Aah de jaren ’90… Hadden wij ooit kunnen voorspellen dat het meest foute tijdperk (na de jaren ’80 dan) ooit weer hip zou worden? Of dat we met weemoed zouden terugkijken naar hoe simpel de wereld toen was. Maison Slash = een hoopke nostalgie af en toe. Slashparent Jenni is een kind van de jaren ’90 en liet zich even helemaal gaan speciaal voor onze old/school-maand

JENNI
De kans is groot dat jij als Maison Slash – lezer opgroeide in de 90’s. Ondergetekende beleefde in die periode geweldige jaren in een streng meisjesinstituut, kreeg haar eerste kus ergens in een obscuur zaaltje tijdens een dorpsfuif en onderging haar eerste identiteitscrisis. Het is een tijd waar ik soms met weemoed op terugblik. Niet alleen omdat ik toen jong(er) was & rimpelloos, maar ook omdat ik het jammer vind dat mijn zonen in een ander tijdperk opgroeien.

Wat ik het meeste mis:

De muziek

Een zeer voor de hand liggende opener, want ‘I love the 90’s’ – feestjes lokken nog steeds heel veel volk in binnen- en buitenland. Neen, ik heb het niet over Take That, de Backstreet Boys of Get Ready!  (no offence, maar dat boysband-gedoe is nooit echt mijn  ding geweest) maar wel over The Offspring, Blur en Blink 182. Om maar te zwijgen over de geweldige dansmuziek van eigen bodem (Push! The Mackenzie feat. Jessie! 2 Fabiola!). MTV beleefde hoogdagen en clips waren nog van betekenis. Toegegeven, crap werd in die tijd ook gemaakt (wie kent er ‘Barbie Girl’ niet meer) en foute dansmoves waren er ook (de Macarena als koploper). Maar dat weegt niet op tegen ál die geweldige nummers die de Nirvana’s, Beastie Boys en Eminems van deze wereld ons gegeven hebben.

De blockbusters van toen


Ik heb al jaren geen voet meer binnengezet in een cinemazaal (Netflix, weet je wel), maar een bioscoopbezoek als tiener was iets waar ik wekenlang naar kon uitkijken. Wenen met de Leeuwenkoning. De truck met de ‘vergeten identiteitskaart’ uithalen om  als 13-jarige naar Scream te gaan kijken (no way dat dit nu nog zou lukken). En wegdromen in de ogen van Leonardo Di Caprio op een zinkend schip. Jep, ik was één van die addicts die maar liefst 5x Titanic in de bioscoop ging zien. Voor de special effects, uiteraard.

Geen smartphones

Huistaken werden doorgefaxt en examens uitvoerig voorbereid per telefoon. De smoes ‘mam, ik ga even Julie bellen want heb wat vragen over wiskunde’, gevolgd door het vakkundig verslepen van de telefoon en die verdomde draad naar de gang (wat we te bespreken hadden was toen in onze ogen van staatsbelang en top secret) werden veelvuldig gebruikt. En beëindigd na een halfuur door het gebonk ‘ik heb nu die telefoon nodig!’ op de deur. Aaaaah good times.

Programma’s waarvoor je thuisbleef!

Het pre-digicorder, pre-Netflix tijdperk betekende: thuisblijven wanneer er echt iets goed was op de teevee. (tenzij je alles op cassette opnam, maar er liep altijd wel iets mis met die opnames, is het niet? Of werd er ineens één of andere natuurdocumentaire opgenomen over Boy Meets World. Dank u, vader.) Stiekem kijken naar Buiten De Zone (want eigenlijk was ik daar nog te klein voor) en wekelijks aftellen naar Schalkse Ruiters. En dan samen met 2.000.000. andere Vlamingen kijken op zondagavond.

Vrijheid!


Ok, er was die enge psychopaat uit Marcinelle die het land in rep & roer zette, maar voor de rest was het pre 9/11 – tijdperk een periode van meer zorgeloosheid & vrijheid. Urenlang voetballen op het pleintje tot zonsondergang, fietsen langs het kanaal naar school of langsgaan bij mijn vriendjes uit de buurt: het zijn dingen die me nu minder evident lijken. Niet dat ik zo’n angsthaas ben, en in de feiten zal er niet heel veel veranderd zijn. Het speelt zich allemaal af in het hoofdje, maar de wereld is wel dichterbij gekomen. ‘Gevaren’ zijn anno 2017 veel meer in your face dan in 1997, als een duiveltje dat altijd meereist op onze schouder. Met dank aan de (sociale) media.

Dingen die ik helemaal NIET mis

De kleding

Buffalo’s. Spannende leggings. Erger nog: rokken bovenop een spannende legging. Baggy jeans. Trainingsvestjes. Scrunchie’s (grote elastieken in stof, die dan het liefst rond de zeer modieuze palmboom in het haar werden gedraaid). Need I say more?

Geen smartphone


Bon, een vaste telefoon en telefooncabines hadden wel hun charme, maar serieus, hoe spraken wij vroeger af? Hoe belden we naar de crèche wanneer we dreigden het niet op tijd te halen? Hoe bleven we op de hoogte van vriendin X die naar Australië verkast was of de nieuwste hotspot die ontdekt moest worden? Niet dus. Geen last van FOMO, want je miste gewoonweg alles (of toch heel veel.)

Naar school gaan

Over 4A 1998- 1999 wordt er nog altijd gesproken. Zonder veel in details te treden: ik had de work/life balance op de schoolbanken perfect onder de knie. Maar ik ben echt zooo blij dat ik niet meer moet blokken over de wet van Ohm of de ligging van alle rivieren van België moet van buiten leren. Om maar te zijgen over de accusatief, de datief of de ablatief. ‘t Was een mooie tijd, maar toen moest het echt nog allemaal beginnen.  Met alle onzekerheden van dien.

Conclusie? Het is fijn om een kind van de nineties te zijn, maar een thirtysomething in de 21ste eeuw is ook niet slecht.


jenni coppietersJenni Coppieters (33) deelt haar leven met 3 mannen (1 echtgenoot en 2 zoontjes van 4 en 2) en is daar stiekem heel blij om. Ze was toch nooit het meisje met de vlechtjes en de roze jurk. Probeert haar leven pre- en post-moederschap te verzoenen. Overdag Sales Developer, na haar uren verwoed internetshopper & hotspotspotter. Vermijdt zoveel mogelijk mainstream. Je kunt haar ook terugvinden op Instagram (@JCapritus)

Geef een reactie