezen is enerzijds makkelijker en anderzijds word je creatiever. Het scheelt tijd en keuzestress. Love!

En nog een laatste puntje. Het moment waarop jullie allen gewacht hebben: de was. Heb ik nog was? Ja. Moet ik nu sneller wassen? Ja. Ben ik daar tevreden mee? Ja. Vroeger kon de was al eens opstapelen, want toch nog kleding genoeg om te dragen. Zoiets als 3 manden vuile was op de trap van maandag tot en met woensdag en dan 3 dagen propere was op de trap van donderdag tot en met zaterdag. Op zondag lag alles eindelijk netjes in de kast en we begonnen weer opnieuw. Nu moet ik sneller aan het wassen, maar is het ook wel gemakkelijker om nadien terug weg te werken. Enkel die rondslingerende sokken zijn nog een probleem…