Gamen heeft niet altijd de beste reputatie bij onze slashparents. Het liefst van al zouden we die schermpjes gewoon zien verdwijnen. Maar voor Kobe ligt dit anders. Na zijn halfzijdige verlamming zorgde gamen ervoor dat hij zich weer papa kan voelen. "Het is onnozel, maar ik kan niet beschrijven hoeveel dit voor ons betekent." 

In februari 2019 werd bij Kobe een goedaardige tumor verwijderd in zijn hoofd. Door complicaties bij de operatie belandde hij in een coma en werd hij wakker met een halfzijdige verlamming aan de rechterkant. Kobe is papa van twee zoontjes Félix (bijna 2) en Dex (9). Het was voor hem dan ook heel belangrijk dat hij zich weer papa kon voelen. Dat deed hij, onder andere, door weer te leren gamen. 

KOBE 

'Ik heb altijd al een Playstation gehad. Sinds het eerste middelbaar zijn thuis alle versies van de Playstation gepasseerd. Ik was dan ook niet verwonderd toen Dex vragen begon te stellen over dat 'ding' waar papa mee speelde. Toen hij 6 was begon hij zelf te spelen, samen met mij. Fifa spelen was echt onze manier om  naar elkaar toe te groeien. Ook al zaten we in een andere ploeg en speelden we tegen elkaar. Het ging er soms competitief aan toe, maar ik liet hem soms ook eens winnen hoor. (lacht)'

Maar in februari 2019 werd hun wereld volledig op zijn kop gezet. 'Het moment dat ik terug wakker werd uit coma wist ik eigenlijk van niets meer. Stilaan is dan het besef gekomen dat mijn hele rechterkant verlamd was. Ik besefte dat de co-ouderschapsregeling voor Dex niet meer kon doorgaan. Mijn vriendin, Tine, was ook nog eens hoogzwanger van ons zoontje. Drie dagen na mijn overbrenging naar Pellenberg is Félix geboren. Dat was een mooi moment, maar ik kon niet meer de papa zijn die ik wou zijn. Niet voor Dex en niet voor Félix.' 

Extra motivatie 

'De gedachte dat ik nooit meer zou kunnen gamen of voetballen met mijn zoontjes spookte heel vaak door mijn hoofd. Maar langs de andere kant gaf het me ook wel extra motivatie om keihard voor mijn revalidatie te gaan. Dex kwam me in Pellenberg één keer per week bezoeken en dat waren echt mooie momenten. Hij zag hoe ik daar leefde, en we zijn zelfs samen kunnen gaan zwemmen daar! 

Toen ik ontslagen werd uit het revalidatiecentrum was iedereen natuurlijk enorm blij. Maar de beslissing om de co-ouderschapsregeling te moeten stopzetten viel me toch nog heel zwaar... Ik wist dat het de juiste beslissing was, maar dat is een beslissing die je als papa nooit wil maken. Dex is nu om de twee weekends bij mij en op woensdag bij mijn moeder. Dan gaan we hem samen van school halen en hebben we een hele middag samen, een beetje verloren tijd inhalen.' 

Stilaan weer de oude

'Ik was terug thuis maar was nog niet de oude. Ik kon al wel met Lego spelen, al was dat maximaal een uurtje of een halfuurtje. Daarna was ik echt doodop. Ook kaartspelletjes zoals kwartet lukten beetje bij beetje weer. Ik had wel zo'n staander nodig om mijn kaarten in te plaatsen. Maar voor Dex was dit geen probleem, hij was al lang blij dat hij weer dingen kon doen met zijn papa. Maar toch bleef er wat knagen bij mij, die "vervangspelletjes" voelden toch niet hetzelfde aan als onze game-momenten samen. 

Toen kwam mijn ergotherapeute An Cleuren met een idee. Ze had me eerder al eens gevraagd wat ik vroeger graag samen deed met Dex. En uiteraard was dat 'samen spelen op de Playstation'. Helaas kon ik op dat moment nog geen functionele bewegingen maken met mijn arm. Een controller vasthouden was dus geen optie. Mijn ergotherapeute had toen het ingenieuze idee om een schoendoos te installeren waar ik mijn bakje in kon vastzetten. Een proefversie van de uiteindelijke oplossing.' 

'Ik heb nu een staander met gaatjes en rubbers waardoor mijn controller stevig vastzit, en die ik kan bedienen met één hand. De staander plaats ik dan op tafel of op mijn schoot waardoor gamen met één hand weer mogelijk is. Dex en ik konden weer samen gamen, en dat voelde enorm goed.

"Mijn eerste goal was onbeschrijflijk, zowel voor mij als voor Dex"

Ik ben verrassend snel behendig geworden in het bedienen van de knopjes, al is dat niet evident. Gelukkig kreeg ik wel wat hulp van Dex. Hij heeft zelf ook al eens geprobeerd om met één hand te spelen, zodat hij kon voelen wat ik moest doen. Dat heeft me wel ontroerd. Al was het snel gedaan, want hij vond het veel te moeilijk. (lacht) Voortaan speelt hij dus gewoon met twee handen. 

Niet meer de beste 

'Dex heeft ondertussen wel al wat kunnen oefenen en is dus veel beter geworden dan mij. Vroeger liet ik hem wel eens winnen maar nu zijn de rollen dus omgedraaid. Maar ik heb wel al kunnen scoren! Dat moment voelde onbeschrijflijk goed, zowel voor mijn zoon als voor mij. Een bevestiging dat ik weer terug de papa van vroeger aan het worden ben. Al moet ik wel nog wat oefenen. De weekavonden gebruik ik stiekem om nog wat extra behendigheid te kweken zodat ik misschien toch eens kan winnen. Sinds kort is Fortnite hier ook heel populair, maar dat gaat me allemaal nog wat te snel. Gelukkig kunnen we ondertussen wel terug Fifa spelen. En weer samen voetballen in de tuin. 

Een band creëren doe je natuurlijk niet alleen door op de Playstation te spelen. We spelen ook met de Lego, tekenen samen of spelen gezelschapsspelletjes. Maar toch voelde ik dat onze band sterker werd door te gamen. Al is dat net als bij zovelen, ook bij ons gelimiteerd. Dex mag tijdens het weekend één uurtje spelen. Ons uurtje samen, waar ik altijd voor gestreden heb. Die "vervangspelletjes" hoorden bij mijn proces, maar ik wou toch ook absoluut weer kunnen spelen op de Playstation. Hij was nog maar 7 jaar toen dit alles gebeurde maar hij besefte maar al te goed wat er gaande was en wat de gevolgen konden zijn. Hij heeft me ook van heel dichtbij zien evolueren en zag beetje bij beetje zijn oude papa weer terugkomen. Ik krijg nog steeds veel complimenten van hem als ik weer een stapje vooruit ben geraakt.'

Weer papa 

'Het terug kunnen gamen heeft er echt wel mee voor gezorgd dat ik me weer een beetje de oude voel, en ook weer een beetje meer papa.  In het begin dacht ik deze dingen nooit meer te kunnen doen, maar gelukkig is deze gedachte al lang vervlogen uit mijn hoofd. Ik kan weer de papa zijn die ik wil zijn. Ik kijk er dan ook al naar uit om ook samen met Félix te kunnen gamen, misschien kan ik dan wel winnen!'