Over ouderschap valt wat te zeggen. Want zijn wij #slashparents niet enorm trots op onze kleine schattigaards? Toch maak je als #slashparent af en toe ook dingen mee waarvan je nooit had verwacht dat ze in jouw nest gingen gebeuren. Zoals in het nest van alleenstaande vader Bert Demeyere bijvoorbeeld. Hij staat er al voor de tweede keer (!) alleen voor en heeft ondertussen 3 kinderen waar hij om de week fulltime alleen voor zorgt. 

Met meer dan 485.700 zijn ze ondertussen in België, de gezinnen waar mama of papa alleen de kinderen grootbrengt. Dat blijkt uit cijfers van het Federaal Planbureau (FPB). Het aantal alleenstaande ouders stijgt fors. Tegen 2050 zullen dat er naar schatting meer dan 560 000 (!). Dat het geen eitje is om je kinderen groot te brengen, moet je ons niet vertellen. Maar wat als je er alleen voor staat? Kinderen krijg je niet met een gebruiksaanwijzing erbij en soms beland je ook dan in situaties die je onder de grond doen kruipen en waar je achteraf eens goed mee kan lachen. Of niet? Maar laat dat ons slashparents net zo dicht bij elkaar brengen. Ook in moeilijkere situaties doet het soms deugd om je hart eens goed te luchten bij je collega's omdat je als ouder zelf dik in de miserie zit. Met deze reeks #iAmSlashparent schotelen wij je maandelijks een herkenbare situatie of een straf en misschien wel herkenbaar verhaal voor. Want niemand zei dat kinders krijgen gemakkelijk was.

#teammeyere

Het verhaal van alleenstaande papa Bert Demeyere (36) begon ooit als een sprookje maar draaide een paar jaar later even uit in een thriller. Gelukkig eentje met een happy end. Bert is alleenstaande papa van drie kinderen. Hij heeft een dochter Hanna (13) uit een vorige relatie en twee zonen Warre en Arno (9 en 4) uit een andere gebroken relatie. Hij regelde het co-ouderschap zodanig dat de kinderen allemaal samen om de week bij hem zijn.

Bert: 'Als je voor de tweede keer alleen komt te staan, dan zakt de grond letterlijk even weg onder je voeten. Gelukkig geven mijn kinderen mij telkens opnieuw de kracht om op moeilijke momenten toch door te gaan. We zien elkaar niet dagelijks, maar toch zijn wij ondertussen een echt team. Team Meyere, noem ik ons. In het begin was ik ontzettend bang voor twee verschillende teams omdat ze aan het eind van de week allemaal weer een week naar hun eigen mama gaan. Gelukkig is dat helemaal niet zo, integendeel.  Ik heb zelfs het gevoel dat ze juist dichter naar elkaar toe trekken. En ik durf zelfs stellen dat mijn vertrouwensband met hen groter is door de scheiding. Ze vertellen soms zelfs dingen tegen mij die ze niet tegen hun mama durven vertellen. Dat streelt mijn ego en geeft mij vertrouwen dat ik misschien toch niet zo slecht bezig ben.'

MEISJESDINGEN

'Met meisjesdingen heb ik het soms iets moeilijker,' vertelt Bert. 'Mijn dochter zit momenteel in het tweede middelbaar. Wat me erg opvalt, is wat ik hoor over hoe meisjes met elkaar om gaan. Ik wil natuurlijk niet veralgemenen of in stereotypes vervallen maar blijkbaar is kliekjesvorming en roddelen een serieus probleem op de leeftijd van 13 à 14 jaar.  En daar heb ik het vaak moeilijk mee. Want hoe leg je aan een 13-jarig meisje uit dat ze het niet persoonlijk mag nemen als er gezegd wordt dat ze er niet bij hoort? Mijn grootste angst als papa, want ik wil niet dat haar zelfbeeld te laag wordt door wat anderen over haar zeggen.'

"Papa is dat niet raar voor jou?"

'Over meisjesdingen gesproken. Ik wilde mijn dochter graag tonen dat ik er ben voor alles en dat ze met mij over alles kan praten, ook over echte vrouwenzaken. Ik vertelde haar onder andere dat er soms vreemde reacties van jongens kunnen komen als het over menstruatie gaat, maar dat menstrueren de normaalste zaak van de wereld is.  En zo gingen we een tijdje terug samen naar de winkel om maandverband te kopen. Ik had me op voorhand wat geïnformeerd zodat ik wist wat we nodig hadden. Ok, ik wilde een beetje indruk maken, dat geef ik toe (lacht). Eens alles gevonden, liepen we naar de kassa en vroeg ze me plots: “Papa, is dat nu niet raar voor jou, als man maandverband kopen?”. En toen wist ik dat ik in mijn opzet geslaagd was! Maandverband kopen is helemaal niet raar, ook niet voor papa's.'

Doe ik het wel goed?

'Wennen doet het nooit,' zegt Bert. 'De week zonder kids is nog altijd raar. De dag dat ze naar hun mama's vertrekken vind ik nog altijd moeilijk. Als ik dan thuiskom in een leeg huis met nog speelgoed op de grond in de living, ja dan durf ik nog wel eens een traantje wegpinken. Toch heb ik die week ook nodig om mijn batterijen weer op te laden. Ergens koester ik mijn week zonder kinderen wel. Mocht ik fulltime alleenstaande papa zijn, dan zou ik het veel moeilijker hebben, dat besef ik maar al te goed.'

'Ik maak mij soms zorgen of ik het allemaal wel goed aanpak? In de opvoeding probeer ik de aandacht te vestigen op ‘er zijn voor elkaar.’ Als de één een probleem heeft, vraag ik aan de ander om te helpen. Als het dan lukt, zeg ik: "Zie je wel, samen gaat het altijd beter." Mijn hart smelt als ik ze samen zie knuffelen. Bij ons thuis zijn ze trouwens geen halfbroers en halfzus, maar echte broers en zus. Ik heb ondertussen ook wel heel wat hulpmiddelen om alles gesmeerd te laten verlopen zoals weekschema's en takenlijstjes. Toch vraag ik mijzelf soms af of ik wel goed gehandeld bij die ruzie? Was ik niet te streng? Ik heb niemand om dat mee te bespreken en dat mis ik soms wel. Maar aan de andere kant stel ik mezelf weleens de vraag of mijn ‘rugzakje’ niet te zwaar geladen is om nog iemand te leren kennen. Als ik met andere ouders een gesprek heb, gaat het al snel over de kinderen, merk ik. Meestal is het wel leuk om elkaars tips & tricks eens te horen. Alhoewel het soms meer deugd doet om eens je verzuchtingen uit te spreken tegen elkaar dan opvoedingstips uit te wisselen, lol. En ja, ik voel mij soms een echte ploetervader. Want ik modder maar wat aan maar probeer er toch het beste van te maken, zoals elke andere ouder, toch?'