The parents are all right, de kids duidelijk niet. Nu je nog tot 30 november je innerlijke taalnazi vrij spel kan geven door je meest gehate woord in te sturen voor de jaarlijkse Weg Met Dat Woord-verkiezing, komt de aversie voor 'kids' nog eens bovendrijven. Gewoon heerlijk bashen of heeft het toch een grond van waarheid? Slashparent Barbara geeft haar frisse blik op de zaak.  BARBARA Vier jaar geleden was kids de onbetwiste, maar niet zo benijdenswaardige allereerste Weg Met Dat Woord-winnaar. Maar euhm... waarom blijven we het dan zo massaal gebruiken? En oh ja, ik ook.

Waarom geen 'kids' eigenlijk?

Nope, niet alles is kits achter de rits. Tijdens die eerste verkiezing bleek maar liefst 40 procent van de kiezers zo'n hekel te hebben aan het woord dat ze het graag met een flinke trap op een enkele reis terug richting Groot-Brittannië zouden sturen. Er zijn zóveel woorden voor kinderen – kleintjes, koters, bloedjes, kroost, gebroed, nageslacht, 't klein grut om er maar een paar te noemen – maar kids, neenee, dat gebruik je níét. Omdat het onnodig Engels is, vinden sommigen. Omdat het zo onverschillig klinkt, zeggen anderen. Omdat het belachelijke hipdoenerij is. En eigenlijk gewoon... dáárom. Wat dat Engels betreft: wie zonder zonde is, werpe de eerste steen. Right? Ons dagelijkse taaltje stikt van de woorden en uitdrukkingen van over het Kanaal. Of dat erg is? Ach, het Nederlands is een pracht van een taal, die paar Engelse woorden zullen haar niet compleet verloederen.

Kids is niet hip

En hipdoenerij... echt? Schiet niet op de pianist, maar: Kids. Is. Niet. Hip. Laat dat maar meteen duidelijk zijn. De eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat ik eindredacteur ben en dat ik dus elke dag duizenden woorden te verteren krijg. Kids zit daar méér dan regelmatig tussen, misschien dat ik daarom vind dat de trendfactor al duchtig gezakt is. Over de graad der nonchalantheid valt te twisten: is klein grut dan niet laatdunkend, bloedjes te plastisch en gebroed gewoon vreselijk?

Desalniettemin

Iederéén heeft zijn demonen, toch? Persoonlijk háát ik de afkorting 'mayo', krijg ik de kriebels als mensen 'surfen op het web' (sorry mama!) en het woord 'desalniettemin' vind ik onnodige moeilijkdoenerij. Desalniettemin - haha - hou ik mijn afkeer doorgaans voor mezelf. Eerlijk, het haar op mijn armen gaat rechtstaan als ik nog eens iemand 'ik heb zoiets van' of '2.0' hoor zeggen. (Maar verder ben ik héél verdraagzaam, echt.) Ongetwijfeld zullen mensen zich ergeren aan mijn overmatig gebruik van 'eigenlijk', 'eerlijk' of 'echt' - jij ook?

Kids is gewoon een alternatief

Laten we een koe een koe nemen. Kids is gewoon een handig want kort alternatief voor kinderen. In geschreven taal is het nog net iets meer aanvaard omdat we allemaal weleens de hete adem van de 'word count' in onze nek gevoeld hebben. Bovendien hebben we het zó vaak over onze kinderen - geef het maar toe - dat we het maar saai zouden gaan vinden als we die ook altijd zo zouden benoemen.

Weg Met Dat Woord-verkiezing is schuldloos bashen

Bij deze beloof ik plechtig verdraagzamer te zijn voor al diegenen die zoiets hebben van 'verdraagzaamheid 2.0.' en mijn eetlust niet te laten bederven door de mayo bij goudgele frietjes. Behalve dan ten tijde van de Weg Met Dat Woord-verkiezing, die éne keer dat we even keihard azijn mogen pissen. Eigenlijk nog goed dat zo'n verkiezing er is dus, kunnen we de rest van het jaar gewoon allemaal lief zijn voor elkaar en elkaars woordgebruik, toch? Anders wel benieuwd welk woord er dit jaar als winnaar uit de bus komt... Let the bashing begin!