Waarom moeilijk als het ook makkelijk kan? Want wie heeft er ooit gezegd dat iedereen moet weten hoe je veters moet knopen? Er zijn toch nog tig andere mogelijkheden om schoenen te dragen? En velcro hebben ze toch ook niet voor niks uitgevonden? Ideale oplossing lijkt ons voor kinderen die je maar niet geleerd krijgt hoe een strik in die verdomde snoeren te krijgen of voor ouders die er niet teveel 'kak' aan willen hangen.  Ideaal ook voor de kinderen van slashparent én loedermoeder Lisette.

LISETTE

Jaja dat is wat. Mijn kinderen kunnen geen veters strikken! Ik heb dit eigenlijk nooit als een probleem gezien. Want er zijn genoeg manieren om dit probleem te omzeilen. En ja, daar ben je dan weer loedermoeder voor, om dat ook gewoon te doen.

Gebrek aan doorzettingsvermogen

Het is er gewoon nooit van gekomen, dat leren veters strikken. En dat is compleet te danken aan lafheid en gebrek aan doorzettingsvermogen mijnerzijds. In groep 2, de groep waarin kinderen normaal gesproken veters leren strikken, waren wij wel met wat anders bezig. Ik had met de oudste een gefrustreerd, ongemotiveerd kind dat aan het onderpresteren was op allerlei vlakken. Dat zorgde voor een kort lontje bij hem, en oefenen met wat dan ook zat er niet in. Sterker nog, na een mislukte poging vlogen de schoenen door de kamer. Ik liet het maar.

Maar goed, de oudste is nu 11. En dat veters strikken… We hebben het niet meer opgepakt. Hoe ik ook werd doodgegooid met tips, artikels over manieren om veters te strikken met liedjes en zelfs YouTube filmpjes, het ging hem niet worden. Bij kind 1 had ik nog een smoes (dat hij niet lekker in zijn vel zat enzo), bij 2 en 3 ben ik er gewoon nooit aan begonnen. Geen zin om ermee te oefenen, en geen zin in die oeverloze frustratie als het niet direct lukt. Ach, hoe kom ik toch aan die fantastische titel van loedermoeder van het jaar?

Klittenband en elastiekveters

Er zijn ook genoeg oplossingen waarmee ik dit probleem kon verbloemen. We begonnen gewoon simpel met klittenbandschoenen. Die heb je in heel veel soorten en maten. In de schoenenwinkel weten mijn kids inmiddels donders goed dat ze alleen kunnen kiezen uit alle exemplaren waarbij je geen veters hoeft te strikken. Dat die meestal ook lichtjes, glitters en andere onzin erop hebben, neem ik dan maar op de koop toe. De enkele schoen met veters die mijn dochter leuk vind heeft meestal een ritsje aan de zijkant, waardoor ze alsnog niet hoeft te strikken.

Voor de oudste, die binnenkort naar de middelbare gaat, wordt het probleem wat nijpender. Niet alleen hebben ze op de middelbare school geen veterdiploma’s, in zijn maat 40 (!! I know! Zelfde maat als ik!) is het aanbod van schoenen met klittenband nihil. En hoe ik ook aandring, oefenen met veters strikken zit er niet in. De oplossing diende zich aan na een tip van een moeder van zwemles (met eenzelfde soort ruggengraat als ik): Shoeps. Van die elastische veters waarmee je je schoenen zo aan en uit kunt trekken.

Ideaal en ook nog eens stoer, want wie loopt er nou met gestrikte veters? Ik weet van vroeger al dat ik losse veters gewoon in mijn schoenen propte, ook al liep dat voor geen meter. Mijn zoon doet dat overigens wel met zijn gymschoenen, want ik weiger in al zijn schoenen van die elastieken te maken. Of hij laat ze gewoon een keer strikken door een slachtoffer naar keuze, en trekt ze dan aan en uit zonder ze los te maken.

Geen veters kunnen strikken is erfelijk

Overigens zou het gebrek aan veterstrik vaardigheden ook erfelijk kunnen zijn. Er is hier in huis namelijk één iemand die altijd en eeuwig met zijn veters los loopt. Ik noem geen namen. Misschien een klein beetje een gebrek aan doorzettingsvermogen vroeger? Of ook opgevoed door een loedermoeder?