Misschien heb je ze al ergens zien passeren, die #omtebleiten-affiches van de CM? Je ziet huilende kindjes die niet willen slapen of hun groenten niet willen eten.  Herkenbaar? Ow ja. Omdat wij curieuzenneuzen zijn, piepen we bij drie verschillende gezinnen achter de schermen. Te beginnen bij Tom, freelance schrijver en slashparent van 3 jonge kinderen. 

De campagne van CM #omtebleiten is er om ouders een hart onder de riem te steken. Want hoe deal je met die dagelijkse druk druk druk? Wij slashparents willen alles (ah ja, 't is hier dagelijks van perfecte mama of papa zijn/ een rijk gevuld sociaal leven willen/ een bevredigende job hebben/ een hobby of twee succesvol beoefenen....). Nogal wiedes dat we soms met onze hoofden massaal tegen de muur lopen. 

Nukkige zombie of vrolijke papa?

Maar dat is dus normaal. En vooral - we hebben dat allemaal voor. Zo ook bij slashparent Tom (39). Samen met zijn vrouw Geertrui voedt hij drie jonge kinderen op. Het is geen cliffhanger als we zeggen dat dat voor een gevulde agenda zorgt. Door de dagelijkse drukte en beslommeringen veranderde Tom eerder in een nukkige zombie dan een vrolijke, liefhebbende papa. Dat kon zo niet verder dus werd het tijd om de zaken anders aan te pakken…

 TOM

“Ik ben vader, echtgenoot en freelance schrijver. Deze drie petten dragen en combineren is een enorme uitdaging, want samen vormen ze meer dan een fulltime bezigheid. Er zijn dagen dat ik 48 uur in 24 uur probeer te proppen maar dat lukt natuurlijk niet (maar echt ni hè) en dat zorgt ervoor dat ik vaak rondloop als een gefrustreerd bolletje stress. Herkenbaar? Ik denk het wel. 

Maar een beetje chagrijnig door het leven gaan, daar wordt niemand happy van.  Want hoe deugdzaam een potje grienen is, op het einde van de dag moeten de Paw Patrol-onderbroeken nog altijd in de wasmachine geraken, de centjes verdiend worden en moeten die enkelbijters eten op hun bord krijgen. En ondanks de workload vind ik dat ouderschap echt wel dikke fun. Ik ben er immers in alle opzichten een beter mens van geworden.

Hoe ik weer een Yes-we-can-vader werd

Om toch wat vaker die innerlijke Ingeborg naar boven te laten komen, zochten mijn vrouw en ik lange tijd naar werkbare oplossingen die een Mount Everest aan werk kon herleiden tot een behapbare Baraque de Fraiture (aka barak frituur).  Prioriteiten stellen is voor ons hierin een echte lifesaver geweest. Het klinkt eigenlijk heel logisch: door bewust te kiezen voor wat echt belangrijk is, trap je niet in die val om continu alle balletjes in de lucht te willen houden. Want als er iets is dat ik niet kan, dan is het jongleren.

Een simpel voorbeeld van hoe ik terug een yes we can-ouder werd: het klaarkrijgen van de kinderen voor school (en onszelf natuurlijk) is elke ochtend de enige hoofdtaak. Snel een mailtje doen voor het werk of de vaatwasmachine leegmaken is dat niet.  Dat kan later. Het lijkt echt evident maar toch heeft het lang geduurd voordat ik de boel gewoon de boel kon laten. Toegegeven, het is minder romantisch om een dag op te delen en in een soort van prioriteitenlijst te gieten maar het geeft mij meer mentale rust en daar was ik wel aan toe.

soms #omtebleiten, vaker om te lachen

 Hebben wij het met ons vijven nu helemaal voor mekaar? Nee. De ene dag verloopt vlot, de andere is complete chaos. Dat is natuurlijk een beetje eigen aan het ouderschap. En ook al is het soms #omtebleiten… veel vaker is het om te lachen, niet?”


Dit artikel kwam er in samenwerking met CM. Hoe wij tegenover samenwerkingen staan, lees je hier.  Wees zoals Tom, ga zelf aan de slag en check de CM-website voor meer concrete tips en tricks die jou kunnen helpen om te bepalen wat voor jou belangrijk is.