Als slashparent kan je maar beter hopen op een ‘gemiddeld’ kind. Niet te slim, niet te dom. Niet te traag, niet te snel. Want alles wat buiten dat ‘gemiddelde’ valt, zou wel eens miserie kunnen betekenen. Slashparent Erika heeft kinderen met ASS, een autismespectrumstoornis. En dat betekent meer dan een ‘kind met een pittig karakter’. 

ERIKA
Onze jongste zoon van 12 heeft sinds vandaag ASS (ja hoor, een mondvol autismespectrumstoornis). Boemmm! Natuurlijk heeft hij dat al vanaf hij geboren is, maar wij dachten altijd dat het kind gewoon veel karakter heeft. Zo loopt hij bij momenten over van enthousiasme (lees: hij is redelijk hevig) en kan hij heel passioneel (lees: opvliegend) uit de hoek komen. Hij is ook weinig sociaal, soms heel erg verlegen en weet vaak niet wat aan te vangen met nieuwe situaties. Aard van het beestje, dachten we, maar we hadden eigenlijk beter kunnen weten.
Hij scoort (zo benoemen ze dat dan: “je zoon heeft hoog gescoord” –  hoera, hij zit bij de beste van zijn groep) zelfs hoger dan zijn broer.

Anders dan anders

Je leest het goed, onze oudste zoon heeft ook zo’n ASS. Bij hem hadden we al van bij de conceptie het gevoel dat er wat zat aan te komen. Plots was ik zwanger. Je moet het maar kunnen, nadat er al 2 jaar geen ei meer te bespeuren viel om te bespringen. Hij liet de tripeltest positief uitdraaien en besliste na 42(!) weken zwangerschap dat we hem maar zelf moesten komen halen. Spoedkeizernsede met complicaties, hij ziek, ik ziek, pure horror! Maar het was een pracht van een kind en dat is hij nog steeds.

Arthur was al als baby anders dan de kinderen die we zagen bij familie en vrienden. Hij huilde veel, had driftbuien, kon niet tegen drukte en hij was wijs, heel wijs. Als een kind van 4 zegt tegen je stervende grootmoeder van 92 dat het ok is om te gaan en ze niet bang hoeft te zijn, slik je wel effe. Toen lieten we hem testen. Hij kreeg het stickertje “hoogbegaafd” opgeplakt; een aantal jaren later kreeg hij er nog eentje bij, ASS.

En daar zit je dan…Klaar voor een gin tonic

En daar zit je dan met 2, overigens fantastische, zonen met ASS en hoogbegaafdheid (inderdaad, dat heeft die Stan ook). Geloof me, we zijn hier niet naar op zoek gegaan. Je maakt je zorgen over je kind, je zoekt hulp en dan komt dit uit de kast.

Het is niet gewoon maar heel slim zijn en wat vasthouden aan structuur. Hun punten op school zijn niet zo wow, het nut van sommige lessen is hen ook niet altijd even duidelijk en vaak vinden ze de dingen niet interessant genoeg om er zich in te engageren. (Gelukkig zitten ze op een school waar ze hier heel veel rekening mee houden.) Je kan niet gewoon zeggen dat het kwart over 5 is terwijl het 17u13 is. En als je aan tafel laat vallen dat er ’s ochtends een spin op je been kroop en dat de spinnentijd in aantocht is, krijg je een hele uitleg dat er eigenlijk het heel jaar door evenveel spinnen zijn, maar dat die zich pas nu laten zien om te paren. Begin je over een belachelijke uitspraak van Trump, krijg je een uiteenzetting over de Amerikaanse politiek. Vorige week was de nieuwe voedseldriehoek aan de beurt. Ik denk dan: “Geef dat kind in godsnaam een gin tonic en mij ook en snel!”

Ieder zijn eigen karakter

Anderzijds brengen hun eigenschappen ook heel veel leuke dingen met zich mee. Stan houdt niet van groepssporten, die doet aan badminton en tennis. Wij hoeven dus niet op zaterdag om 9u ’s ochtends in de regen aan de kant van het voetbalterrein te staan roepen (dat alleen al is zooo fantastisch!). Arthur doet aan schaken, maar daar mag je dan weer helemaal niets zeggen, boring! Gelukkig hecht die niet zo veel belang aan supporters aan de kant.

Ze zijn 14 en 12 en Facebook, Instagram, Snapchat,… laten ze helemaal aan zich voorbijgaan. Niet interessant. Daar hoeven we dus geen discussies over te voeren. Hoe ze dat lief dan ooit gaan zoeken/vinden/houden blijft voorlopig nog een vraagteken.

Als het aan Stan ligt komen we nooit, maar echt nooit, ergens te laat, als het aan Arthur ligt komen we altijd, maar dan ook altijd, te laat. Als ze op kamp gaan komt Stan met zijn valies met zijn spullen terug. Arthur brengt al eens 5 schoenen (ik spreek dan over stuks, niet paren) mee terug waarvan er 2 dan niet van hem zijn. Die ASS kent heel wat varianten hoor!

“Speciaal”, wat is dat?

Mensen zeggen wel vaker dat we “speciale” kinderen hebben en dat bedoelen ze niet altijd op een goeie manier. Ik ken dat, één van mijn beste vriendinnen koopt al eens schoenen die ik redelijk “speciaal” vind. Niet mijn ding, met andere woorden gezegd. Zij zegt dat ook over mijn schoenen. Dat is niet erg, want wij zien elkaar graag en het gaat maar over schoenen die we niet graag hoeven te zien.

Als het over je kinderen gaat, is dat uiteraard wat anders. Hier thuis (en ook bij veel mensen uit onze omgeving) is er geen ASS of hoogbegaafdheid. Onze jongens zijn met veel liefde (en eentje ook met veel moezelwijn) gemaakt en worden ook zo opgevoed. Wij zijn niet aangesloten bij groepjes en clubjes voor mensen met het één of ander. Ik hou niet van categoriseren van mensen, want dat werkt niet altijd goeie dingen in de hand. Maar naar buiten toe hebben we die vakjes toch vaak nodig en zeggen we beter wat er op hun visitekaartje staat zodat hun gedrag beter geplaatst en aanvaard wordt.

Gelukkig hebben ze hier zelf weinig of geen last van en blijven ze vooral henzelf. We houden dat graag zo met vooral veel graag zien en af en toe een goed gesprek over de kleur zwart bijvoorbeeld, dat eigenlijk geen kleur is, maar wat dan wel? Zolang er maar gin tonic is… Aperol is ook goed. Of vermouth.


erika de clerqErika De Clerq (42)  is dol op zonen Arthur(14) en Stan(12), op haar man/beste vriend Joris, en op chocolade. Ooit gaf ze les aan lagere schoolkinderen. Daarna startte ze samen met haar zus babywinkel Puck! op. Ondertussen studeert Erika “interieurvormgeving” aan de Thomas More Hogeschool. En ooit wilt ze haar rijbewijs voor truckchauffeur halen. Van heel veel kleuren, mooie dingen, leuke liedjes, lieve vrienden, toffe mensen en lekkere drankjes wordt Erika heel erg blij. Voor onverdraagzaamheid en confituur heeft ze een fobie.

Geef een reactie