Zoals elk jaar tijdens de zomer tel ik af naar september, naar de gewoonlijke routine. Een vakantie van 9 weken blijkt elke keer opnieuw een serieuze uitdaging. Maar deze keer voelt het anders. Deze keer tel ik niet af om mijn kinderen weer rustig in de schoolbanken te zien. Ik tel af omdat ik ze weer dicht bij mij wil hebben! Want maybe heb ik die zomervakantie deze keer iétsje overpland.

Zoals het bij een georganiseerde slashparent hoort, zet ik de eerste stappen naar een zomerplanning al ergens begin het jaar. Ongeveer tegen einde mei zijn alle negen zomerweken minutieus ingevuld met een familievakantie, scoutskampen, sportkampen, grootouders, en sleepovers bij vriendjes. In onze levens is er weinig ruimte tot improvisatie namelijk. Twee ouders, twee drukke jobs, twee intensieve kinders. 

overplanning: is dat een woord?

Onbewust heb ik dus supergoed gepland, overpland (is dat een woord?) zelfs. Ik heb zo flink gepuzzeld in mijn vakantie excel file (ja, ik doe dat!) dat ik mijn kinderen nauwelijks zie deze zomer. Terwijl mijn vrienden- en vriendinnen-ouders klagen dat ze hun thuishangende kinderen stilaan beu geraken, beleven mijn kinderen alvast een heuse VIP-vakantie met de ene geweldige indruk na de andere zot intensieve beleving. Er kan geen daguitstap meer bij. Terwijl journalisten mij bellen of Maison Slash misschien anti-verveel-tips te delen heeft voor tijdens de lange vakantie, kan ik me amper nog inbeelden hoe verveelde kinderen zijn. Want mijn zonen zijn deze zomer nooit thuis. 

ik wil mijn kinderen terug

Zo had ik het me niet ingebeeld tijdens het plannen van de vakantie. Want laten we zeggen dat ik de ouder ben die doorgaans een vreugdehuppel maakt als de kinderen tien dagen op scoutskamp vertrekken. Ik ben diegene die enthousiast zwaait als de bus vol kindergeweld richting één of ander kamp vertrekt. Ik maak wilde avondplannen met vriendinnen die ik al veel te lang niet heb gezien. Ik kan doorwerken én feesten, wetende dat ook mijn kinderen zich rot amuseren.

Maar zo gaat het niet dit jaar. Wel dat werken en feesten, maar voelde ik bij het zwaaien naar de bus laatst een kleine traan opwellen? Is het omdat het dit jaar teveel van het goeie is? Teveel afscheidjes op een maand? Of bestaat er zoiets als ouder-heimwee? Want dan heb ik dat: ik wil mijn kinderen terug! Ook al zijn ze vervelend, maken ze ruzie, zijn ze vuil, slordig, vermoeiend en geven ze mij drie keer zoveel werk... ik tel af naar 2 september. Ik kijk reikhalzend uit naar de routine, zodat ik weer helemaal mezelf kan zijn en lekker kan zagen en zeuren dat die verdomde schoolbel al rinkelt om 15u30. 

Zo heerlijk inconsequent. Dat ben ik.