2020, het zou hét jaar van de waarheid moeten zijn voor Veerle en haar man. Ze proberen al tien jaar voor een kindje, eerst via kunstmatige inseminatie en later full on via het IVF-traject. Na vijf misgelopen zwangerschappen, ging het koppel nu voor een allerlaatste poging. "Zullen we de toekomst doorbrengen met z'n tweetjes, of zullen we het ultieme geluk toch nog mogen ervaren?", luidde de vraag. Daar kwam corona (ja, weeral dat vies vuil virusje) een stokje voor steken. Het kwam onze ziekenhuizen in 1,2,3 binnengevlogen en alles stond op zijn kop. De niet-dringende behandelingen worden voor een tweede keer dit jaar stopgezet, en laat dat nu net ook de IVF-behandelingen omvatten.

In 2010 besloten ze om aan kindjes te beginnen. Veerle stopte met de pil en het koppel vertrok op reis naar Amerika. "Het ideale moment, dacht ik. Geen zorgen en stressvrij de periode van 'proberen' tegemoet gaan", zegt Veerle. Al snel werd duidelijk dat er iets niet pluis was. De gynaecoloog gaf de diagnose: endometriose. Kort wil dat zeggen dat de afvalstoffen, die normaal tijdens de maandstonden uit het lichaam moeten gaan, in het lichaam blijven zitten. Een jaartje later werd Veerle geopereerd. "De letterlijke woorden van mijn gynaecoloog waren toen: 'Maar nu ga je snel zwanger worden hoor', dat was niet het geval", vertelt Veerle. 

5x zwanger

Twee jaar later besloten ze een bezoekje te brengen aan hun huisdokter, want waarom lukt het ons na die ingreep nog steeds niet? Een tal van testen gingen vooraf en alles bleek in orde te zijn. In januari was Veerle, door middel van kunstmatige inseminatie, na drie jaar eindelijk zwanger. Euforie alom, maar midden april ging het fout. "Net toen we een crèche aan het bezoeken waren, liep het mis. Wanneer ze in het ziekenhuis een echo doen en je de assistent, de stagiaire ziet wegduwen en er een ijzige stilte valt, dan weet je hoe laat het is. Drie jaar verder, eindelijk zwanger en dan moet je enkele maanden later bevallen van een dood kindje in een ziekenhuiskamer waar alles klaarstaat om levende kindjes ter wereld te brengen. Dat is bikkelhard."

In 2015 werd ze direct terug zwanger na een IVF-behandeling. Alle echo's leken telkens in orde te zijn. "Oké, dan was dit het wat we nodig hadden, dacht ik. Maar deze keer was de baby in mijn baarmoeder, samen met andere cellen aan het ontwikkelen. Ze noemen dit een mola-zwangerschap. Die cellen konden uitgroeien tot kanker. We mochten een jaar niet proberen, omdat het risico op kanker te groot was. Nadien hebben we nog 9 terugplaatsingen gehad, waarvan er 3 zwangerschappen en evenveel miskramen het resultaat waren. Heel je leven staat op zijn kop. En elke keer was er geen specifieke reden waarom het niet wilde lukken. Dat is heel frustrerend."

Corona strooit roet in het jaar van de waarheid

"2020 werd voor ons het jaar van de waarheid. We gingen in januari voor de laatste poging. We dokterden een heel plan uit. Ik liet een kleine ingreep doen, we gingen voor genetisch onderzoek op de embryo's,  een verse terugplaatsing en extra onderzoek op het sperma van mijn man. Zodat we dé perfecte embryo's hadden, die we zouden terugplaatsen in dé perfecte omgeving."

In januari kreeg ze een go om met de medicatie te starten. Vlak voor de corona-uitbraak begon ze met hormonen spuiten. Toen er op het nieuws werd gezegd dat alle niet-dringende behandelingen werden stopgezet, belde ze meteen naar het ziekenhuis. "Ik was al meer dan een week hormonen aan het spuiten, dat is geen pretje. Je verdikt enorm en ook moodswings kennen geen grenzen. Als dat niet nodig is, wil je dat niet doen. De behandelingen en consultaties lopen gewoon door, zeiden ze. Enkel het vers terugplaatsen van de embryo's deden ze even niet meer. Dat was voor ons wel een shock, dat was iets wat we in dat specifiek ziekenhuis nog niet eerder hadden geprobeerd. Dan maar zo, dachten we."

 Doei uitlaatklep en hoi onbekend prijskaartje

Enkele dagen later, kregen ze terug telefoon. Alle behandelingen werden toch stopgezet wegens corona. En nu enkele maanden later zitten we aan lockdown 2, en opnieuw staan alle 'niet- essentiele' behandelingen op pauze. 

"We zijn ondertussen 2020, tien jaar na de start van ons verhaal. Het jaar van de waarheid. Maanden aan het voorbereiden voor die terugplaatsing en dan midden in je behandeling wordt dat proces plots stopgezet."

Veerle heeft het best moeilijk. Naast de behandeling, valt ook nog eens het sporten weg. "Ik sportte vier keer per week. Na vijf zwangerschappen verandert je lichaam heel hard en anderzijds deed ik dit ook om een nieuwe invulling te geven aan mijn leven. Want als dit toch niet goed komt, dan moet ik ook wel zonder kinderen kunnen leven. Eerst was er dus mijn uitlaatklep die wegviel en dan die behandeling die moest worden stopgezet, dat was zeker niet plezant."

"Aan heel het IVF-gebeuren hangt ook een serieus prijskaartje. De medicatie alleen al kost meer dan duizend euro. Normaal komt het ziekenfonds daar voor een deel tussen, maar wanneer er geen eicelpunctie wordt gedaan, niet. Hoe het dus nu met dat prijskaartje zit, weten we niet. Dat kan voor velen een bijzaak lijken, maar na tien jaar voel je dat wel aan je portemonnee."

Confronterende situatie

Veerle heeft al heel lang een kinderwens en na al die jaren proberen, wordt dat er niet minder op. "Mijn zus stuurde mij onlangs een foto van een vriendenboekje ingevuld door mij in 1995. Het enige waar mijn oog op viel, was wat ik toen al schreef bij het stukje 'mijn hartenwens'. Kinderen krijgen, stond daar. Hoe confronterend kan het zijn."

"Momenteel zit iedereen veilig met zijn gezin in zijn kot. Als je met zo'n grote kinderwens zit, is dat nu wel heel confronterend. Je hoort ouders af en toe wat zagen over hoe zwaar deze periode met kinderen is. Dat kan ik mij écht volledig inbeelden, maar ik zou nu goud geven om thuis te zitten met mijn kinderen. Dat zouden er ondertussen ook al vijf zijn geweest. Van drie daarvan wisten we dat het jongens waren, dat maakt het ook zo echt. We hebben in deze crisis het zeven jaar overlijden van ons zoontje herdacht. Het is confronterend om te weten dat er nu een kadee van zeven jaar in je huis zou kunnen rondhuppelen."

Met twee of drie? 

"Diep van binnen voel ik dat het goedkomt, daarom is het ook wel confronterend dat het resultaat zo lang uitblijft. Wat dat goedkomen inhoudt, weet ik niet. Met ons tweetjes of met een kind. Wie weet hoe lang ons antwoord op de vraag: 'Wat brengt de toekomst ons?' nog wordt uitgesteld. Tien jaar vonden we symbolisch mooi en ook lang genoeg. Ik had het allemaal graag dit jaar afgesloten, maar een sluitend antwoord zullen we dus niet krijgen."