Het lijkt er soms op dat het steil bergaf gaat met de ‘samen’leving. Mensen voelen: er zit precies iets niet juist. Het voelt als het prikkelende label in je T-shirt. Je laat het hangen, omdat de wasinstructies erop staan. Je leert ermee leven. Tot de dag dat je het er in een vlaag van godmiljaarhetisgenoeggeweest uit knipt en je je realiseert: hehe, ik had het veel eerder moeten doen. Beter zo! Dat dachten ook slashparent Lene en haar gevolg. Zij vertrokken met heel hun hebben en houden naar Canada.

Voor een aantal mensen is de maat danig vol. Die hebben om diverse redenen een radicale ommezwaai gemaakt. Handrem erop, ruk aan het stuur en 180 graden gekeerd. Irritant label eruit. En hoewel we niet al-les me-teen per-fect kunnen doen kunnen alle persoonlijke bijdragen samen wel degelijk verschil maken. Al was het maar om de vastgeroeste mindset van “tja, zo is het leven …” te veranderen en om anderen te inspireren. De Omdenkers in deze reeks zetten jou wellicht ook aan het denken. Op een goede manier.

De grote uittocht

We zitten er mot middenin. De koude, donkere maanden. De eerste virussen winnen aan terrein en zeker bij Zij Met Kinderen. Je zou soms voor minder. Je biezen pakken. So long, suckers! Maar ondanks de politieke impasses, hoge belastingen, belachelijk lange files, waterige winters en grillige zomers blijven de meeste onder ons hier gewoon gezellig rondhangen. De redenen waarom we blijven? Die zijn uiteenlopend, van jobzekerheid tot vliegangst, en vaak voeren onze dierbaren dat regiment aan. Kinderen, vrienden, familie … Laten we die zomaar achter? Charles (40), Lene (39) en telgen Juliette (11) en Jack (10) deden het in 2016 wel. Ze ruilden stoofvlees-friet, hespenrollen en de rest van de Vlaamse canon in voor Squamish. Geen gerecht, maar een Canadees bergdorp aan de Stille Oceaan, in de proximiteit van Vancouver. Daag, ce plat pays, qui n’est plus le mien. 


Lene had vooreerst nooit echt een zittend gat. Noch het gevoel dat haar Belgisch broodje helemaal gebakken was. “Charles en ik waren uitwisselingsstudenten toen we 18 waren. We dachten er toen al aan België te verlaten.” Het gezin leefde, ook na de komst van hun twee kinderen, bovendien al even aan een hoog tempo, niettegenstaande ze de prangende wens hadden dit drastisch lager te draaien. Ze jongleerden met een hyperdruk sociaal leven, werk en twee kinderen. Life in the fast lane, zoals bij velen.  In 2013 ging Charles even op reis, skiën bij zijn voormalige gastfamilie in Squamish. Bij terugkomst in België gooide hij een bommetje op tafel: laten we naar Canada verhuizen ...

Een jobaanbieding als manager van het irrigatiebedrijf van zijn Canadese host-dad gaf het idee de nodige dosis werkelijkheid, want Canada kom je niet binnen zonder een goedgespekte bankrekening of job. Vrouw Lene stond aanvankelijk niet bepaald te springen. Wat met alles hier? De kinderen? Het koppel sloeg aan het wikken, wegen, debatteren. Ze constateerden bovendien dat ze hier beide ook hun (professionele) draai nog niet hadden gevonden. 

In 2014 kwam de Canadese gastfamilie op bezoek in België. Deze keer gooiden ze een nog concreter werkvoorstel op tafel. Patat. Lene en Charles hakten de knoop door. Ze verlangden heel hevig naar een andere manier van leven, beseften ze. “Focus op ons gezin, meer buiten toeven, minder stressen. Het lukte ons hier precies niet.”

Valse start

Fastforward door de peperdure paperassenmolen en lijdensweg geheten het emigratieproces. We kennen dat wel, we stellen zelf een bezoek aan het gemeentehuis uit om die reden. Wie wil e- of immigreren houdt er grijs haar aan over. Zeker als pakweg je immigratieadvocaat ‘vergeet’ dat de brief met de langverwachte goedkeuring om in Canada te wonen en werken op de bureau twee maanden lang ligt stof te vergaren, en je man dan halsoverkop zonder jullie moet vertrekken naar het nieuwe thuisland omdat de vergunning vereist dat hij binnen de drie maanden voet op Canadese bodem zet. Olei. Van een valse start gesproken. 

In juni 2016, is het dan zo ver. Lene en haar twee spruiten vervoegen Charles in het idyllische Squamish. Een nieuw leven lacht hen tegemoet. Ze baden in de Canadese meren, dompelen hun kinderen onder in een sterk geconcentreerd Engels taalbad en bereiden zich voor op september, wanneer de school aanvangt en het echte leven begint.

