Ouder worden, het doet wat met een mens. Zo ook bij slashparent Glenn (33), die er na de geboorte van zijn dochter Rosalie ook ongewild een identiteitscrisis bij kreeg. De nieuwe titel van 'papa' brengt blijkbaar heel wat verantwoordelijkheden met zich mee die nu twee jaar na datum nog steeds nazinderen ... Herkenbaar? 

‘Hebben jullie al een naam gekozen, papa en mama?’, vroeg vroedvrouw nummer één terwijl vroedvrouw nummer twee het verloskwartier binnen slofte. Ik schrok. Papa? Nochtans was ik dat nog niet op dat moment. Ik ging ervan uit dat die benaming er pas zou komen als mijn vrouw met onwezenlijke oerkrachten een baby op de wereld zou persen. Dat vroedvrouw nummer twee mijn dochter in m’n armen zou leggen, ik het hoopje mens zou bekijken en zou beseffen dat ik vanaf dan papa was. Ik werd koud gepakt. Mijn vrouw leek minder geschrokken. Ergens wel te begrijpen.

Tot op dat ogenblik was ik gewoon ‘Glenn’. Ook wel eens ‘meneer Brepoels’ of ‘die van Engels’. Bij gelegenheid hoorde ik ook al ‘lief’ of ‘hartje’. Nota bene telkens in een andere context. De benaming ‘papa’ mocht tien minuten na de vraag van vroedvrouw nummer één aan dat lijstje worden toegevoegd. Toen was er Rosalie.

Papa is schizofreen

Het is pas na twee jaar dat ik stilsta bij de impact van die nieuwe titel. Ik stel vast dat ik in de voorbije periode vooral papa ben geweest. Al begon mijn loopbaan als leraar in dezelfde periode als de geboorte van Rosalie. Het vreemde is dat ik me in verhouding minder leerkracht voel, maar dat ik in mijn mails wel vaak afsluit met ‘G. Brepoels, leerkracht Engels’ maar nooit met ‘G. Brepoels, papa’. Nochtans ben ik 24/7 vader en slechts tweeëntwintig uren (jaja, tweeëntwintig keer vijftig minuten, blabla, I know) ambtenaar bij het ministerie van Onderwijs. En ik ben ook erg trots op ‘papa’. Bijvoorbeeld als Rosalie ’s morgens om zeven uur zingt (soms zeurt) ’Papa, ik ben wakkeeeeer…’ of als ze fier roept ‘Papa, ik heb kaka gedaaaaaan…’. Ze wisselt ‘papa's’ af met minstens evenveel ‘mama's’, wat waarschijnlijk helpt bij de waardering ervan, maar toch… Ik noem mezelf ook papa, in de derde persoon. Papa is boos. Krijgt papa een kus? Papa zal een verhaaltje voorlezen. Zelfs zonder kind in de buurt. Papa is schizofreen.

Een verworven recht?

Zo hard als ik schrok toen ik ‘papa’ samen met Rosalie in de schoot geworpen kreeg, zo teleurgesteld was ik door de manier waarop de peuter in kwestie me duidelijk maakte dat ik van haar kleurtjes moest blijven. Om haar frons en terechtwijzend vingertje kracht bij te zetten, sloot ze haar reprimande af met ‘Dikke foei, Glenn!’ Dat ze niet wilde delen, daar kon ik mee leven (#badparenting), maar dat ik mijn verworven titel schijnbaar kwijt was, deed me wankelen. Daar zat ik dan. Op een houten FLISAT-krukje van Ikea, naast een meisje van twee dat op dat moment enkel bezig was met Elsa's kleed lichtblauw te kleuren en dus niet met mijn acute identiteitscrisis. Help.