Voel jij ook soms wroeging wanneer je weer los staat te liegen tegen je kind over Sinterklaas? Het sint-verhaal is natuurlijk pure magie dat je geen kind wilt ontzeggen. Maar de vraag is of dat liegen echt wel nodig is? Een kind heeft heus niet veel nodig om met zijn eigen fantasie een mooi verhaal te maken. Dus een leuk sinterklaasfeest zonder liegen? Dat kan! Toen we dit verhaal lazen op Kiind-magazine - een Nederlands magazine over ontspannen ouderschap - waren we bij Maison Slash meteen verkocht. Want ook wij struggelen elk jaar opnieuw met het web van leugens rond Sinterklaas. Ja natuurlijk houden we van de magie. Maar is het allemaal niet wat teveel, te spannend, te groots geworden?

Zo hadden we het nog niet bekeken

Natuurlijk weet een kind best dat er echte mensen verstopt zitten in berenpakken en paashazenkostuums. Of dat de figuren in themaparken niet ‘echt’ zijn. Het doet er niet toe – het is echt genoeg. Er is dan ook geen volwassene die hard aan het werk is om de kinderen het geloof in Hollebolle Gijs of Mickey Mouse bij te brengen, om het ze een paar jaar later op gewichtige toon weer te ontnemen. De magische fase houdt zichzelf wel in de hand.
Ben je eenmaal de weg van de leugen ingeslagen, dan moet de hele wereld meespelen
Het echte probleem is dat we een mooi verhaal tot nagespeelde waarheid hebben gemaakt. Ben je eenmaal de weg van de leugen ingeslagen, dan moet de hele wereld meespelen. Zoals nu reacties zijn op de roetpiet: ‘Oh nee, in een klein dorp kun je dus geen anonieme piet meer spelen?’ Welnee. Dat geeft helemaal niet, want voor kinderen is het prima dat het een spel is. Ze spelen graag mee.

Een magische suggestie is al voldoende

Kinderen kunnen zich prima redden met een paar magische suggesties. En magie, dat bezit Sinterklaas in overvloed. Alleen al de diversiteit in zijn ontstaansgeschiedenis! Vrijgevige bisschop van Myrna, beschermheilige van zeevaarders, geluksbrenger aan verliefde mensen. Maar ook, minder bekend, als afgeleide van de Germaanse oppergod Wodan/Odin, kijk maar: ‘Een god met een lange baard, een grote mantel en aparte muts met in zijn hand een soort speer. Hij reed op zijn achtbenige paard Sleipnir door de lucht met in zijn kielzog onder andere zijn hulpjes Eckhard en Oel plus twee zwarte raven. De raven vertelden Wodan wat zij op de aarde hadden gezien en gehoord. Om Wodan gunstig te stemmen, offerden de mensen op de aarde worteltjes, vruchten, stro en ook dieren. Deze offers deden de Germanen in schoenen, sokken, klompen of laarzen en zetten die bij de vuurplaats. Volgens de legende gluurde Oel door de schoorstenen om de offers te keuren.’ Herkenbaar? In elke traditie geldt het aandacht geven aan Sint als een ritueel om voorspoed af te smeken. De boodschap is: met Sinterklaas aan je zijde zal het je goed gaan. Nergens gaat het over geheimen houden voor de kinderen.

Meer, groter, beter, zotter?

We zijn er de afgelopen eeuw behoorlijk krampachtig mee aan de slag gegaan. Het grote Sinterklaasverhaal wordt elk jaar spannender, het aantal sinterklaasevenementen talrijker, de nadruk op cadeaus groter. Hebben de kinderen er zelf wel behoefte aan? Wordt het niet allemaal teveel, té spannend, too much? De spanning wordt zolang opgebouwd: van de vele sinterklaasprogramma's met een spannende verhaallijn, de intocht, schoen zetten, vieringen op het werk, school, bij opa en oma, schoen zetten in de winkel, enzovoort enzoverder. Is het leuke feest dan eigenlijk nog leuk …? Rode wangen, druk, druk, druk, kortere lontjes, sommige kinderen huilen om het minste of geringste. Teveel spanning. Minder is meer in dit geval. Voor kleine kinderen geldt dit zeker, want je maakt hen gelukkiger met een voorspelbaar klein feest dan met een hoogdravend festijn.

Loopt het uit de hand misschien?

Wordt onze sinterklaasmanie te spannend voor de kleintjes, en is het geheim nu een last die op onze schouders drukt? Laten we het weer klein en knus maken. Een ritueel. Zonder geheimen. Vieren dat je geluk kunt aantrekken. Dat is al magisch genoeg.  

Klein en knus

Liever geen groots en meeslepend feest en niet te geheimzinnig dus. Maar nog wel graag met een snufje verwondering en beetje magie alstublieft. Want dat hoort gewoon bij Sinterklaas. Of je er nu voor kiest niets te zeggen, je kind in de goedheiligman te laten geloven of dat je vanaf het begin duidelijk vertelt wie Sinterklaas was en waarom wij zijn bijzondere leven nog elk jaar vieren, dat maakt niet uit. Magie is iets wat je zelf maakt en geeft juist vaak het mooiste resultaat wanneer je het klein houdt. Het zijn de jaarlijks terugkerende rituelen die gekoesterde en diep verankerde herinneringen vormen.

Tekst: Kiind-magazine Foto's: Daan Rot