Het aantal Belgen die in het buitenland verblijven, stijgt jaar na jaar. Onder hen ook een hoop gezinnen. Maison Slash gaat vreemd, want maandelijks laten we zo’n gezin in het buitenland aan het woord. Wie zijn ze, wat doen ze en wat drijft hen? Deze maand: Hanne uit Groningen!  Richard (35), Hanne (34) en hun drie kinderen (6, 4 en 2) verhuisden vijf jaar geleden voor de eerste keer naar Groningen. Na 2,5 jaar besloten ze een jaar naar Melbourne te trekken om sinds een jaar weer in Groningen te landen.

Waarom verhuizen?

We verhuisden naar Groningen voor het fellowship van mijn man, Richard. Naar Melbourne verhuisden we om Richard zijn opleiding en CV extra gevarieerd te maken (Hij wou graag eens in een groot internationaal kinderziekenhuis werken), maar ook voor de echte buitenlandervaring en omdat we heel graag Australië wilden ontdekken. Terugkeren naar Groningen deden we vooral omdat we voor de eerste keer in ons leven een kans op werkzekerheid kregen. We sluiten echter niet uit dat we in de toekomst nogmaals grote wateren zullen oversteken.

Hoedoededa?

Wij hebben alles op eigen kracht geregeld. Richard heeft gesolliciteerd in meerdere centra over heel de wereld. Groningen leek toen de beste optie qua opleiding. Melbourne was een heel duidelijke keuze nadien en dus ook een heel gerichte sollicitatie. In Nederland werden we helemaal niet ondersteund door het ziekenhuis bij de verhuizing. In Melbourne werd het visum geregeld door Richard zijn werkgever, maar alles wat te maken had met de vergunningen, erkenningen en verzekeringen om in beide landen zijn job te mogen uitoefenen hebben we helemaal zelf geregeld en gefinancierd. Ook de verhuizing, transport, huisvesting, kinderopvang en school hebben we zelf uitgezocht.

Wat doen jullie voor werk?

Richard vertrok naar Groningen als kinderarts en heeft zich hier verder gespecialiseerd. Ik heb geschiedenis gestudeerd, maar hoogzwanger werk zoeken in Groningen bleek niet evident. Daar bovenop is de kinderopvang in Nederland 3 keer zo duur dan in België. Intussen ben ik daarom al 5 jaar thuisblijfmama.

En de kinderen?

Hebe (6 jaar) en Mabe (4 jaar) gaan naar een openbare school. Lasse (2 jaar) gaat 2 dagen per week naar de crèche. In Melbourne starten de kinderen pas op school het jaar dat ze 5 zijn op 30 april. Hebe ging daarom 3 dagen naar de opvang van het ziekenhuis waar Richard werkte. Mabe ging 1 dag per week naar de crèche daar en Lasse die slechts 3 maanden oud was toen we vertrokken, is het hele jaar bij mij gebleven. Onze kinderen hebben alle verhuizingen eigenlijk heel goed gedaan en zich steeds goed aangepast. In Melbourne spraken ze geregeld over Groningen en nu vertellen ze nog over Melbourne. Het verbaasde ons ook hoe snel de meisjes weg waren met de Engelse taal. De oudste speelt in haar fantasiespel nu nog vaak in het Engels. Onze cocon in combinatie met nieuwe vrienden waarvan een deel ‘framily’ geworden is in Melbourne was fantastisch voor hen. Aan de andere kant zijn ze nu ook wel weer blij om vaker bij de biologische familie langs te gaan en te spelen met hun neefje en vriendjes uit de Lage Landen.

Wakostda?

