Sommige jobs zijn heel erg fancy, maar voelen, eens er een hummel in huis loopt, toch net iets minder glamoureus aan. Slashparent Fei vloog ooit als stewardess de wereld rond. Kei vet, een bruisende stad induiken hier, wat zon pakken op een tropisch strand daar. Kei njet, als je kind ondertussen thuis wat hechtingen nodig heeft, of met hoge koorts in bed ligt.

FEI

Byebye baby

We zitten zij aan zij, collega M en ik, en buigen onze nek in een hoek van negentig graden terwijl we door de patrijspoort de huizen onder ons kleiner en kleiner zien worden. We bevinden ons strak ingegespt op een klapzetel, in de staart van een Airbus 330 met bestemming JFK.

“Byebye, baby ..,” zegt M droog, zoals het haar betaamt en zoals het ook past in het coping mechanism van je zes maand oude hummel achter te laten om te gaan werken op een vliegtuig.

Eentje richting New York, waar jij twee dagen mag blijven. Hoera!

Zo was het althans, in het pre-Baby tijdperk.

Hoera! Twee dagen New York, 4 dagen Nairobi! Vamos a la playa!

Maar die hoera werd stilzwijgend vervangen door stevig gevloek, na de komst van een bepaald wezentje.

Plots zaten we in de realiteit van luisteren naar speekselbellen-geblaas aan de andere kant van de lijn, van enthousiaste gilletjes en natte zoenen op het scherm van Skype, waar jij voor zit met een 'stofje' in je oog. De realiteit van heel erg vaak, heel erg moe te zijn. Die van het persoontje dat je het liefste ziet, om de zoveel dagen achter te laten. De realiteit waarin je hoopt dat je pretty please thuis bent als hij zijn eerste stapjes zet, een verjaardag viert of knullig danst op het schoolfeest.

24u voor mij!

Er zijn zo van die momenten. Je kent ze wel, want ze dienen zich dagelijks aan, dat je niets liever wil dan alle leden van je gezin de Vinger te geven, je valies te nemen en naar warme oorden te vertrekken. Al was het maar voor een dag. 24u opladen. Niemand die aan je deur staat terwijl je nummertje twee doet. Niemand die je vol pathos komt zeggen dat je “mòet komen helpen zoeken omdat het er ècht niet ligt!”, terwijl het object in kwestie voor hun voeten ligt. Niemand die iemand anders tracht de kop in te slaan omdat het 'mijn beurt is!' Je kan elk van je drie maaltijden rustig nuttigen. Je kan je nagels lakken. Of: gewoon eens op bed gaan liggen, zomaar, omdat het kan.

Laten we even een moment inlassen om daar collectief over te mijmeren.

En plots is die mogelijkheid er! Onder het mom van “werk” mag, nee, moet je namelijk weg. Bikini, leesboek, strandlaken, loopschoenen: check. Jongens, mama is gaan werken! Tiiihihihi.

Mijn eerste vluchten als mama/stewardess waren het einde. Er was namelijk al een jaar verstreken tussen zwanger worden, niet meer mogen vliegen om veiligheidsredenen, nog wat zwangerder worden, bevallen en borstvoeding geven en heel veel thuiszitten.

Mijn niet zo zittend gat en ik hadden het dus royaal gehad. Ik besefte toen voor het eerst dat ik altijd een slashparent zou zijn, nooit full-time stay-at-home moeder. Ik heb daar tonnen respect voor evenwel, zoals ik heb voor alle mensen die goed zijn in dingen die ik niet kan: fysica, taarten bakken, hoofdrekenen, …

Reality bites

Fast forward naar ongeveer 1 maand later en we treffen mezelf aan op de luchthaven van Rome, strak in het pak, haar en make-up helemaal volgens de richtlijnen van de luchtvaartmaatschappij, jankend aan de telefoon. Want zoon E heeft koorts. Wel negenendertig graden. Hij is dan 5 maand en het is – dramatische pauze – zijn eerste verkoudheid. Ineens besef je hoe ver weg je bent en dat je niets kan doen behalve instructies snikken en -tig keer dezelfde vragen stellen. “Wat zegt de dokter? Geef je hem voldoende water? Huilt hij? Slaapt hij? Eet hij? Hoeveel graden nu?!”

En uiteraard bleef het hier niet bij. Oh nee. Er was: “Er viel een staaf op zijn hoofd” toen ik in Madrid zat. “Hij kreeg een tegel op zijn teen!” in Toulouse en de kers op de taart: “We zitten op spoed, E moet in het gips!” in Abidjan. De hotelkamer was nooit eerder zo klein, het internet nooit eerder zo traag en de afstand en tijd tot thuis zo onoverbrugbaar.

De schemerzone

Tweeledigheid. Ik denk dat die vlag de lading het beste dekt, wanneer we het hebben over ouders die vaak weg zijn van huis. Er is me-time, citytrippen, deugddoende sauna- en sportmomenten, roomservice! En er is gemis, onmacht, een zeker schuldgevoel. Bij thuiskomst geldt die tweeledigheid evenzeer. In mijn geval was het thuiskomen op alle uren van de dag, alsook weggaan op alle uren: opstaan om 2u 's nachts en thuiskomen om 15u, net op tijd om tussen de andere frisse en montere ouders – in vergelijking met mijn nabije zombie staat althans – aan de schoolpoort post te vatten.

Of thuiskomen om 7u 's ochtends, na een nachtvlucht van 8 uur. Het blije weerzien om kort nadien je afgepeigerde lijf naar de slaapkamer te sleuren en trachten wat slaap in te halen zodat je rond 13u kon beginnen aan de huiselijke realiteit van was doen, kindje entertainen, boodschappen doen, … En dan zwijg ik nog over sociale verplichtingen. Dat lijf en die watten kop sleepte ik gewoon mee, als de permanent vermoeide Mrs. Hyde versie van mezelf. Er was sport, gezichtstoners en gezond eten om alles wat in balans te houden en slapen whenever, wherever. (Ik kan dat nog steeds goed.)

Anno 2019 en ik werk al ruim 3 jaar niet meer in de luchtvaart. De vrees dat ik me nooit aan een regelmatig leven zou kunnen aanpassen was ongegrond. Toegegeven, mijn omgeving heeft mij verwenst toen ik de eerste maanden post-luchtvaart steevast tot drie uur 's nachts wakker was en sliep tot de middag. Maar 10 jaar zonder bioritme, dat schud je niet zomaar uit je pijp zoals een muntstuk dat door het gaatje in de voering van je broekzak viel.

Ik zou het niet meer kunnen doen. Ondanks de positieve momenten van me-time op hotel of kuieren door de mooiste steden. Ik zit hier goed op mijn semi-comfortabele bureaustoel, in een nine-to-five, slechts een telefoontje verwijderd van bijstand te kunnen leveren als de school belt met: “E donderde van het klimrek en wil naar huis!”. Ik neem er ook bij dat de zesjarige zoon mijn beroep als copywriter/eindredacteur onder Retesaai en Niemandsland geklasseerd heeft. Zit jij heel de dag voor de "kjompjuter"? Gevolgd door een alleszeggende stilte, wanneer ik ja antwoord. 

Petje af dus naar mijn ex-collega's. Ik voeg deze toe aan de lijst van dingen die andere mensen kunnen en mijn respect afdwingen: stay-at-home moeder zijn, fysica, taarten bakken, hoofdrekenen, mama/stewardess zijn.