Bij #iAmSlashparent laten we slashparents graag aan het woord over het leven zoals het wel degelijk in het echt is. Gewoon, zomaar, zonder franjes en toeters of bellen. Eerlijke verhalen over vallen, met de bijhorende blutsen en builen, en weer rechtstaan, soms wat wankel, maar wel met de kin omhoog en de borst vooruit. Daarbij horen ook de momenten waarop je schattige, kleine gebroed je confronteert met een waardevolle les: Onderschat. Me. Niet. 

Geef het maar toe, je hebt het ook al eens uitgesproken: “Oh, ze zitten toch op zo’n toffe leeftijd momenteel!” En alhoewel iedere kleine koter-leeftijd inderdaad een specifieke charme heeft, neemt dat niet weg dat ze ondertussen ook ferm experimenteren hoe de wereld in elkaar zit. Meer bepaald: ze breiden zienderogen hun arsenaal uit als het aankomt op het verkrijgen van hun zin, op ieder moment, op iedere plaats. Daar beginnen ze al vroeg aan, vaak met hun schattigheid als weapon of choice. Dat het bespelen van de mama al erg vroeg wordt uitgetest, kan slashparent Inge (39) sterk beamen.

MOORD EN BRAND

“Mijn kleinste dochter Lise (2,5) startte onlangs in de peuterklas en deed dat met twee schattige staartjes op haar blonde hoofdje”, begint Inge, tevens mama van oudere zus Julie (5). “Dat lijkt misschien vanzelfsprekend, maar – geloof me - dat is het absoluut niet!” Tot kortgeleden zag Lise immers geen nood aan staartjes, speldjes of vlechtjes. “Ze wou er niet van weten, het was quasi onmogelijk om ook maar haar haren geborsteld te krijgen. Ze schreeuwde moord en brand als ik ’s morgens nog maar in de buurt kwam met haaraccessoires of een borstel om haar halflange haar toch enigszins te fatsoeneren.” 

In de crèche arriveerde Lise dus steevast met losse haren. “Als ik haar ’s avonds ging oppikken, had ze echter telkens een mooi staartje of vlechtjes in haar haar: ‘Kijk, mama, haartjes mooi!’ Ik begreep er niets van!” Toen Inge de kinderverzorgsters daarover aansprak, zeiden die gewoon: “Wat raar dat ze ’s morgens zo tegenstribbelt, hier gaat ze na haar middagslaapje telkens gewoon braaf mee als we de kindjes hun haar doen en ze blijft ook flink op de stoel zitten als we bezig zijn.” 

Inge concludeerde: “Dan moet het wel liggen aan mijn aanpak of misschien is onze haarborstel te hard of nijpen de speldjes. Naar de winkel dus achter nieuw materiaal om een nieuwe poging te ondernemen om mijn dochter – en haar haar - onder controle te krijgen. En geloof me, iedere manier die je nu momenteel bedenkt, probeerde ik uit.”

VERBORGEN CAMERA

Tevergeefs echter, want een jaar lang (!) blijft Lise spartelen als een vis op het droge als mama met haar borstel in de buurt komt, maar ze wordt telkens opgepikt van de crèche met staartjes en co. “Ik probeerde alles, kocht sterke producten om haar te ontwarren en ging zelfs langs bij de huisdokter om te controleren of Lise misschien een overgevoelige hoofdhuid had! 

Omdat ik echt op het einde van mijn latijn kwam, vroeg ik op een bepaald moment aan een verzorgster om haar kapbeurt eens te filmen. Dat leek me de enige manier om te weten te komen waarin hun aanpak verschilde van de mijne.” Toen Inge het filmpje zag, werd het haar duidelijk: “Daar wilde Lise gewoon meedoen met de andere kindjes en aangezien zij flink hun haartjes lieten borstelen, deed zij dat ook. Thuis vond ze het gewoon geen leuke activiteit, zonder zoveel andere kindjes”, glimlacht Inge. 

“Het bewijs dat die tweejarigen uitgekiender zijn dan wij denken, kreeg ik de volgende ochtend. Toen ze haar vertrouwde plaat opzette – ‘Neen, NIET leuk, mama, stoppen, STOPPEN!’ – toonde ik haar het filmpje. ‘In de crèche vindt Lise het precies wèl leuk?’ Met haar hoofdje een beetje scheef en een betrapte blik kwam er enkel een kleine ‘Hi’ uit, waarna ze haar braaf omdraaide op haar stoel en ik sindsdien – eindelijk – ’s morgens mijn jongste haar haar kan doen.”  

SLASHPARENTING FOR THE WIN

Hey, het is oké als je je soms volledig om de tuin laat leiden door je kleine nazaten. We’ve all been there. Met iedere geslaagde poging leveren ze een klein streepje van hun kinderlijke onschuld in, maar dat komt onze ouderlijke skills om hen de volgende keer sneller te ontmaskeren enkel ten goede (en dàt weten tweejarigen vaak nog niét, ha). Het betekent vooral dat ze naarstig aan het bijleren zijn én als ze het goed doen, kan een ouderhart niet anders dan daar toch eigenlijk wel een beetje trots op zijn!