Over
ouderschap valt wat te zeggen. Want zijn wij #slashparents niet enorm trots op
onze kleine schattigaards? Toch willen we ze allemaal soms eens flink achter
het behang plakken. Geef toe, die zin is zeker ook al eens uit jouw mond
gekomen. Kinderen krijg je niet met een gebruiksaanwijzing erbij en soms brengt
je kind je in situaties die je onder de grond doen kruipen van schaamte maar
waar je achteraf eens goed mee kan lachen als je het vertelt tegen een andere
ouder. En daar zitten slaapproblemen vaak voor iets tussen. Herkenbaar? 

Tijdens lunchpauzes op het werk heb je zeker ook al ronduit zitten lachen met elkaars kindermiserie omdat het zo herkenbaar is. Om daarna thuis te komen en te denken: ‘OMG hopelijk gebeurt dit nooit in mijn eigen nest?’.  Niemand zei dat kinders krijgen makkelijk was, toch? Neem nu het slaapverhaal van slashparent Jade Yorks (30), moeder van twee slaapmonstertjes Juna (4) en Elijah (20 maanden). Al bijna vier (!) jaar is zij meer dan moe(der). Benieuwd waarom?

Slaapt je kind al alleen?

“Waaaaaat? Zit jij echt elke avond naast het bed van je dochtertje?” Toen mijn collega Jade mij tijdens onze lunchpauze op het werk vertelde dat ze elke avond uuuuuuren doorbrengt in de slaapkamer van haar dochtertje wilde ik er heel graag meer over weten. Want slapen, dat is altijd interessante materie, toch? Veel ouders vinden het laten huilen van hun kind bijvoorbeeld een omstreden methode waar je je kind een trauma mee aandoet, maar andere vaders en moeders vinden dat je je kind (en jezelf) er juist een dienst mee bewijst om ze van baby af aan te laten huilen ’s nachts.

Jade: “Tegenwoordig kijk ik met heel jaloerse ogen naar ouders die het over hun hart krijgen hun kindje te laten huilen ‘avonds en ’s nachts. Dat klinkt heel raar uit mijn mond want dat waren vroeger het type ouders waar ik eens flink mee lachte. Ik was (en ben nog altijd) de grootste pleiter van het natuurlijk ouderschap en ik krijg zelfs al een krop in mijn keel als ik mijn kinderen moet laten huilen en er vervolgens gewoon bij moet zitten om dan niks te ondernemen. Dat strookt niet met mijn principes van het natuurlijk ouderschap. Ik wil juist heel dicht bij mijn kinderen zijn als ze mij nodig hebben. Als ik zie dat er negatieve emoties zijn, dan wil ik mijn kind kunnen troosten. Ja, ook ’s avonds en een kot in de nacht."


In het grote bed

"Misschien is het onbewust zo gegroeid want al van bij de geboorte slapen onze twee kinderen bij ons in het grote bed. Tot de komst van haar kleine broertje, sliep Juna onvoorwaardelijk elke nacht tussen haar mama en papa, maar plots moesten we ze verhuizen naar haar eigen kamertje. We zagen het niet echt zitten om met een pasgeboren baby en een energieke peuter samen in bed te liggen. Met veel pijn en moeite legden we Juna in haar eigen bedje. Maar ondertussen ligt ons zoontje van bijna 2 jaar wel nog steeds bij ons in bed. We beginnen de avond altijd in zijn eigen bedje, maar als hij ’s nachts huilt, leggen we hem uit gemakzucht bij ons in bed." 

"Het is dus onze eigen dikke vette schuld dat we elke avond erg veel last hebben om onze kinderen in slaap te krijgen. Ze doen er namelijk alles aan om maar niet in hun eigen bed te moeten slapen. En eerlijk? Ik ben dat zo beu! Want al 2 jaar lang liggen mijn partner en ik bij één van de twee kinderen in bed…tot ze in slaap vallen. Met als gevolg dat onze eigen avond pas begint rond 21u (of ja…soms zelfs later) en ik zelf ondertussen zo moe ben dat ik om half 10 al klaar ben om ook naar bed te gaan.”


HET GROTE SLAAPEXPERIMENT

Jade experimenteert ondertussen volop met een nieuwe aanpak om haar dochter te leren slapen: de stap-voor-stap-methode, slapen zonder ouders. Jade: "Hoe ik dat deed? De eerste avond ging ik gewoon naast het bedje van Juna zitten totdat ze in slaap viel. De tweede avond ging ik iets verder van het bedje zitten. Wanneer ze achter een verhaaltje vroeg of iets te drinken wilde, ging ik er niet op in. En de volgende avonden ging ik nog verder van het bedje zitten. De avond daarna bleef ik met de deur open op dezelfde verdieping nog wat rommelen."

"Een aantal weken geleden kroop ik nog letterlijk mee in haar kleine kinderbedje tot ze sliep. Maar sinds kort doe ik het dus met deze geweldige tactiek en leef ik op hoop. Want ja hoor...het werkt echt. In het begin zat ik aan het voeteinde van haar bedje, een paar dagen later was ik wat aan het rommelen op haar kamer en nu zit ik al in de gang (lacht hartelijk!) Ze vraagt dan: ‘Mama, zit je nog in de gang?’ De volgende stap is dat ik beneden aan de trap ga zitten en ik kijk er nu al naar uit dat ik weer op tijd in mijn zetel beland ’s avonds en weer wat me-time heb."