Nen ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. Slashparent Ingrid wel. En als ze er zich niet aan stoot, valt ze er wel over. Figuurlijk dan. En letterlijk? Echt waar, op of rond elke verjaardag van haar gebeurt er wel iets waarvan je zegt: "Allez, toch niet weer!?". Is dat dan omdat ze iets mispeuterd heeft in een vorig leven als nar aan het hof van hertog Huppeldepup? Who knows? Who cares? Plezant is het allerminst, maar erger kan altijd. En hare lach laat ze er niet voor! Gelukkig maar.

INGRID

Hier lig ik dan in de voorjaarszon. Op de achtergrond het geluid van hogedrukreinigers en schuurborstels op de terrastegels. Deze keer krijg ik vrij van de jaarlijkse en intensieve poets-en opruimbeurt die tuin en oprit weer wintervrij moeten maken. In normale omstandigheden zou ik vreugdedansjes maken voor deze vrijstelling. Maar dansen gaat niet. Ik heb gebroken bekken. 

Lap voor lap

Een maand geleden werd ik 40. Ik had moeten weten dat het universum een super speciale verrassing had voorzien. Zo kreeg ik op eerdere verjaardagen al de bof. (Jawel, dat is die ziekte anders gekend als 'dikoor' die voornamelijk bij kinderen voorkomt. Ik werd toen gewoon 34.) Ik kreeg ook al een ingestorte trap voor mijn verjaardag. En de griep. En een gebroken been bij mijn zoon. 

Gezien al die eerdere vrijgevigheid, had ik kunnen voorspellen dat het universum voor mijn 40ste een extra knaller in aanbod had. Gebroken bekken zijn bijzonder. Niet veel mensen hebben dat. Je vindt er ook opvallend weinig over terug op het internet. Dus ik kreeg ze. Drie keer gebroken. Dat gebeurde op een skipiste. Nadat ik voor vertrek nog dramatisch "Neeeee," riep naar mijn collega's, "mij niet jinxen!" 

"Niks breken, he Renders."

"Stel je voor", zei ik nog. 

weeks on wheels

Intussen kan ik mij er wel degelijk iets bij voorstellen. Al 6 weken platte rust en af en toe een occassionele rolstoeluitstap. Naar de Family Rave Party bijvoorbeeld. Je weet wel dat event voor 1000 slashparents en kinderen dat 3 dagen voor datum plots en onverwachts van locatie moest veranderen. Een extra cadeautje van het universum voor mij. Dankuwel.

Maar goed. Het is eerlijk gezegd ook allemaal best grappig.  Want hoewel er bloed, zweet en best heel wat tranen zijn gevloeid, ben ik geen enkele keer boos geworden op het universum. (Ook al mag die eindelijk eens stoppen met zich te gedragen als een vervelende fopsmurf) Telkens weer besefte ik opnieuw: het zijn ook mààr gebroken bekken. Uiteindelijk is dat een luxeprobleem. Ik kan nog steeds redelijk ok mijn job uitvoeren (halleluja internet), ik heb topflexibele collega's die vergaderingen houden in mijn living. Ik heb geweldige kinderen die hun best doen in huis (ah ja, want de papa werkt halftijds in Amsterdam).

Pak wat je kan

Het universum heeft mij gewoon weer even de boodschap gegeven: voetjes op de grond, Pingrid, koester wat je hebt. Want op dagen waarop je alles hebt (als in géén gebroken bekken), moet je nog méér genieten van je vrijheid, van je onafhankelijkheid, en van alle mogelijkheden die je krijgt. Ok universum, schoon cadeau. Point taken. Maar kan de volgende keer de boodschap liever wat meer tussen de lijnen, en minder in my face. Please?