Het aantal Belgen die in het buitenland verblijven, stijgt jaar na jaar. Onder hen ook een hoop gezinnen. Maison Slash gaat vreemd, want maandelijks laten we zo’n gezin in het buitenland aan het woord. Wie zijn ze, wat doen ze en wat drijft hen? Deze maand: Vicky De Beule (40) in Boekarest! Vorige zomer verhuisde Vicky officieel samen met zonen Daan (12), Ruben (11), dochter Femke (8) en hond Jerome richting Roemenië. Haar man Sven (42) vloog al een tijdje over en weervoor zijn werk. Maar sinds juli wonen ze allemaal samen in hun tijdelijke nieuwe thuis: Boekarest.

De Marini aan de Donau DeltaWaarom verhuizen?

Mijn man Sven kreeg van zijn werkgever het aanbod om in Roemenië te gaan werken. Roemenië? Inderdaad. Dat dachten wij ook! Maar het kriebelde om opnieuw voor het avontuur te kiezen en het vertrouwde huisje-tuintje achter te laten. We woonden al een paar keer in het buitenland en voelen dit telkens aan als een enorme verrijking. Dit type van levenservaring wilden we ook graag onze kinderen bieden.

Hoedoededa?

Stap 1: je zegt dag aan vrienden, familie en kennissen. Stap 2: je laat een verhuiswagen komen die je hele leven in 333 dozen inpakt. Stap 3: je stapt het vliegtuig in en verlangt om voor héél even drie handen aan je lijf te hebben, zodat je elk kind bij de hand kan nemen terwijl je hen toefluistert: alles komt goed”.
Het vraagt enorm veel voorbereiding om met je gezin naar het buitenland te vertrekken. Je krijgt van het bedrijf de kans om de stad enkele dagen op voorhand te bezoeken: een pre-visit”. Op die manier kan je op zoek gaan naar een huis en een geschikte school. Tijdens die paar dagen maak je kennis met andere expats en krijg je een eerste indruk van de stad waar je gaat wonen.
Opnieuw thuis, start het papierwerk m.b.t. de toekomstige school (3 kinderen aanmelden in een international school betekent een berg formulieren en documenten), je huidige gemeente en leveranciers (nutsbedrijven, de post, bank & verzekeringen). Ook het ontspullen is nodig. We besloten namelijk om ons huis te verhuren, dus het was of meenemen naar Roemenië of weggooien, weggeven of verkopen. Een mens staat er versteld van wat hij allemaal heeft, maar niet hoeft.

Wat doen jullie voor werk?

 Sven werkt al een tijd voor Sodexo Benefits & Rewards Services. Denk aan de maaltijd-, eco- en andere cheques. Hier in Boekarest is hij CEO van Sodexo Romania.
Ikzelf werk als zelfstandige diëtiste en smijt me volop op het lanceren van de Proeftoren, een educatief spel voor kinderen om moeilijke eters’ fruit en groenten te leren proeven. Ik ontwikkelde het spel samen met collega-diëtiste Sarah Braet en op dit moment wordt het in België en Nederland gelanceerd.
Vanuit Roemenië is dit niet altijd evident, maar het spel kreeg bij het uittesten ervan zo’n lovende reacties, dat mijn verhuis naar het buitenland niet in de weg mocht staan van onze startup. Bovendien zijn afstanden relatief geworden en werkt het internet hier prima! :) Wanneer nodig, vlieg ik naar België voor een paar dagen. Het is heel leuk voor mij om naast het begeleiden van patiënten ook met dit bezig te zijn.
American International School of Bucharest

En de kinderen?

 De kinderen hebben zich goed aangepast. Ze hebben het erg naar hun zin op AISB (American International School of Bucharest) waar de aanpak enorm verschilt van die van België. De focus ligt hier op het zelf doen, en ontdekken, het kritisch reflecteren en probleemoplossend denken. Het Engels lukt al aardig en ook op de compound, waar we wonen hebben ze al veel vriendjes gemaakt van over de hele wereld. Ervaringen die niemand hen nog afneemt!

Wakostda?

 Roemenië is goedkoop, maar in Boekarest is het leven niet zoveel goedkoper dan in België. Boekarest is een bruisende stad met leuke eetgelegenheden, hype (koffie)bars en fancy malls met een mooi oud stadsgedeelte dat, geheel terecht, little Paris’ wordt genoemd. Natuurlijk zijn er ook vervallen gebouwen en de zielloze blokken van het vroegere communisme. En de massale bekabeling van de vele telecom providers en nutsbedrijven boven in de lucht in het straatbeeld doet je terugreizen in de tijd. Maar het is het contrast dat deze stad bijzonder interessant maakt, vinden wij.

Meest vreemde gewoonte?

Parkeren kan hier waar en wanneer je zin hebt. Is er geen parkeerplaats? Niet erg! Parkeren kan ook zonder parkeerplaats. Gewoon op het rijvak. OK, het uiterst rechtse, maar toch ;)

Dieptepunt?

Toen we hier een paar weken waren, moest onze hond geopereerd worden aan een hernia. Op een paar dagen tijd kon hij niet meer wandelen, leed hij enorme pijn en zag het er echt niet goed uit. Dit was heel moeilijk, vooral voor de kinderen. De hond is hun maatje, diegene die 100% bij de familie hoort en iedereen blij maakt of troost wanneer hij/zij dat niet is. Het vooruitzicht dat we hem misschien zouden verliezen op het moment dat alles nog zo pril aanvoelde, was afschuwelijk. Gelukkig verliep de operatie goed en werd hij na enkele weken stilaan maar zeker beter. Vandaag is Jerome weer zijn vrolijke zelve!
Jerome na de operatie

Hoogtepunt?

Omdat we beseffen dat leven in een compound en een internationale school niet meteen representatief is voor Roemenië, hebben we afgelopen zomer drie weken rondgereisd in dit land. Het werd drie weken genieten! Roemenië is een prachtig land met erg veel variatie en een adembenemende, vaak nog ongerepte natuur en erg vriendelijke mensen. Het gaf ons alle vijf een enorme boost en zin om samen dit avontuur aan te gaan.

Wat mis je het meest?

In België gingen we op vrijdagavond steeds frietjes halen in het frituur. Dat missen de kinderen! Persoonlijk mis ik meer een goede warme bakker en verse pistolets op zondag. Door het feit dat ik al een paar keer ben kunnen teruggaan, valt het missen van vrienden en familie mee. Voor de kinderen daarentegen was het - ondanks dat ze zich hier gelukkig voelen - écht aftellen naar de kerstvakantie om iedereen terug te zien.

Wat zou je het meeste missen bij een verhuizing terug naar België?

De zon! Ook al is het hier kouder in de winter, we genieten hier vaak van een blauwe lucht met een stralende zon! Dan voelen die winterse temperaturen toch heel anders aan. Vanaf april wordt het hier al aangenaam warm en in de zomer is het bakken en braden. Héérlijk toch?
Pas Transfagarasan

Tips voor mensen die ook de stap willen wagen?

 Verwacht niet te veel, stel je open, denk positief en wacht minstens enkele maanden met conclusies trekken. Reis zoveel mogelijk in het land waar je je settelt to get the bigger picture. En tot slot: Everything will be OK in the end. If it’s not OK, it’s not the end.” (maar deze laatste heb ik van John Lennon gestolen :))