Pedagogen, psychologen, sociologen... Wij slashparents lezen ons een ongeluk op zoek naar handvaten en oplossingen voor de dagelijkse kleine issues met onze kinderen. Voor elk kind dingetje vind je online wel één of ander onderzoek dat er ooit wel eens gedaan werd. Deze keer hebben we er zelf eentje uitgevonden. Wat als... de kinderen eens wisselen van gezin?

Bij één of andere malcontentement van je kinderen durf je wel al eens te zeggen: 'Anders moet je maar eens ergens anders gaan wonen!'. En dan heb je zo een avond bij een vriendin thuis waar dan plots de oudste dochter zegt: 'Ohja!!! Gaan we dat eens echt doen?'. En zo geschiedde. 4 gezinnen, 8 kinderen en 4 katten. Dag mijn Rozemarijntje, dag mijn Augustijntje, jij staat stil en ik ga dooooooor! 

Moeder heeft weer eens een idee

Kleine situatieschets. Mijn vriendinnen en ik zijn een zootje loslopend wild die elkaars deur al plat lopen sinds de beginjaren '80. Do the maths, we go a long way, dus we beschouwen onszelf dan ook als framily. En dat geldt ook voor de kinderen, die allemaal wel eens bij elkaar naakt in het bad hebben gezeten. 

Onze aanhangels hebben in de loop der jaren geleerd stilzwijgend toe te kijken en zich neer te leggen bij de fritsen en fratsen (bedisseld op luidruchtige avondjes) die we, al dan niet met geweld (geen zorgen, er komt hier geen bloed aan te pas), 's morgens bij het ontbijt op tafel gooien.

Zo kregen dus mijn zonen op een ochtend te horen dat ze binnen de twee weken een week op een ander gingen wonen, en mijn man dat hij voor één week een zoon en een echte dochter in de plaats kreeg. Rollende ogen à la 'aiaiai, de moeder heeft weer eens een idee', maar verder geen gemor want 'we komen er toch niet van onderuit'. De mijne toch niet. Initieel gingen we met meer dit experimentje uittesten, maar voor een paar onder ons was het praktisch niet haalbaar en waren de kinderen nog net iets te jong om het comfortabel te houden voor iedereen. 

Position Switch

Zondagavond werden daar dan 2 'bloeikes' van kinderen met hun valiezeke aan onze voordeur gedropt en gaf ik de mijne in ruil mee. Sleutels werden afgegeven, ahja, weg is weg, en daaaag, we zien elkaar terug binnen enkele dagen.

Binnen het half uur zat mijn nieuwe dochter al in bad, want 'wij hebben dat niet thuis'. Anderhalf uur (!) weken, lekker chill met wat Netflix dabei. Mijn zonen zag ik dan weer via Whatsapp aanschuiven aan een Libanees buffet om zich daarna in de zetel te werpen (met goedgevuld bord en een lach, want dat mogen zij dan weer niet thuis) voor een 'Hunger Games' marathon, die ze uiteindelijk niet uitgelopen hebben. En in nog een ander gezin vielen ze van hun stoel omdat de nieuwe dochters daar op zondagavond nog in hun schoolboeken doken. De toon was gezet met verbazing en een zeker enthousiasme.


Ze moest al 2 uur thuis zijn!

Kindjes slapen goed, vertrekken 's ochtends (al dan niet op tijd, want 'oei, dat is precies wat verder nu' en 'aha, lekker relax, ik moet nog niet vertrekken want ik moet nu helemaal niet ver') naar school en komen daarna weer naar huis. Alles gaat goed, alles gaat wel. 



En dan op een avond plotse paniek. In een besloten groepje krijgen we bericht dat één van de dochters niet thuis gekomen is volgens de afspraak die er gemaakt werd. A. is een puber zoals het een echte puber betaamt. In haar hartje heel erg lief, in haar uitvoering heel erg impulsief en onbezonnen. Eén uur gaat voorbij, twee uur en zelfs drie uur. Surrogaatmoeder B. krijgt A. halvelings te pakken, maar gsm is bijna plat, ze heeft de verkeerde bus vanuit Ninove (geen idee wat ze daar zat te doen) genomen, is onderweg ergens uitgestapt en weet nu niet waar ze is. B. kennen we altijd als de rust zelve, die kan wel wat ballen in de lucht houden, maar ik hoor en lees nu toch wel wat paniek in haar stem en berichtjes. Drie uur en drie kwartier later, wanneer we net niet allemaal met warmtedetectoren het Pajottenland aan het uitspitten zijn, is A. terecht. Lichtelijk over haar toeren en lesje geleerd. (Of dat denken we toch. Of dat hopen we toch.)


Voor de rest van de week houdt iedereen zich very low profile en doen we met z'n allen van huisje, tuintje, boompje, beestje, elk op zijn eigen manier, hier en daar wat aangespekt met uitsloverij.



En wat gaan we nu doen?

Of we het experiment geslaagd kunnen noemen? Ik denk het wel. Bij de eindevaluatie (owja, die hebben we echt gehad) leek iedereen het naar zijn zin gehad te hebben en viel er overal wel een voordeel te halen. 'Amai, jullie hebben een goeie douche!' 'Wij hebben keilekker gegeten!' 'Een geweldig goed bed.' ... En dat we allemaal toffe en plezante kinders hebben, weten we ook. Ook al hadden we daar dit experiment niet voor nodig. Het zijn trouwens ook de kinderen die op hun ouders lijken, ha!

Ondertussen gaan er al stemmen op om het nog wat uit te breiden. De kinderen nog eens onder elkaar wisselen of zelfs de ouders onder elkaar wisselen. Ja hoor, framily deelt alles. U hoort nog van ons.