Wat is er nu mooier dan de liefde
van een ouder voor een kind? Het is liefde van een allesomvattende en
onvoorwaardelijke soort. Pure liefde. Ze komt natuurlijk en spontaan in
onuitputtelijke dosissen. Toch is er ook een andere soort van ouderliefde die ik
minstens even schoon en ontroerend vind: die van twee ouders voor elkaar.
Moeders en vaders die van elkaar houden, die elkaar graag zien en voor elkaar
zorgen in het chaotische bestaan dat het ouderschap best wel vaak is, slashparent Tineke bewondert ze.

TINEKE

Kijk eens diep in mijn ogen! ja, Wanneer?

Het is liefde die soms minder vanzelfsprekend is. Want, eerlijk gezegd, elkaar als koppel graag zien, gaat net iets vlotter als één plus één nog twee is. Als er nog geen stoorzenders- hoe lief en schattig ze ook mogen zijn- met kleine voetjes en plakkerige handjes de rust verstoren en de aandacht, tijd en energie die je anders aan je partner en jezelf zou schenken, naar zich toe zuigen.

Liefkozen gaat nu eenmaal makkelijker als je goed uitgeslapen bent. Het is iets minder evident als je al dagen-, weken, maanden- of zelfs jarenlang gebroken nachten trotseert en je jezelf overdag probeert op te peppen met sloten koud geworden koffie.  

Je kijkt elkaar al eens wat vaker en wat dieper in de ogen als je tête-à-tête, al dan niet met kaarslicht op de achtergrond, van een warme maaltijd geniet dan wanneer je beurtelings moet eten omdat mama de baby eerst nog moet troosten, en papa daarna de inhoud van het door iets te enthousiaste kleuterhandjes omver gestoten glas moet opvegen. En als je daarna, wanneer die kleine snoetjes eindelijk gewassen zijn en van een nachtzoen voorzien, uitgeput naast elkaar op een nog met speelgoed en vuile kleren bedekte bank ploft, dan laat je lijf zich net iets minder vlug verleiden tot het liefdesspel dat het nog zo gretig speelde toen het nog niet tot die kleintjes had geleid.

De vlinders zijn al eens moe

Hoe lief ze ook zijn en hoe compleet ze je gezin ook maken, kinderen wegen soms door op een relatie. Ze brengen, naast bakken liefde, een verpletterende verantwoordelijkheid en heel wat zorgen met zich mee. Ze kosten tijd en energie die je, ook al sta je al hopeloos in het rood, altijd cash hoort te betalen. Met hun vaak vertederende maar soms ook enerverende onstuimigheid en onvoorspelbaarheid veranderen ze het rustig kabbelende beekje van je gezinsleven in een zee die de ene dag al wat woeliger is dan de andere. En dan is het zaak om als koppel niet kopje onder te gaan. De vlinders van weleer zijn al wat moe gefladderd en hun kracht alleen volstaat vaak niet meer om het hoofd boven water te houden.

En daarom ben ik mijn man dankbaar voor de reddingsboeien die hij me soms toegooit, als hij ziet dat ik niet meer kan en het einde van mijn krachten heb bereikt. Na een lastige nacht laat hij mij dan uitslapen als ’s ochtends veel te vroeg kinderstemmen roepen dat het tijd is om op te staan. Als hij ziet dat de wallen diep zijn en het lontje kort is, dan staat hij klaar met een schouderklop, een knipoog of een warme kop koffie en zegt hij dat het allemaal wel goed komt. Soms ligt er, als uit het niets, een reep chocolade op de salontafel op mij te wachten als ik net boven een huilerig en hangerig kind te slapen heb gesust. En als hij ziet dat ik de muren oploop, dan stuurt hij me uit huis uit. Dan laat hij me naar adem happen. Die kleine en iets grotere gebaren zijn me veel meer waard dan de mooie cadeaus, de parfums, de bloemen en de juwelen die ik zo vaak kreeg aan het prille begin van onze relatie.

Elkaars reddingsboei

Omgekeerd probeer ik mijn man ook naar vaste grond te begeleiden als ik zie dat hij aan het trappelen is. Ik stuur hem in het midden van de dag zijn bed in als hij knikkebollend het hoofd even laat hangen, en vertel de kinderen dat hij het huis uit is, zodat ze hem niet storen. Als ik zelf weg moet, regel ik soms een babysit zodat hij ook even een avond of een dag de tijd krijgt om ongegeneerd al gamend of netflixend bij te komen. ’s Nachts probeer ik het gehuil van de baby voor te zijn en zijn honger te stillen voor hij mijn man wakker schreeuwt. En als hij het zuchtend even niet meer ziet zitten, breng ik hem al eens een kop warme chocomelk en zeg hem dat het allemaal wel weer voorbijgaat.

En zo houden we mekaar boven water en hopen we dat we samen kunnen blijven drijven tot de storm die kinderen krijgen heet over ons heen is getrokken en we terug in iets kalmere waters terecht komen. Onze kinderen hebben onze liefde voor elkaar veranderd. Maar ze is daarom niet minder, ze is net meer. Onze liefde is immers niet meer alleen die van een man en vrouw voor elkaar.  Ze is ook die van twee ouders voor elkaar.