Nemen we ons niet allemaal voor om onze kinderen hun vrijheid ten volle te laten ontdekken? Natuurlijk. Die tieners van ons moeten het leven ervaren met vallen en opstaan. Dus zeggen we graag zoveel mogelijk  'ja' op hun voorstellen. Zo ook slashparent Elke, moeder van twee tieners.  Tot corona roet in het eten kwam strooien en haar plots - al 9 maanden (!) - een minder toffe neen-moeder maakte... 

ELKE 

- Mag F komen slapen?
- NEEN.
- Mag ik naar Gent om een nieuwe jeans te kopen?
- NEEN.
- Mag ik de trein nemen naar oma?
- NEEN.
- Mag ik gaan skaten in de Blaarmeersen?
- NEEN.
- Mag ik volgende zaterdagavond wat gaan rondhangen buiten?
- NEEN.

Wat een moeder was ik toch geworden? Eentje van het soort dat alleen maar 'neen' zei! Terwijl ik nog geen jaar geleden tot het kamp moeders behoorde dat betrekkelijk veel 'ja' zei.
(Lees hier wat er gebeurt als je een heel weekend op alles ja antwoordt. Niet in corona-tijden natuurlijk.)

Mijn dochter (14j) mocht veel, op voorwaarde dat wat ze vroeg redelijk was en ze de afspraken nakwam. En ik vertrouwde haar. Ze nam alleen de trein, ging alleen shoppen in Gent, fietste 15 km of meer naar het skatepark, mocht altijd bij vriendinnen langs, overal blijven eten of slapen … Ik was dan ook gezegend met een kind met verantwoordelijkheidszin. Geen idee hoe die in de opvoeding verzeild was geraakt, maar het was best wel handig. Ik vertrouwde haar en dus zei ik meestal 'ja' en altijd draaide dat goed uit.

Vaarwel redelijkheid!

Maar nu zei ik al negen maanden 'neen' en hoe meer ik dat deed, hoe onredelijker de volgende vraag werd. Want mijn dochter wist zelf heel goed dat er coronaregels waren en snapte concepten als ‘knuffelcontact’ of ‘bubbel’ maar al te goed. Al dat ‘ge-neen’ van mij bleek dus een negatief effect te hebben op haar redelijkheid en verantwoordelijkheidsgevoel. En toen las ik dit artikel wat mijn vermoeden alleen maar bevestigde.

Ik zag scenario’s voor me over hoe ik na die coronacrisis met een dochter met gothic kleren en paars haar ging zitten die ik met kettingen zou moeten vastketenen om te vermijden dat ze uit haar raam zou klimmen om ergens te gaan bingedrinken. En besloot het roer om te gooien.

Lesje in argumenteren 

Vanaf nu zeg ik niet zomaar 'neen', op voorwaarde dat ze met argumenten komt. Het is aan haar om mij te overtuigen om 'ja' te zeggen. Het was even wennen, ergens was er een soort wantrouwen ontstaan dat er toch sowieso een 'neen' zou volgen. Maar we kwamen al snel tot de conclusie dat we allebei redelijke mensen waren.

F mag dus nog steeds niet komen slapen, maar F mag wel knuffelcontact worden en binnenkomen. Naar Gent mocht ze ook, want tegen haar ijzersterke argumentatie over de absolute noodzaak aan een wijde broek als basic in haar garderobe was niets op in te brengen. Zij ging akkoord met het dragen van een mondmasker op een skateboard, ook al is ze de enige. Volgende zaterdag steken we het vuur aan in de tuin en mag zij kiezen wie erbij komt zitten.

En dat paarse haar en die gothic kleren, eigenlijk heb ik daar niets tegen! Maar de vraag kwam nog niet ...