Over ouderschap valt wat te zeggen. Want zijn wij #slashparents niet enorm trots op onze kleine schattigaards? Toch maak je als #slashparent af en toe ook dingen mee waarvan je nooit had verwacht dat ze in jouw nest gingen gebeuren. Zoals in het nest van alleenstaande slashparent Evi Renaux (34) en dochter Lola (9) bijvoorbeeld. Haar lichaam besliste in september dat het voor de tweede keer niet meer mee wilde, maar hey, Evi werd hierdoor veerkrachtiger dan ooit en is ze helemaal klaar om het leven verder te vieren. 

Vollenbak

Op haar Instagram verscheen afgelopen week de prachtige caption: 'Verl-leef-dag. Hoewel ik dit jaar klasseer onder een k**jaar ben ik zo dankbaar dat ik de optelsom mag maken van 6 extra jaren op de teller. Er valt veel te zeggen over de voorbije jaren, maar dit is het enige wat ik écht wil meegeven: leef voluit! Lach voluit! Dans voluit! Zing voluit! Geniet voluit! Kies voluit! Heb voluit lief! Want het enige wat echt zeker is, is vandaag.'

Deze woorden drukken zo schoon uit hoe Evi, ondanks de uitval van haar lichaam in 2013, in het leven staat. Ze stond toen op een doodgewone dag op met verschrikkelijke hoofdpijn, een scheve rug en gevoelloze benen. Ruggenmergontsteking was het verdict. Die dag veranderde haar leven compleet. Ze moest noodgedwongen op zoek naar een plan B, vechtte voor haar leven, en hoe! Als een leeuwin voor zichzelf en haar dochtertje! Sindsdien noemt ze zichzelf een milde(re) moeder, dochter, zus en vriendin.

‘De grootste les die ik meekreeg na mijn opname? Ik ben weer een mildere moeder'

Evi: 'Doe ik het wel goed? Schiet ik haar niet te kort? Ontzeg ik mijn dochter niet te veel? Het zijn vragen die ik mijzelf sinds mijn laatste opname niet te veel meer wil stellen. (Evi kreeg afgelopen september voor de zoveelste keer een uitval van haar blaas en linkerbeen door een afgeknelde zenuw in haar rug, waardoor ze weer in het ziekenhuis belandde.)

Ik heb gemerkt door er even ‘uit’ te zijn dat het leven daar eigenlijk niet om draait. Toen ik pas thuis kwam, wilde mijn dochter gewoon bij mij in de zetel liggen. Ja, zo eenvoudig, maar dat maakt de liefde tussen ons zo intens en zo schoon. Het huishouden en de rommel in huis mochten gewoon blijven liggen want daar draait het niet om. In het ziekenhuis heb ik mij trouwens geen enkele keer afgevraagd of er wel stof in mijn huis lag? (lacht). Wel hoe het met mijn dochter ging.'

De vraag van 10 Miljoen

'Wat moest er met Lola gebeuren? Hoe vertel ik haar wat er met mama aan de hand is? Vragen als ‘Ga je dood mama?’ en ‘Ga je ooit nog kunnen stappen?’ moest ik zo eerlijk mogelijk beantwoorden. Door de jaren heb ik geleerd dat eerlijkheid het langste duurt. Ik kon haar niet beloven dat alles goedkomt, maar elk klein stapje vooruit deelde ik met haar. Als ik mijn teen weer kon bewegen, stuurde ik haar een filmpje door. En dat stelde haar (en mij) geruster.'

'Terwijl ik in het ziekenhuis lag, kreeg ik toch weer een lesje in mijn dochter een beetje meer los te laten. Natuurlijk was het niet zo fijn voor Lola om constant van haar papa naar haar oma naar haar tante of naar vriendinnen gevoerd te worden, maar tegelijkertijd was ik enorm dankbaar dat alles gewoon liep. En dat er zich altijd een oplossing aandiende voor alles en dat ik ergens toch een beetje vervangbaar was als moeder. Niet op alle vlak, maar wel op praktisch vlak.'

'Het was voor niemand een ideaal scenario, maar we hebben toch geprobeerd om er het allerbeste van te maken. Je bent sterker dan je denkt op zo'n momenten. Het was eigenlijk ook zo mooi om vanop afstand te zien dat het leven gewoon doorging en dat je omgeving zich zo makkelijk aanpaste aan zo’n situatie.’


de te pellen ui

'Ik heb vooral weer leren relativeren door dingen te zien gebeuren rondom mij die zoveel erger waren. Mensen die niet meer zelf naar buiten kunnen wandelen, terwijl ik dat wel gewoon weer kan. Ik kan weer functioneren in de maatschappij, ik kan nog praten, ik kan nog werken, ik kan nog leven. En hoe!

Ik vergelijk mijzelf soms met een ui waar af en toe een schil af gaat die me dichter bij mijn kern brengt,' vertelt Evi. 'Het is de kern van wie ik werkelijk ben. Ik geloof dat bepaalde dingen gebeuren met een reden. En als het dan toch gebeurt, dan krijg je de essentie van het leven weer mee. Ik ben hier om liefde te geven, te krijgen en te genieten van het leven. Soms vergeten we dat. Ik zag verschrikkelijke dingen in mijn omgeving waarvan ik hoop dat ik ze nooit meemaak. Maar toch probeer ik altijd positief naar de dingen te kijken, anders zou ik het leven veel te moeilijk vinden. Het kan donker zijn, maar er is altijd een lichtpuntje. Verbondenheid, liefde en vriendschap. En op dat vlak ben ik meer dan gezegend.’



Tip: Meer lezen over veerkracht en de beste versie van jezelf worden? Lees de boeken Life on Sneakers en van Evi Renaux.