“September kwam van rond de hoek gefietst en het heeft niet meer gestopt met regenen”, vertelt Lene. “Verschrikkelijk. Als je denkt dat het in België veel regent, think again! Het water gutste met bakken uit de hemel. Ter afwisseling kregen we ook wat sneeuw op ons dak. Dat waren letterlijk donkere maanden.” Hallo, reality check. 

Slow living

Ondertussen genieten ze met volle teugen van het nieuwe bestaan. “We beleven hier ontzettend veel met onze kinderen,” vertelt Lene enthousiast. “We zijn vaak buiten: skiën, mountainbiken, klimmen, zwemmen in meren, kamperen tussen de beren, coyotes en poema’s! We leven trager. Na het werk gooien we in de zomer de SUP en de kayak in de koffer en rijden 10 minuten naar het meer. Glaasje wijn erbij, barbecue aan … En dat op een dinsdagavond. Je gaat vroeg slapen en staat vroeg op, en elke dag zijn we buiten, ook als het regent. Dat is nu onze way of life.”


Bij team Lene is geen spoor van spijt. Voorzichtig laat ze vallen dat er momenteel geen gehunker (meer) is naar het goeie, ouwe België. Er was wel heimwee het eerste jaar. “We hebben collectief veel gejankt!”, aldus Lene. “Iedereen zei me: de kinderen passen zich wel snel aan. Dat was niet het geval. Ook wij hebben onszelf veel tijd moeten geven. We kregen hierin veel steun van het thuisfront. Mijn bestie Camille stond er steeds, ook al stond ze er niet. Canadezen zijn danig familie- en sportgericht dat hun schema’s snel vol zitten. Het is moeilijk om je daar tussen te wurmen.”

Ook het schoolse leven vergde veel aanpassing. Lene: “Dat onderwijs hier heeft mij nachtenlang wakker gehouden! Die leren hier geen maaltafels en zaken uit het hoofd zoals in België. Wel: hoe presenteer ik voor de klas? Leren samenwerken, onderzoek doen, tijd in de natuur doorbrengen en kennis verwerven over je eigen sterktes en zwaktes, … Ik dacht aanvankelijk: dit gaat zuidwaarts. Maar nu heb ik dat idee van ze “moeten” (verder) studeren losgelaten. De Canadese jeugd groeit tenslotte op tot intelligente, ondernemende volwassenen. Dus het komt wel goed. Ik steun mijn kinderen nu anders: in wat ze graag doen en willen worden, of het nu muzikant of astronaut is.” 

Hear, hear !

Dat kinderen in Canada helemaal zichzelf kunnen zijn, zowel in de klas als daarbuiten, en dat de kern van hun zijn centraal staat, bewijst ook de algehele attitude en inzet op genderneutraliteit en -gelijkheid. 

“Het meest fantastische aan Canada vind ik de focus op gendergelijkheid,“ zegt Lene lovend. “Kinderen worden hier echt van kleins af aan aangeleerd dat ze moeten doen waar ze van dromen ongeacht ze een jongen of een meisje zijn. Kleine meisjes doen aan extreme bmx’en, jongens aan tapdansen. Roze is een leuke kleur voor jongens, robots zijn voor meisjes. En dat trekt zich later ook door. Tuiniers zijn hier vooral vrouwen, veel mannen zijn huisvader. Daar kan de Vlaming nog iets van leren!”

Terwijl Canadese kindertjes frivool rondfladderen vergaat het de volwassenen in het dagelijks leven ook ei zo na sprookjesachtig. Canadezen staan erom gekend om vaak sorry te zeggen. Dit is zowat dé running joke over het volk. Het blijkt ook effectief zo te zijn. Lene: “Ze doen bijvoorbeeld ook spontaan aan ‘ritsen’. Daar kijk je als Belg wel van op. Ze verheffen zelden hun stem en schrikken zich rot als jij dat wel doet.”

omdenken of gromdenken?

Allen naar het emigratieloket? Lene maakt nog snel een kanttekening. “Je moet bakken geduld meenemen. Misschien dat als expat in een grote stad, de integratie in een bestaande maatschappij vlotter verloopt. Maar hier in Squamish zijn wij bijvoorbeeld de enige Belgen van het dorp. Je moet jezelf en de mensen rond je de tijd geven om aan die nieuwigheid te wennen.” Maar daarnaast vooral een volmondige “ja!”. “Die momenten hier,  in de natuur en met mijn gezin, dat gevoel van soms alleen op de wereld te zijn daar bovenop je bergtop, die veranderen je. For the better.”


Eruit met een happy end. En de mededeling dat het nu nog meer kriebelt dan anders … Of we kunnen, om te beginnen, een voorbeeld nemen aan die hoffelijkheid, band met de natuur en de focus op het gezin. Het klinkt als een warm bad op een kille herfstdag.