Ondanks dat Nederland een buurland is, zijn er op financieel gebied toch wel verschillen. Huisvesting hangt af van de regio waar je woont. Aangezien Groningen ook voor Nederlandse begrippen in the middle of nowhere ligt, vallen de huur- en koopprijzen hier wel mee in vergelijking met bijvoorbeeld Amsterdam. Wij betalen voor een huurhuis met 4 slaapkamers, 1 badkamer en tuin net iets meer dan €1500 per maand. Het is geen vrijstaande woning, maar wel nieuwbouw. Gas- en elektriciteit €110 per maand, €260 aan zorgverzekering (dat is hier niet via de staat geregeld) tv, internet en mobiele telefoons met een all-in pakket ca €100 (hangt ook een beetje van de provider af). Voor de kinderopvang betalen we €100 per dag per kind. Aangezien ik geen job heb, krijgen we ook niets terug. De school waar de meisjes gaan is dan wel op €50 ouderbijdrage per jaar na, gratis. Kinderbijslag wordt hier per kwartaal betaald. Om een idee te geven: wij krijgen per kwartaal wat ouders in België per maand krijgen. Onze auto kost naast zijn afbetaling ook een aardige som aan maandelijkse autobelasting, maar dat is variabel. Binnen Groningen verplaatsten we ons vooral met de fiets. De aankoop van een bakfiets is dan ook een schot in de roos gebleken. In Melbourne betaalden we 3200 AUD per maand voor een driekamerappartement zonder tuin of extra faciliteiten. Gelukkig waren er veel groene parken en een openluchtzwembad in onze buurt. Kindergarten en crèche kostte 120 AUD per dag per kind. De basisbehoeften waren Down Under ook best duurder dan in België of Nederland. Richard werd wel veel beter betaald en we hadden geen auto dus daardoor konden we wat sparen, vooral om te reizen door het land.

Meest vreemde gewoonte?

Aangezien Richard Nederlander is en ik dus met veel van de Nederlandse gewoonten al in aanraking kwam lang voor we hierheen verhuisden, is dit best moeilijk te zeggen. Als ik dan toch iets moet bedenken: op belangrijke nationale momenten zoals Koningsdag of grote sportevenementen kleurt echt alles oranje in dit land.

Dieptepunt?

Terugkomen naar het koude en kille Groningen (letterlijk en figuurlijk) was best wel aanpassen. Ondertussen zijn we het min of meer gewoon dat vriendelijk zijn hier niet in de genen zit en het weer met momenten dramatisch is. Helemaal wennen doet het echter nooit.

Hoogtepunt?

Groningen: de geboorte van de jongste telg. Melbourne: de relaxte en vriendelijke levensstijl alsook al onze trips doorheen het gigantische Australische eiland.

Wat mis je het meest?

Goh, ik ben steeds minder gehecht aan België, maar ik denk als er iets is wat ik mis, het vooral familie en enkele goede vrienden zijn. In mindere mate de culinaire keuken (ik probeer daar hier zelf zoveel mogelijk voor te zorgen).

Wat zou je het meeste missen bij een verhuizing terug naar België?

De fijne Groningse mensen die we hier onze vrienden mogen noemen en het gigantische aanbod aan zuivel.

Tips voor mensen die ook de stap willen wagen?

  • Goed voorbereid zijn helpt om zo weinig mogelijk stress te hebben over praktische zaken als een bankrekening openen, huisvesting, school enz. die je sowieso altijd wel wat hebt. Ik heb ook contact gezocht met mensen die ons voorgegaan zijn.
  • Loslaten. Sowieso gaan er zaken anders of misschien wel fout bij een beslissing als deze. Vooruitkijken en niet halstarrig vasthouden aan het originele plan helpt, wees flexibel.
  • De kinderen – hoe klein ook – betrekken in je plannen. Eens verhuisd, hebben ze je de eerste tijd ook extra hard nodig. Goed voor jezelf zorgen om zowel voor hen als je partner er te kunnen zijn, is dan ook de boodschap.
  • Wij krijgen heel vaak de reactie: ”oh eigenlijk zouden wij dat ook wel willen, maar…” Wij zijn echter altijd vertrokken vanuit het idee: “waarom zou het niet kunnen/lukken”. Op dezelfde golflengte zitten bij dergelijke plannen/beslissingen is een must. Dat we een samen goed team zijn als het erop aankomt, heeft de stap zetten wel veel makkelijker gemaakt.